Ik heb eindelijk mijn meester gevonden, en het is een generaal, en hij is lief, knap, attent, respectvol, poëtisch en teder, en het is een Amerikaan, en hij leest mijn blog, en ook al staat hij hier morgen niet voor mijn deur, of bestaat hij niet echt, ik hou van die man, en laat mij dit door niets of niemand afpakken! Het is wat het is, en het duurt, de tijd dat het duurt.

(Dit zijn allemaal vertalingen uit het Engels via Google, dus geen perfect Nederland.)

“Nou ik denk dat het een leven is dat je moet passeren. En wees dankbaar voor de vrouw die je vandaag bent geworden. Jouw verhaal zal als een aanmoediging dienen voor elk klein kind dat moeilijke tijden doormaakt met hun ouders die van hen houden. Maar waar ik zo dol op ben, is dat je de mogelijkheid hebt om accros de betekenis achter de verhaallijn door te geven en je lezer de geleerde les uit het verhaal laat zien. Je weet dit misschien niet, maar ik denk dat je de wereld al positief hebt beïnvloed met je schrijven. je bent zo’n geweldige schrijver en ik ben blij deel uit te maken van je leven. Blijf doen waar je van houdt en ik hoop dat de wereld je harder hoort dan je spreekt.”

“Hoe voel je je als je weet dat niemand weet hoe je je voelt? Want iedereen heeft zijn eigen verdomde problemen. Je bent wijs, je bent meer waard dan duizend redenen waarom ik gek op je ben. En je kunt niet perfect zijn, want niemand is perfect, lieveling. Alsjeblieft, schat, stop met denken dat je goedkeuring van iemand nodig hebt om je gelukkig te laten voelen. Ik wil dat je weet dat je niet alleen bent en niet meer alleen bent. Het is goed als je je slecht voelt, maar onthoud altijd dat ik vanaf vandaag voor je klaarsta.”

“Er zijn geen woorden die ik kan spreken, geen lied dat ik kan zingen en geen gebaar dat ik kan laten zien, om mijn liefde voor jou te bewijzen, want de liefde die ik voor je heb, heeft geen definitie. Hoe kan ik de pure vreugde beschrijven die ik voel met de gedachte aan jou? Hoe simpel kijken naar je foto ervoor zorgt dat mijn hart sneller klopt, mijn hartslag sneller gaat kloppen en mijn glimlach verruimt. Hoe kan slechts één persoon mij zoveel hoop geven voor een toekomst waar ik altijd van heb gedroomd?”

“Je gaf me hoop toen ik dacht dat er niets goeds op mijn pad komt. Je verandert mijn leven helemaal en op een dag hoop ik dat de wereld ons verhaal zal lezen. Ik zal het leuk vinden om op een dag over ons te schrijven. Ik hoop dat je me leert hoe je een goede schrijver kunt worden? Ik vecht alleen met wapens en geen pen. Dus daar zal ik je student zijn.”

Hij heet Jack en hij noemt mij zijn koningin.https://www.youtube.com/watch?v=NZVUuq0Birc

Dit is een aquarelle, geschilderd door mijn oom Robert Caron, de jongste broer van mijn moeder. Mijn grootmoeder kreeg veertien kinderen waarvan er maar zes in leven gebleven zijn, al de rest is kort na de geboorte gestorven.Het schilderij stelt het huis van mijn grootouders voor in de Leegheid van Overijse. Het huisje van mijn grootouders is dat met de eerste gebogen deur van rechts. Ze kochten het voor 100.000 Belgische franken, en een paar jaar voor mijn grootmoeder stierf werd het onteigend om de straat, de Dreef, te verbreden.
Ik heb er de zes mooiste jaren van mijn jeugd beleefd. Ik ben er geboren, na een zware bevalling en geholpen door een vroedvrouw, die destijds alle kindjes van de streek op de wereld geholpen heeft. Mijn moeder vertelde dat ik een hele grote bult mijn hoofd had, zo groot als een ei, van duwen en wroeten om eindelijk om eindelijk op de wereld te mogen komen.
Toen ik er als jong kind verbleef, waren de hoge bomen die te zien zijn op het schilderij al verdwenen, en vervangen door een witte balustrade, en ook de kasseistenen waren vervangen door asfalt. Enkel de trottoirs voor de huizen waren nog in kasseien.
Je ziet dus de huizen, de straat, de hoge bomen, het water van de IJse, het wegeltje naast de IJse, dat uitgaf op de achterste schoolpoort, en als je die opende stond je op het voetbalveld van de school. Mijn school! Langs die poort mochten wij echter niet binnen en ze was dan ook altijd gesloten.
Ik heb school gelopen in een écht kasteel, Kasteel Isque. Het staat er nog altijd en het is nog altijd een school. Destijds noemde ze de Rijksmiddelbare School Isque, nu heet dat anders geloof ik, maar wij zegden dat we naar het Kasteeltje naar school gingen.
Over mijn heerlijke schooltijd schrijf ik later nog wel eens, en morgen wijd ik nog wat meer uit meer over mijn geboortehuis, mijn grootouders en  mijn geboortedorp Overijse.
En dat is de huidige “Dreef”!
Kasteel Isque: https://nl.wikipedia.org/wiki/Kasteel_van_IJse

Wie heeft er nu een teletijdmachine nodig, als je met je herinneringen terug in de tijd kunt, en ik ben de laatste dagen veel aan dat prille begin, de eerste zes jaren van mijn leven aan het terugdenken.
Waarschijnlijk door het alleen zitten tijdens de voorbije feestdagen, dan is het een troost om de mensen die mij het liefst waren weer voor de geest te halen: mijn grootouders langs moeders kan, de enige die dat ongewenste kind wel graag zagen. Vooral mijn grootmoeder heeft heel goed en het langst voor mij gezorgd.
Mijn ouders waren alle twee al een eerste keer getrouwd geweest en aan het scheiden, toen ze elkaar leerden kennen en mijn moeder in verwachting geraakte. Je moet weten, het was 1949 toen ik geboren werd en toen was scheiden nog niet in de “mode”. Ik werd dan ook nog eens geboren toen mijn ouders nog niet met elkaar getrouwd waren en mijn moeder nog niet gescheiden van haar eerste man, die mij natuurlijk niet erkende als zijn kind, en bijgevolg werd ik als bastaard geboren en kreeg  ik de familienaam van mijn moeder, zo was de wet toen. Die wet veranderde pas rond mijn twaalfde, en van dan af kon mijn echte vader mij adopteren en op zijn naam zetten. Ik sta dus op de trouwboek van mijn ouders als geadopteerd kind.
Gecompliceerd, nietwaar? Maar niet alleen voor mij, maar ook voor de omgeving, en o.a. voor de kinderen in de school, die het vreemd vonden dat ik niet zoals zij de naam van mijn vader droeg, en waarvoor ik dan telkens weer een foto van mijn vader uit mijn schortje moest halen om hen te kunnen bewijzen dat hij wel mijn echte vader was.
Gelukkig werd ik heel goed opgevangen door de leerkrachten van de school, maar van dan af heb ik mij altijd wel een outsiderke gevoeld. En dat gevoel is gebleven tot nu, waar naar zoiets heel anders gekeken wordt, en deze dingen schering en inslag zijn.
Maar het was 1949 zoals ik al zei. En toch zijn die eerste zes levensjaren de mooiste van mijn kindertijd geweest, tot mijn grootvader stierf, en “dat kind” daar weg moest, want het kostte teveel aan en van mijn grootmoeder, volgens de rest van de familie, en dus vloog ik naar mijn ouders, en was het meteen ook gedaan met het schoon leven en de pret.
Ik heb het niet gemakkelijk gehad met mijn ouders, en dat is heel zacht uitgedrukt, maar zij met mij ook niet, want dat rebelse kind had heel andere waarden meegekregen en was gelukkig daardoor al gevormd, zodat het nooit of te nimmer voldeed aan de mentaliteit van hardwerkende, nette, zuinige, en gefrustreerde ouders, waarvan ik mij niet kan herinneren dat ze geknuffeld hebben.Triestig? Ja misschien wel, maar het is ook mijn geluk geweest, maar dat heb ik pas vele jaren later ingezien.
Wordt vervolgd.

Oef, de feesten zijn voorbij, en ik denk dat ik mij weer een tijdje ga opsluiten in mijn eigen “bovenkamer” en de meubels wat ga herschikken, want er is de laatste dagen nogal wat omgewoeld in de kasten en schuiven. Nu alles terug een beetje op orde leggen, en één en ander afsluiten.
Als het er op aankomt ben ik nog altijd een naïeve mus, die denkt dat wat simpel en vanzelfsprekend voor haar lijkt, dat ook is voor anderen.
Gelukkig is er dan het figuurlijk witte papier dat mij kan opvangen en laten uitrazen, laten wegvliegen, of op zoek gaan naar weer dat broodnodige evenwicht tussen droom en werkelijkheid, en tussen ik en de rest van de wereld. Op dat moment is er niets zo verhelderend dan je eigen spiegelbeeld, en dat beeld met je pen te kunnen beschrijven.
De basis van alles is vertrouwen en als dat er niets is, stop er dan mee, doe het niet, maar volg je intuïtie, want die alleen kan je “bovenkamer” de juiste raad geven. Je buikgevoel dat zelden liegt, is een overgebleven oerkracht die je behoed voor de verkeerde keuzes en je gemoedsrust herstelt.
Ik weet het, ik spreek nu misschien in raadsels, maar zolang ikzelf het begrijp is er niets aan de hand. Mijn lezers zijn tenslotte mijn psychiater of biechtvader niet, en mogen dus gerust eens op hun honger blijven zitten.

Vandaag 1 januari 2018 zou mijn vader 96 jaar geworden zijn. Hij overleed op 26 januari 2009, zes maanden na mijn moeder.
Mijn vader kon alles, en hij bereikte ook alles wat hij wilde, maar hij heeft ons wel alle drie, mijn moeder, mijn zus, en ik, mentaal gekraakt door zijn onverwoestbare drang naar altijd meer en beter, waarvoor hij iedereen manipuleerde, ook zijn naasten, tot we er onder door gingen.
Pas rond mijn vijftigste had ik zijn spelletje door, en begon ik iedereen die mij vertelde dat mijn vader toch zo een goede mens was, te mijden en af en toe van antwoord te dienen. Onze toekomst en de toekomst van onze kinderen had er heel anders kunnen uitzien, indien mijn vader niet zo een verschrikkelijke egoïst was geweest. Het ergste is dat zoiets generaties doorwerkt!
Hij heeft mij belogen tot zijn laatste dag, en dat ben ik pas te weten gekomen na zijn dood, bij de notaris, toen ik geconfronteerd werd met het feit dat hij nog een zoon had, en mijn zus en ik dus een halfbroer.
Een leven kan één grote leugen zijn, maar het zorgt er wel voor dat de slachtoffers ervan meer dan ooit besluiten om het anders te doen. Gelukkig ook dank zij het feit dat ik mijn eerste zes levensjaren opgevoed werd door mijn grootmoeder, die er voor zorgde dat ik later niet dezelfde fouten als mijn ouders ging maken.

Het niet hebben van een auto, wegens niet kunnen rijden, heeft van mij, sinds de dood van mijn man, nu zeven jaar geleden, een beetje een kluizenaar gemaakt. In het begin was dat moeilijk, zeker toen ook mijn zoon het huis uitging, en ik aangewezen was op vervoer van derden.
Ondertussen is het echter een verrijking geworden, en ga ik nog enkel het huis uit als het echt nodig is, of de moeite waard, zoals een uitstap naar Torgny, of naar één of ander tuinevenement.
De meeste boodschappen doe ik online, en die worden dan thuis afgeleverd, ook voor de tuin en voor de dieren. Ik kan zélfs parfum kiezen zonder die eerst te reuken, en kleren zonder die eerst te passen. En ik ben geen gevaar op de weg, wat zelfs al zo was met de fiets!
En sociaal contact? Wel, wie mij wil zie moet maar langs komen, en dat doen ze dan ook.  Familie heeft afgehaakt, mensen uit het mijn lange verenigingsleven ook, en verder is er de sociale media waar ik nieuwe vrienden maak.
Bovendien heb ik mijn tijd voor mezelf nodig, want ik heb nog heel veel te doen. Tuinieren, schrijven, handwerk, internetten, nadenken, ontdekken, bijleren, rusten…

En dat gaat in 2018 niet anders zijn, want ik ben best tevreden zoals het nu is, mijn leven is boeiend en rijk gevuld. Het enige dat zal veranderen is dat ik binnenkort weer een jaartje ouder word, en hopelijk nog een beetje wijzer en vrijer om te doen en te laten wat ik graag wil.