Ik ben al sinds kerstmis mijn deur niet meer uit geweest, en toch heb ik de indruk dat ik meer spannende dingen meegemaakt heb dan mensen die elke dag in de file gaan staan.
In elk geval ik heb mij nog geen minuut verveeld, en ondertussen heb ik ook nog één en ander bijgeleerd, zoals een blog bijhouden.
Dit blog is eigenlijk mijn beste beslissing van 2017 geweest, ik hou bijna geen tijd meer over voor wat anders. Ik had er veel eerder moeten mee beginnen. Maar misschien rest er mij toch nog wat tijd, hopelijk zo’n vijftien jaar en als alles mee zit, dertig jaar om mij uit te leven, en al mijn herinneringen op te rakelen en er nieuwe aan toe te voegen. In elk geval, ik doe mijn best, blijven ademen dus.
Ik heb ook nog één wens, boven de wens van lang en gezond te leven, en dat is om nog één keer de grote liefde tegen te komen, al was het maar voor een paar jaar. Iemand die precies weet waar we samen over praten, wat we denken, en hoe we ons voelen. Ik weet het, het is een heel naïeve wens, en dat op je 68ste (eigenlijk een magisch getal!), je moet al heel veel geluk en toeval tegenkomen om dergelijke wens in vervulling te laten gaan. Bovendien ik kom niet eens buiten, of toch niet vaak. Maar zoals ik zelf zeg, niet het bezitten is belangrijk, maar het verlangen, en zolang dat er is, mag je zeker zijn dat je leeft en dat nog alles mogelijk is.
Het vervelendste en grootste misverstand aan ouder worden is, dat je je een meisje van zestien bent blijven voelen, maar iedereen denkt een oudere vrouw te zien.
Ik weet ook dat ik mij op dit blog kwetsbaar opstel, maar dat is dan maar zo; mij gaat niemand ooit van hypocrisie of valse schaamte kunnen beschuldigen. En ik kom toch niet veel buiten, dus…

Ze gaan hier dit jaar, volgens de kranten, terug beginnen te werken aan de spoorweg op lijn 161, dus ook in Hoeilaart, en voor mijn deur. Ik hou mijn hart al vast!
https://www.hln.be/regio/brussel/na-3-jaar-gen-werken-hervatten-in-maart~aab69f14/
Van 2011 tot 2015 hebben ze hier al gewerkt, werken die er moesten voor zorgen dat er twee sporen bijkwamen, en de treinen dus op vier sporen konden passeren.
Mijn man was net in februari 2011 overleden toen in april de werken hier begonnen. Ik was toen haast een gevangene in mijn eigen huis en zat opgescheept met een vernielde tuin, die ik ondertussen met bloed, zweet en tranen zelf hersteld heb, samen met mijn zoon, en met de hulp van onze schepen voor openbare werken. Maar het heeft geduld, vastberadenheid en volharding gekost en ik ben er bijna onderdoor gegaan.
Twee jaar heb ik gestreden. Ik dacht dat het nooit meer goed ging komen, maar gelukkig kan ik goed schrijven en een negen bladzijden lange brief naar de NMBS heeft de zaak eindelijk opgelost. Ik ben Marc Vanderlinden nog altijd dankbaar dat hij er voor gezorgd heeft dat de brief bij de juiste persoon terecht kwam (Arnaud Blommaert), want de NMBS is een nest waar een kat haar eigen jongen niet in terug vind.
En nu dit jaar zouden dan eindelijk die twee extra sporen gelegd worden. Het verloop van de werken zal u kunnen volgen op mijn Facebook pagina “Treinstation Hoeilaart”, en hopelijk verloopt alles dit keer zonder hinder en schade voor de buurtbewoners.
https://www.facebook.com/GENADE2011/

Voorbije nacht lastig in slaap geraakt, ik zat nog met inspiratie voor een gedicht en was ook niet helemaal tevreden over mijn vorig stukje op mijn blog. En meteen moest ik ook aan een gebeurtenis terugdenken heel lang geleden, toen ik mijn gedichten moest voorlezen voor de radio.https://nl.wikipedia.org/wiki/Gie_Laenen

De naam van het radioprogramma weet ik niet meer, maar wat ik nog wel weet is dat het een programma was met Gie Laenen op Radio1, na het middagnieuws van twaalf uur. In het programma werden gewone mensen geïnterviewd die gedichten schreven, en een beetje een aparte kijk hadden op de wereld. Eerst moesten er wel een paar gedichten ingestuurd worden en later werd er dan een afspraak gemaakt, en kwam Gie Laenen bij de mensen thuis een gesprek voeren over het hoe en waarom zij schreven.
Het moet 1977 of 1978 geweest zijn, toen hij bij ons thuis kwam, want David die toen ongeveer een jaar oud was, lag boven in zijn bedje te slapen, en we woonden toen nog op ons oude adres in de IJzerstraat.
Laenen, was een lieve, zachte man, met een mooie stem en ik luisterde heel trouw naar zijn programma. De weken na mij kwamen er nog verschillende mensen aan het woord, en iedereen had zo een beetje dezelfde aparte visie op de maatschappij en de wereld waarin ze leefden. Het waren dromers en idealisten. Het waren ook kwetsbare mensen, eerder een beetje outsider, en niet echt doorsnee, maar een beetje met een hoek af.
Ik ontwikkelde met twee van hen, Maurice en Agnes, een jarenlange vriendschap, en op een goeie dag trouwden die twee ook met elkaar. Na en tijdje, en mede door de omstandigheden, door de ziekte van mijn man, en ik die hierdoor in een zwart gat viel, verwaterde de vriendschap.
Ook bij Maurice en Agnes was het niet al rozengeur en maneschijn. Maurice liet mij nog weten, dat Agnes manisch-depressief was, en gecollokeerd werd. In het psychiatrisch ziekenhuis pleegde ze op een dag zelfmoord door zich te verdrinken in haar bad, en van dan af isoleerde Maurice zich nog meer. Onlangs vernam ik dat hij rond zijn zestigste moet overleden zijn, hij heeft zich waarschijnlijk doodgerookt en doodgedronken.
Op internet heb ik onlangs nog een gedicht gevonden van hem. Hij was een dorpsfilosoof en zot van zijn Haspenouw! Hij was een mens zoals je er weinigen tegenkomt, authentiek en zuiver.

Zij is het gat in de muur,
de ladder tegen de boom,
en de boot op het meer.

Ooit zong John Lennon, Woman Is The Nigger Of The World. Dat was 1972, en nu zijn we 2018 en soms denk ik, na zo’n persoonlijk voorval als de afgelopen dagen of door de voorvallen waar de kranten tegenwoordig van vol staan, dat er nog niet veel veranderd is, want vrouwen krijgen nog altijd niet het volle respect dat ze verdienen. Wat moet er dan gebeuren of veranderen opdat vrouwen niet alleen gelijke plichten hebben, maar ook gelijke rechten?

We doen zelfs niet eens met ons lichaam wat we willen, want als we net zoveel willen genieten als onze mannelijke medemens, krijgen we nog altijd een etiket opgeplakt en worden we aan de schandpaal genageld, zowel door mannen als door vrouwen.
Bij een verkrachting is het eerste was ze aan een vrouw vragen “welke kleren had je aan”, alsof het daar aan kan liggen dat ze verkracht werd, terwijl vrouwen nooit of te nimmer schuld kunnen hebben aan een verkrachting. Een verkrachting zit in het hoofd van de dader, en niet in de kleren, make-up, houding of wat dan ook van een vrouw.
En toch heb ik hoop en de indruk dat er een nieuwe feministische golf op komst is, en dat vrouwen eindelijk hun mond durven open te doen en zeggen wat ze al dan niet willen, vooral op seksueel gebied.
https://www.facebook.com/notes/johan-sanctorum/was-will-das-weib-waarom-het-iets-ingewikkelder-is-dan-de-metoo-beweging-het-voo/10155283090297616/?notif_id=1515760921881749&notif_t=close_friend_activity
Want we mogen dan al wel financieel en administratief onafhankelijk zijn, maar nog lang niet seksueel bevrijd van vooroordelen en beperkingen. Het gezegde luidt dat brave meisjes in de hemel komen en stoute overal, maar mannen komen nog altijd met veel meer weg dan vrouwen, en vooral dat moet veranderen en bijgesteld worden.
Ook zij willen kunnen experimenteren en vrijuit zeggen waar ze van genieten, ook zij willen de vrijheid om iets niet te willen, en ook zij willen de vrijheid dat iedereen dat vanzelfsprekend vindt, net zoals dat voor jongens vanzelfsprekend gevonden wordt. Kortom, ook zij willen de hemel op aarde!
En vooral, zij willen geen slachtofferrol, gewoon omdat we toevallig als meisje geboren werden.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180108_03285895