Vandaag de dag 03.03.2018

De zon heeft de sneeuw alweer opgelikt, en wat overblijft zijn drassige tuinen en vuile wegen. Triestig eigenlijk, en de zon kan de natuur maar gedeeltelijk opfleuren. En binnenkort komen er dan de maartse buien aan en daarna de aprils grillen, het is dus nog lang geen lente.
Ondanks dat, heb ik mij toch een kleedje met korte mouwen aangetrokken. Ik heb lange tijd geen kleedjes gedragen, en ik besteedde ook minder aandacht aan mijn uiterlijk, als het maar gemakkelijk zat, was het goed.
Maar nu doe ik terug wat meer moeite, en in een jurk voelt een mens zich toch al wat vrouwelijker. Bovendien moeten we er voor zorgen dat onze leeftijd ons blijft flatteren, en dat vergt soms wel een kleine inspanning, al is er niet veel te verhelpen aan dat ouder worden, want de jaren eisen sowieso hun tol.
Toch kan elke leeftijd zijn charme hebben, als je hem maar waardig draagt, en je niet anders gaat gedragen dan je gewoon bent.
En dat doen de meeste oudere mensen dus wel. Opeens zitten ze in een apart clubje, krijgen aparte activiteiten toegespeeld, en maken aparte reizen, om nog maar te zwijgen hoe belachelijk ze zich daarbij soms maken.
Terwijl voor mij nog altijd het beste gezelschap gemengd is, en liefst zo gemengd mogelijk. Bovendien ben je maar zo oud als je je voelt, en dan vooral in je hoofd, want de rest van het lichaam, ja ik geef het toe, dat herinnert je soms wel aan je leeftijd. Maar naar het schijnt hebben jonge mensen dat ook, en zeker als ze de dingen niet met mate gedaan hebben…
Dus oud of jong, gewoon leven zo gelukkig en zo comfortabel als je kan, en heel erg goed voor jezelf zorgen!

Ouder worden

Stilaan word je haar
peper en zout,
je gelaat
krijgt wat meer karakter,
je huid
is niet meer zo soepel,
en je lijf zakt in elkaar
waardoor alles wat lager
komt te hangen.

Maar je geest,
als je geest
nog vol levenslust zit,
en de goesting in je bekken
nog hoogtij viert,
kan je nog jaren mee!

Micheline Baetens – 03.03.2018

Vandaag de dag 02.03.2018

Neen, het was vandaag niet de eerste sneeuw van de winter, maar misschien wel de laatste, en het heeft vandaag ook voor het eerst echt gesneeuwd dit jaar. Minder prettig en zelfs hondsgevaarlijk was de eerste ijzel van het jaar: regen op een bevroren wegdek, en niemand durft of kan nog de baan op.

Gelukkig is het daarna dan beginnen sneeuwen, en dan kan je al gemakkelijker rijden en David en Audrey zijn toch veilig thuis geraakt van hun werk.
Eigenlijk heb ik niet veel zinnigs gedaan vandaag, buiten veel gechat op Facebook. Ik ben en beetje verslaafd geraakt aan Zuckerberg geloof ik. Maar gelukkig zijn er die internetvrienden, zeker in de winter, en al zeker wanneer een mens niet buiten kan.

Remco heeft nu ook voor de eerste keer sneeuw meegemaakt, en hij was er niet echt happig op, met dat lange haar in dat natte spul. Je moet hem zien zagen onder mijn kamerraam om terug binnen te mogen.
Facebook, mijn katten, mijn zoon en schoondochter, mijn kippen die vandaag geen eten gekregen hebben, en een huis dat een thuis is, en waar iedereen welkom is die wat warmte kan meebrengen, meer hoeft er momenteel niet te zijn voor mij.
Laat het gerust nog maar wat winteren, wij houden het hier wel gezellig en levendig!

Tederheid

Tederheid is
als een lichte streling
van een zachte bries
op een mooie lentedag.

Tederheid
is de ontroering om
een verwaaid vogelpluimpje
en een verwelkt roosje.

Tederheid is
een natte kattensnoet
een hand losjes op je schouder
en een zoentje in je nek.

Maar meer nog
is tederheid
die blik in je ogen
als je naar me kijkt.

Micheline Baetens – 02.03.2018

Vandaag de dag 01.03.2018

En we zijn al terug maart! Het jaar zal weer veel te vlug voorbij gaan, zeker met wat er nog allemaal in mijn persoonlijk leven te gebeuren valt.
Gisterenavond was het dus de tv-uitzending van Huizenjagers waaraan Audrey, David én Cartouche hebben meegedaan.
Geen van de drie huizen die ze bezocht hebben, beviel hen helemaal, en vermits je een huis in de meeste gevallen toch maar één keer koopt, hebben ze elk aanbod afgeslagen.
Het was wel én vooral een leerrijke ervaring, en ze zullen uiteindelijk wel vinden wat ze zoeken. Bovendien ze zitten daar voorlopig goed in de Kouterstraat en nu moet er eerst wat energie en aandacht in hun trouw gestoken worden.
Maar toch nog eerst op reis, naar Zuid-Afrika, naar Kaapstad. Ze vertrekken de eerste april en ik hoop dat het een geslaagde voorhuwelijkse reis wordt.
Ik zal dan wel veertien dagen alleen zitten, maar ik ben een groot meisje, en ik trek mijn plan wel, heb ik altijd al gekund, dus ook dit keer zonder twijfel.
De avond ervoor komen ze nog eens heel uitgebreid smullen van mijn uitstekende vol-au-vent, en de volgende middag vliegen ze dus echt!
Cartouche, daarvoor zijn al babysitters geregeld, en hun kat zullen ze wel missen, maar ginder zullen ook wel grote katten genoeg zijn.
Het wordt een boeiend jaar voor die twee, en ze verdienen alle geluk van de wereld!