Volgens de krant De Morgen zijn er steeds meer en meer “grijze” echtscheidingen. Oorzaak: gepensioneerde mannen die zich met het huishouden gaan bemoeien.
Ik denk dat een paar van mijn vriendinnen zich hierin wel zullen herkennen, en gelukkig heb ik door mijn weduwschap dat probleem niet.
Maar ik kan er inkomen, dat het vervelend moet zijn, om ganse dagen als echtpaar op elkaars lip te zitten, vooral als er geen leven naast het werk was, en de paren zich niet voorbereid hebben op al de tijd die vrijkomt.
Ik zou het niet meer kunnen, samen leven met iemand. Na zeven jaar is mijn vrijheid zo waardevol, dat ik constant iemand bij mij niet meer zou kunnen verdragen. Maar verder kan het nog alle kanten op wat een relatie betreft.
Het huwelijk, als enige werkende relatievorm heeft trouwens afgedaan, mensen zijn te zeer individu geworden en elk wil wat anders, en de vrijheid dat ook te bekomen. Mensen kunnen tegenwoordig zelf wel beslissen wat voor hen werkt, vroeger deed de kerk en de staat dat in hun plaats, maar tegenwoordig zijn mensen mondige burgers die zich niet zomaar in een keurslijf laten wringen, al ondervind ik nog dagelijks dat velen hun eigen gevangenis bouwen en die ook in stand houden, ondanks het feit dat het hen diep ongelukkig maakt.
Ik hou teveel van de mensen, van sommige toch, om dat niet heel erg te vinden. Maar ik heb gemakkelijk praten, ik heb niemand meer waar ik verantwoording moet aan afleggen, en ik hoef dus ook geen blad meer voor de mond te nemen als ik met recht en rede iets wil aanklagen, en ik ben ook niet langer verantwoordelijk voor iemand anders welzijn, zodat ik met alle gemak en in de mate van het mogelijke mijn goesting kan doen.
Mijn gevangenis is opgeblazen, samen met mijn schroom en schuldgevoelens. Ik had bijna levenslang gekregen, maar heb het dan toch klaargespeeld om uit te breken, en de vrijheid te nemen om te zijn wie ik al altijd geweest ben, maar dan nu openlijk.

In het duister
leven slechts zij
die kwetsbaar zijn
voor het licht.

Verborgen,
veilig en onzichtbaar.
Een volgzame schaduw
op wacht.

Hier spreken we
niet over angst noch twijfels
Hier wachten we
tot we wakker worden.

Guy De Smet 

Soms kom je iemand tegen waarvan je zegt “waar heeft die al die tijd gezeten, en waarom heb ik die niet eerder ontmoet?”
Een mens, een vriend ook, zoals je die al altijd gewild hebt. Iemand die je vertrouwt, en waarvan je weet dat die je nooit pijn zal doen.
Aan die persoon draag ik dit gedicht op van Toon Hermans. Toon die eigenlijk ook zo een mens was, een clown die eerst het hart volgde en dan het verstand, maar nooit ten koste van anderen. Een mooi mens!Meer heb ik hieraan niet toe te voegen! Tenzij Toon zelf aan het woord te laten:

Spelen met woorden, het mooiste spel dat er is, en daar nog wat humor bij en ik ben verkocht!
Vandaag drie gedichten gebaard, of geworpen zoals ik het graag noem. Die uitdrukking komt van mijn psychiater van destijds. Katten werpen hun jongen, dichters werpen hun gedichten, en zeker als het iemand is die zoals ik schrijf: ofwel is het in één ruk en direct goed, of anders deugt het niet en werp ik het maar beter weg.
Ik denk dat ik ook een nieuw woord uitgevonden heb: knipooggedicht.

Een slechte minnaar (een knipooggedicht)

Een slechte minnaar
trekt zich altijd
te vroeg terug,
zowel met woorden
als met daden.

Micheline Baetens – 04.03.2018

Bestaat het woord “knipooggedicht” eigenlijk wel? Wie er meer over weet, laat het mij aub weten!
Verder heb ik vandaag de ganse dag naar Italiaanse liedjes geluisterd, in de hoop dat die boef van een Berlusconi, niet terug aan de macht komt in Italië. Mooi land, maar o zo corrupt en misdadig! Niet voor niets misschien dat veel van onze politici daar een tweede verblijf hebben…
Ik ga hier als extraatje, en zomaar, een hele mooie foto bijzetten, van Audrey, toen zij en David een weekje in Rome waren. Toch een knappe schoondochter hé, dat ik heb! Hetgeen ze draagt heeft ze bovendien zelf ontworpen en gemaakt. Een echte diva!!!