Toen hij die dinsdag wegging gaf ik hem “De troost van de filosofie” mee, een boek van Alain de Botton, de filosoof.
Later besefte ik hoe triest dit eigenlijk allemaal was. “Een modern Romeo en Juliette verhaal”, zoals de dokter gisteren zei.
Triest, maar ook mooi, zoals in het liedje van Robert Long, want de warmte die blijft. En we gaan zeker niet beginnen verwijten en schelden. Het was wat het was, en het is nog altijd de moeite waard geweest. Mensen mogen mij er echt om benijden, in plaats van te beklagen of meewarig het hoofd te schudden over zoveel naïviteit.
De dokter was een aandachtig luisteraar. Hij heeft die dingen gezegd die ik nodig had te horen, en hij was al even enthousiast over het begrip “verliefdheid” als ik!
Nu op 30 augustus nog naar mijn psychiater van jaren. Niet omdat ik het “nodig” heb, maar omdat ik mezelf ook daar eens wil gaan toetsen en omdat het altijd deugd doet om voluit te kunnen praten over die dingen die er echt toe doen, en die je aan anderen niet kwijt kunt.
Bovendien is het verwerkingsproces nog niet helemaal afgerond, en zullen er waarschijnlijk nog moeilijke momenten komen. Zolang ik maar niet terug aan de pillen moet!
Wat ben ik dankbaar dat sommige mensen de moeite gedaan hebben om voor dokter te studeren.
O ja, en de dokter heeft ook gezegd dat ik een sterke vrouw ben, maar dat wisten we al!

Zomer

Ineens die drie maanden
met alleen maar droogte.

De cipressen met hun rosse borstels.
De witte schorpioen zonder venijn.

Een zomer van verbrand papier.
De natuur blijft snateren
terwijl ik rot.

Toen kwam jij
en sindsdien kom ik
handen en ogen tekort
met mijn mond vol tanden.

Hugo Claus

Zo was het inderdaad, deze hete zomer van 2018. En blijkbaar heeft Hugo Claus het ook ooit meegemaakt.
Toch bizar nietwaar dat men juist op die dingen valt, zoals dit gedicht nu, waar je volop mee bezig bent. Herkenning en troost, dat je niet de enige bent of was.

Een kinderspiegel

Als ik oud word neem ik blonde krullen
ik neem geen spataders, geen onderkin,
en als ik rimpels krijg omdat ik vijftig ben
dan neem ik vrolijke, niet van die lange om mijn mond
alleen wat kraaienpootjes om mijn ogen.

Ik ga nooit liegen of bedriegen, waarom zou ik
en niemand gaat ooit liegen tegen mij.
Ik neem niet van die vieze vette
grijze pieken en ik ga zeker ook niet
stinken uit mijn mond.

Ik neem een hond drie poezen en een geit
die binnen mag, dat is gezellig,
de keutels kunnen mij niet schelen.
De poezen mogen in mijn bed
de hond gaat op het kleedje.

Ik neem ook hele leuke planten met veel bloemen
niet van die saaie sprieten en geen luis, of zoiets raars.
Ik neem een hele lieve man die tamelijk beroemd is
de hele dag en ook de hele nacht
blijven wij alsmaar bij elkaar.

Judith Herzberg

En Judith weet het ook mooi te verwoorden, vastberaden en vol vertrouwen.
Vijftig zijn we wel al lang voorbij! Toch gaan we ons best doen om dit nog allemaal voor elkaar de krijgen, ondanks  of misschien zelfs dank zij het feit dat we als maar ouder worden…

Het is waarschijnlijk toeval dat ik van de muziek van Gustav Mahler hou, want ik ken niets van klassieke muziek, maar ik heb al meermaals ondervonden dat telkens ik zijn muziek tegenkom, ik geraakt word.
Vandaag dus maar eens geprobeerd om wat meer te weten te komen van de man, en dan vooral over zijn liefdesleven.

In 1902 huwde Mahler met Alma Schindler, die twintig jaar jonger was dan hij. Ze kregen twee dochters, Maria Anna (1902-1907) en Anna (1904-1988), die later beeldhouwer zou worden. Mahler heeft Sigmund Freud bezocht om over de oorzaken van het slechte huwelijk te praten. Tijdens hun wandeling door de Breestraat in Leiden op 10 augustus 1910 zou Freud hem gezegd hebben dat hij in elke vrouw zijn moeder zocht. Op 24 augustus daaropvolgend zou hij met Sigmund Freud een lange wandeling naar Leiden gemaakt hebben vanaf het strand bij Huis ter Duin in Noordwijk aan Zee. (Wikipedia)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Sigmund_Freud

Blijkbaar had de man dus een slecht huwelijk, en ook toen gingen mensen dus naar de psychiater om wat goede raad te krijgen. En ja, als je dan ook nog Sigmund Freud in eigen persoon kan raadplegen, heb je wel vreselijk veel kans dat de oorzaak vlug gevonden is.
Nu heb ik altijd al wel horen zeggen dat iedere man in elke vrouw zijn moeder zoekt, en ieder vrouw in elke man haar vader. Mijnheer Freud maakt er zichzelf dus wel heel gemakkelijk vanaf!

Was het maar zo simpel! Relatieproblemen zijn dat echter nooit. Maar Gustav kon tenminste romantische muziek componeren voor zijn Alma. Toch hielp ook dat blijkbaar niet.
Het enige wat volgens mij helpt, en dan wel met zekerheid, is praten, praten, praten en nog eens praten. Zelfs het kleinste misverstand, de minste frustratie uitpraten en openstaan voor elkaar. En pas op, dit is geen gemakkelijks oplossing, want vraagt constante inzet en doorzet.
Niets zo bedreigend voor een relatie als een gebrek aan communicatie! Als er niet meer gepraat wordt, stopt de relatie.
Hoeveel intieme gesprekken zouden er immers nog gevoerd worden eens de verliefdheid over is?! Ja wel over de kinderen, het werk, de rekeningen, de zorgen van elk dag, maar wanneer over “jij en ik”???
Dus Gustav heeft wel heel mooie muziek geschreven, maar misschien niet genoeg gepraat met zijn Alma…
“Wie ich dich liebe, Du meine Sonne,
ich kann mit Worten Dir’s nicht sagen.
Nur meine Sehnsucht kann ich Dir klagen und meine Liebe.”