De kaboutertjes hebben hun huisjes gebouwd in mijn tuin!

Naar aanleiding van een reactie op Facebook kreeg ik vandaag een chatbericht van een journalist van Het Laatste Nieuws.

https://www.facebook.com/groups/209278029205401/?ref=bookmarks

“Dag Micheline, ik werk voor Het Laatste Nieuws en zag je bericht in de groep van de Klaagmuur. Opmerkelijk dat je zelf een braakliggend terrein van de NMBS beplant en onderhoudt. Wat heb je geplant? Lijkt me misschien nog leuk om een artikel over te maken. Laat je weten of je dat oké vindt?
Alvast bedankt.
Groeten,
Robby”

“Is niet spectaculair hoor, ik heb enkel mijn voortuin uitgebreid door een stukje van de NMBS mee te beplanten want anders werd dat het zoveelste vuil stuk. Er staan onder meer een vijgenboom op en voor de rest struiken die bijen en vlinders aantrekken. Maar ik ben niet de enige die onze straat aangenamer probeert te maken. Ook o.a. een buurvrouw en buurman die de blinde muren beschilderd hebben doen dat.”

“En dat allemaal omdat NMBS het nalaat haar job te doen?”

“Inderdaad. Men had ons bloemenweiden en begroeide taluds beloofd… Nu staan er enkel netels en distels.”

“Oei ok.
Ik laat je weten wanneer ik anders eens langs kom. Ok?”

“OK, maar ik wil niet alleen in de picture! Onze Vosdellestraat heeft nog meer verdienstelijke buurtbewoners.”

“Jep absoluut!
Maar ik zal op voorhand laten weten wanneer we eventueel langs komen, dan kunnen we misschien verschillende buren verzamelen.”

“Ik wil ook niet dat de nadruk ligt op de zogezegde nalatigheid van de NMBS maar vooral op de positieve houding van de buurtbewoners!!! Bovendien heb ik nu ook een stukje tuin bij waar ik de vruchten van pluk. Dus geen klaagartikel of aanklacht!!! Want ik weet hoe journalisten zijn!”

“Neenee inderdaad. Eerder in de zin van hoe je als buren je straat mooi kan maken ondanks de ellende van de werken.”

“oilà we verstaan mekaar!”

“Hehe
Zal voor volgende week ergens zijn.”

Ik heb nooit veel gevoel voor dit “prutswerk”, maar nu ik een kleinzoon heb, en die ook nog eens Reinaert heet, verandert dat natuurlijk, en ga ik mij toeleggen op het haken van knuffels en speelgoed.

Bovendien is het er het ideale tijdstip voor nu het werk in de tuin stilaan ophoudt en de lange avonden er aan zitten te komen.

Seizoenen

Ik gedij het best
in de lente
en de herfst,
de seizoenen
die het dichts bij
leven en dood liggen,
bij actie en rust,
het perfecte evenwicht.

Micheline Baetens – 14.10.2019

Ik heb tot mijn zes jaar een “tut” gehad, wel enkel om te slapen, en de sint is die op een goede morgen van onder mijn hoofdkussen komen weghalen. De geniepigaard!

Reinaert heeft gisteren voor de eerste keer een fopspeen gekregen, want blijkbaar had hij daar behoefte aan, omdat hij voortdurend naar de borst van zijn mama vroeg.

Audrey geeft borstvoeding en blijkbaar wordt dan afgeraden om je baby een tutter te geven omdat ze dan door gewenning moeilijker zouden kunnen gevoed worden.

Maar gisteren heeft hij dan toch zijn zin gekregen en kon hij getroost worden met een fopspeen, zodat de mama wat rust kon hebben.

We zijn nu eenmaal zoogdieren en die willen gespeend worden, zeker in de beginfase van hun leven. Sommigen hun leven lang, maar die beginnen dan te roken…

Borstvoeding is terug in, meer dan in mijn tijd en zeker meer dan in de tijd van mijn moeder, want toen was een vrouw die de borst gaf na de geboorte van haar baby, eerder een fenomeen en uitzonderlijk.

Zo uitzonderlijk zelfs dat toen ik het voor de eerste zag, aan mijn moeder vroeg: “Moet dat kind dat allemaal opeten?!” Jaren later werd ik daar nog altijd mee geplaagd, zodat ik me het nog altijd goed herinner!

https://www.kindengezin.be/voeding-en-beweging/borstvoeding/

Tegenwoordig moet alles geïsoleerd worden om energie te besparen, alleen de mens, een mens, mag zich niet isoleren want dat zou niet goed voor je zijn, terwijl Jean-Paul Sartre al wist dat de hel de anderen zijn.

Jezelf isoleren van de wereld is trouwens haast onmogelijk geworden. Zelfs ik, die haast nooit buiten komt en onder de massa, lukt het niet, als ik dat al zou willen.

Want eigenlijk zit ik middenin de wereld. Ik lees dagelijks drie kranten, kijk televisie, zit voor alles en nog wat op internet, heb zelfs een blog waarop regelmatig gereageerd wordt en dat de wijde wereld afreist.

Ik slaag er zelfs nog in, vanuit mijn heremiet status, de mensen te ergeren en te verblijden. En anderzijds slaagt de buitenwereld er perfect in om mijn gemoedsrust te verstoren en zelfs tijdelijk te ontnemen, om nog maar te zwijgen over mijn nachtrust en gezondheid. Ik kan zelfs verliefd worden vanachter mijn scherm!

We isoleren dus ons huis opdat er geen energie zou verloren gaan. Wel, hetzelfde geldt voor de mens. Isoleer jezelf, zeker af en toe, zodat er geen energie verloren gaat aan nare invloeden van buitenaf, want tegenwoordig dringt d wereld binnen langs alle mogelijke spleten en kieren van je bestaan. Wees een kluizenaar! Isolement toelaten in je leven is meer dan ooit nodig om je evenwicht te bewaren in een doorgedraaide wereld.

Wie authentiek en kort bij zichzelf en de eigen betrachtingen en voorkeuren wilt blijven, blijft best een gezellige einzelgänger met een eigenzinnige open kijk op de eigen leefwereld en die van de vele anderen om hem of haar heen.

Morgen mogen ze alle drie naar huis, bij Cartouche, die natuurlijk ook zeer nieuwsgierig is om kennis te maken met haar nieuwe huisgenoot.

De mama herstelt nog een beetje en die foto’s volgen later, als ook zij terug op haar best is.

Maar nu eerst vader en zoon. En kijk ze hebben al de juiste outfit gevonden voor Reinaert, en ik heb ondertussen ook al het geschikte speelgoed voor hem kunnen versieren.

– Vandaag, 25 september 2019, wordt mijn kleinzoon geboren.

– Om 7u15 moeten Audrey en David morgenvroeg in het UZ Gasthuisberg te Leuven zijn.

– David heeft mij beloofd dat ik de primeur krijg wat de naam betreft.

– Om 10.28 berichtje van de papa:

“Op 25 september 2019 om 8.59 te Leuven is Reinaert Jean Joly geboren. Operatie is vlot verlopen en baby is kerngezond. Hij drinkt al flink aan de borst, en mama is zachtjes aan het herstellen. Reinaert als product van de Vos-delle en Jean naar zijn grootvader. Xxx”

– Om 11.41:

“Hij weegt 3,520 kg en is 50 cm groot. Buikje is rond en ligt nu te slapen.”

– Om 12.39: – Om 20.10

https://nl.wikipedia.org/wiki/Van_den_vos_Reynaerde

De vos

Ik heb vannacht
de vos gehoord,
en ik wist,
er is hier nog iets aanwezig
wat niet stuk te krijgen is,
en dat gaf mij een veilig gevoel.

Micheline Baetens – 31 maart 2014

http://www.reynaertgenootschap.be/files/boekje%20Van%20den%20Vos%20Reynaerde.pdf

Focusing on mental health, namely psychosis, the song “Source Material” tells the tale of two lovers: one lost in madness and the other pulling her lover back to reality.

Zijn we dan zo ontevreden dat nog enkel extreme dingen ons gelukkig maken? En is ook dat niet een beetje te gek zijn?

Je leest het elke dag in de krant, mensen die records breken, heel gevaarlijke uitdagingen aannemen, de beste of de sterkste willen zijn, het grootste evenement organiseren, met het grootste publiek…

Is het dat allemaal wat ons gelukkig maakt, of juist ervoor zorgt dat we niet meer kunnen genieten en als maar meer en beter willen?

Als ik zeg dat ik blij ben dat de zomer voorbij is, klinkt dat voor de meeste mensen abnormaal, terwijl ik vooral blij ben dat die extreme drukte en die extreme hitte voorbij is.

Geef mij maar de mildere lente en de rustgevende herfst, de tussenseizoenen, de gulden middenweg zoals ze zeggen. Ik vind die nog altijd de aangenaamste, al merk ik wel dat ik ook mezelf af en toe moet intomen om niet over de schreef te gaan, want gezond is dat niet.

Als de spanning te snijden is, is de sfeer nooit goed, denk ik, en gemoedelijkheid, eenvoud en natuurlijkheid, lijken mij nog altijd het beste medicijn om de realiteit ook van binnenuit de moeite waard te vinden.

Na dit weekend nog drie dagen en de ouders zijn er al helemaal klaar voor!

En ik ook! Pas op je zeventigste grootouder worden is niet alledaags, voor de meesten onder ons gebeurt dat rond je vijftigste, dus ongeveer twintig jaar eerder. Maar aan sommige dingen heb je niets te zeggen, en dat is maar goed ook, op die manier blijft het leven voor uitdagingen zorgen.

Ik ben al blij dat het een jongen is, want zelf was ik tijdens mijn kinderjaren niet zo meisjesachtig en speelde ik ook liever cowboy-en-indiaan dan met poppen. Dus dat zit al goed.

We gaan ons nog amuseren, dat kereltje en ik, en ook al ben ik niet meer zo fit als al die jonge grootmoeders, heel braaf ben ik nog altijd niet…