Is ieder boek dat je schrijft, en ieder gedicht, autobiografisch? Uiteindelijk wel, en nog straffer alles wat je doet doe je uiteindelijk voor jezelf.
En wat met de dingen die je overkomen? Inderdaad daar kies je niet voor, maar je kan er wel voor kiezen wat je er uiteindelijk mee doet.
Behalve natuurlijk als je chemisch brein het van je overneemt, dan ben je overgeleverd aan willekeur. Dan heb je het niet meer in de hand
Vandaar ook dat psychische gezondheid zo belangrijk is, en mij hoef je daarvan niet te overtuigen.

En wat met verliefdheid dan? Heeft je hart en hebben je gevoelens (uiteindelijk vanuit je brein!) het dan niet van je overgenomen? Voorzeker, maar wel met jouw toestemming. Je hebt je er voor open gesteld, en ik ben maar wat blij dat ik daartoe in staat ben, want het is een feest!
Verliefd zijn maakt je sterk, veerkrachtig, positief, zelfzeker, en natuurlijk zielsgelukkig. Opeens ben je geen grijze mus meer, maar een paradijsvogel die onbevangen de vleugels durft uitslaan en hoge toppen gaat scheren, want je wordt onoverwinnelijk en ongenaakbaar.
Overmoedig? Toch niet, maar wel vollediger, scherper en feller. Alles is nu zoveel duidelijker!
Is dat dan ook liefde? Ja natuurlijk, liefde voor jezelf, liefde voor de ander, maar uiteindelijk vooral voor jezelf, want jij hebt hiervoor gekozen jij hebt hieraan toegegeven, jij wou dit. Je hebt het enkel en alleen aan jezelf te danken, en dankbaar mag je er voor zijn, want het overkomt je niet elke dag, en zelfs niet iedereen.
En wat als het over is? Verliefdheid gaat niet over! Misschien denk je dat, omdat het lijkt of het bij de ander over is gegaan. Maar wellicht komt dat, omdat het noch verliefdheid, noch liefde was, maar enkel lust en zelfbevrediging, zonder rekening te houden met de ander.
En wat met liefdesverdriet? Wel ja, dat zal je er moeten bijnemen. En dat gaat dus wel over, uiteindelijk…
Maar verliefdheid, neen nooit, in nog geen duizend jaar! Want wie verliefd is, is dat uiteindelijk op de liefde en het leven, zoals dat uiteindelijk zou moeten zijn.

Haal het strandgevoel in huis met een zomers windorgel!

Zalig gezomerd aan zee? Top! Jammer genoeg is de vakantie altijd veel te snel voorbij. Hou dat strandgevoel vast met dit knutselproject.
Laat je kids een handje toesteken bij deze DIY! Geef ze de opdracht om mooie schelpjes te verzamelen op het strand. Daarna mogen ze meehelpen.

Wat heb je nodig?
Verschillende soorten schelpen
Een tak
Henneptouw
Een schaar
Afplaktape
Een boormachine met een boor van 0,5 mm
Een kom
Water met afwasmiddel
Een handdoek

Zo maak je het:
Was het zand van de schelpen af. Doe ze in een kom met warm water en afwasmiddel.
Droog de schelpen af met een handdoek.
Knip 4 stukjes (van 60 cm) van het henneptouw en bevestig ze aan de tak.
Doe afplaktape op de schelpen en boor er een gaatje in.
Rijg een schelp aan het touw en leg er een knoopje in.
Herhaal dit 4 keer en doe dan hetzelfde bij de andere touwtjes.
Knip nog 2 stukjes van het henneptouw van 1 meter en bevestig ze aan de uiteinden van de tak.
Knip de restjes van de touwtjes af.
Hang je windorgel op en klaar!
(Dit kan natuurlijk ook met ander materiaal, al dan niet uit de natuur.)

Jung: ‘Als we iets in het kind willen veranderen, moeten we het eerst onderzoeken en kijken of het niet iets is wat beter in onszelf kan worden veranderd.’

Carl Gustav Jung zelf was als kind vrij eenzaam en introvert – een uitdrukking die hij zelf zou toevoegen aan de psychologie. Al vroeg was hij ervan overtuigd dat hij over twee persoonlijkheden beschikte – enerzijds een moderne Zwitserse, op de buitenwereld gerichte persoonlijkheid nr.1, zoals hij het uitdrukte, en anderzijds persoonlijkheid nr.2, een op het innerlijk gerichte figuur, in wie zich het verleden van eeuwen representeerde.

Hoewel Jung zich met zijn beide ouders verbonden voelde, was hij in zijn vader teleurgesteld door diens rationele benadering van het geloof. Enkele gebeurtenissen in zijn jeugd zouden Jung zijn leven lang bijblijven. Als jongen sneed hij een klein popje uit het eind van een houten liniaal en plaatste het in een kistje. Hij legde daar een steen bij die hij in twee helften had beschilderd, en verstopte het kistje op zolder. Af en toe ging hij terug naar het popje om het kleine papiertjes met een boodschap in zijn eigen geheime taal te brengen. Dit ritueel bracht hem, zo zei hij als volwassene, een gevoel van innerlijke rust en veiligheid. Later ontdekte hij overeenkomsten tussen deze herinneringen en de totems van inboorlingen zoals de verzameling ‘zielstenen’ in de buurt van Arlesheim en de tjurunga’s (of churinga’s) van Australië. Hij concludeerde daaruit dat het om een onbewust ritueel ging dat hij indertijd niet begreep, maar dat opvallende overeenkomsten vertoonde met praktijken in verafgelegen locaties die hij in zijn jeugd nooit bezocht had. Zijn ontdekking van de psychologische archetypen en het collectief onbewuste waren gedeeltelijk op deze ervaringen geïnspireerd.

Kort voor het einde van zijn eerste jaar aan het Humanistisches Gymnasium in Bazel, op 12-jarige leeftijd, werd hij door een andere jongen zo hardhandig geduwd dat hij op de grond viel en even het bewustzijn verloor. Het was toen dat hem de gedachte overviel: “Nu hoef je niet meer naar school!” Sindsdien verloor hij elke keer het bewustzijn als hij naar school ging of aan huiswerk moest beginnen. De volgende zes maanden bleef hij thuis, tot hij hoorde hoe zijn vader zich tegenover een bezoeker bezorgd uitliet over de toekomst van zijn zoon en vermoedde dat de jongen aan epilepsie leed. Met een schok realiseerde Carl zich dat hij zich vanwege de zwakke financiële situatie van het gezin op een succesvolle academische carrière moest richten. Hij ging onmiddellijk naar het bureau van zijn vader en stortte zich op de studie van Latijnse grammatica. Hij verloor drie keer het bewustzijn, maar geleidelijk overwon hij deze drang en viel niet meer flauw. “Hieruit heb ik geleerd wat een neurose is,” zei Jung later.

Bron: Wikipedia

Zo zie je maar, kinderen moeten niet altijd verbeterd worden, en volwassenen moeten zich daar veel vaker van bewust zijn. Al die straf en rammel die ik gekregen heb, kwam enkel voort uit onwetendheid en gebrek aan inzicht van zij die dachten mij te moeten opvoeden. Ik wist toen al, dat ik mij hiertegen moest verzetten.

Mijn moeder heeft eens tegen mijn vader gezegd, toen mijn man zware gezondheidsproblemen begon te krijgen: “Ge moet ons Micheline gerust laten, die heeft al miserie genoeg.” Hij kwam altijd klagen bij mij over mijn zus, over de kleinkinderen, over mijn moeder…
Ooit zei mijn psychiater dat ik wat egoïstischer moest worden. Mijn zoon heeft ook al vaak gezegd dat ik te goed ben, en vandaag schreef een vriendin het nog op Facebook.
Ben ik echt te goed? Of zijn het niet eerder de anderen die niet goed genoeg zijn? En is het dan niet zo dat wie goed doet, goed ontmoet?
Er zal wel iets van zijn, dat ik soms te goedgelovig ben, of misschien teveel vertrouwen heb in hoe anderen zijn. “Gij denkt dat iedereen is zoals gij”, zegt David dan.
Maar wat moet je dan anders? Steeds op je hoede zijn, en negatief denken? Of nog erger, wraak nemen, rancuneus zijn, omdat iemand je slecht behandelde of pijn heeft gedaan. Daar kom je geen stap verder mee! Dan rijd je jezelf verder de vernieling in. Dat vreet je op en ontneemt je alle plezier en schoonheid.
“Te goed is goed zot”, luidt de uitdrukking. Wel dan is dat maar zo, dan zijn we maar zot. Betekent dat dan ook dat ik altijd dezelfde fouten ga maken? Is te goed zijn, dan echt fout?
Ik zie het tenminste niet als fout, en ben best content met mezelf. Ik geef tenslotte enkel om wat ik waardevol vind, en moet ik dat dan verloochenen? En mezelf verliezen? Neen, dan liever aanvaarden dat het kan mislopen en dat ik weer eens bedrogen of verraden word door de eerste de beste, dan mezelf te bedriegen en te verraden.
De hel dat zijn tenslotte de anderen, zoals Sartre zei, en we mogen er zeker niet zelf voor zorgen, dat we onze eigen hel worden.
Laat mij dus maar mijn eigen gang gaan, er is toch geen luisteren aan!