Mensen hebben tegenwoordig een to-do-list met alle dingen die ze nog willen doen in hun leven. Wat ze willen kopen, waar ze naartoe willen reizen, wat ze nog willen zien, wat ze nog willen lezen, wat ze nog willen realiseren…
Ik heb niet zo’n lijst, want ik zou niet weten wat ik daar moet opzetten. Een tijdje geleden had ik nog één levenswens, maar die is ondertussen al in vervulling gegaan, en voor de rest wil ik zo gezond en zo schoon mogelijk blijven leven.
David heeft momenteel ook een to-do-list, maar dan in verband met de naderende trouw, en dat is dus begrijpelijk, want er valt veel te regelen voor zo één dag die de mooiste van je leven moet worden. Nog twee en een halve maand en het is zover!
Zo’n feest brengt heel wat stress mee, en daarom denk ik dat mensen beter een not-do-do-list kunnen maken, en tijdig een paar dingen uit hun leven kunnen schrappen. Het geluksgevoel zal dan ook wel verhogen, daar ben ik zeker van! En het is ook veel gezonder.
Heb ik dan helemaal geen verwachtingen meer? Natuurlijk wel, maar om die op een lijst te zetten en per se te willen afwerken, daar zie ik het nut niet van in. Ik heb het trouwens allemaal voor een groot deel niet zelf in de hand, want ik ben eigenlijk aan een serieus “project” begonnen, waar ik totaal niet met zekerheid van weet hoe het verder gaat verlopen.
Wat ik krijg zal ik met beide handen stevig vastgrijpen, en liefst nooit meer loslaten, maar wat ik niet krijg, zal ik ook moeten aanvaarden, en dat zal mij heel veel moeite kosten.
Maar dat is nu eenmaal het leven, we kunnen het wel allemaal op onze lijst zetten, maar het is zoals met boodschappen doen, soms zijn de rekken leeg, en moeten we het zonder het gewenste doen…

De eerste liefdesbrief!
https://www.youtube.com/watch?v=GXFSK0ogeg4&feature=youtu.be

Weer heel mooie dingen in mijn chatbox gevonden…

https://www.youtube.com/watch?v=-mMd6D1Gw1g&feature=youtu.be

Dat is toch het mooiste dat iemand tegen jou kan zeggen: “Ik hou het meest van jou omdat jij jij bent.”

https://www.youtube.com/watch?v=qit_HikDGxU&feature=youtu.be

En soms kan het niet anders…

Liefde zou nooit verboden mogen worden, en dus besluit ik met Edith’s hulde aan de liefde!

https://www.youtube.com/watch?v=QvHph2zrMrA

En zullen we nu maar slapen gaan, maar eerst nog een gedicht…

De vloer is bed

De vloer is bed wanneer de liefde overmant.
Op hoogpolig tapijt of het hardst parket,
als liefde om naar bed te gaan niet wachten kan,
vormen wij lijf aan lijf het vochtige ballet.

Om uit te rusten van het liefdesspel gaan we naar bed.

Carlos Drummond de Andrade

Carlos Drummond de Andrade (1902-1987) was een Braziliaanse dichter. De bundel erotische gedichten “De liefde, natuurlijk” schreef Drummond op hoge leeftijd. De gedichten in deze bundel, die pas na zijn overlijden werden gepubliceerd, vormen een essentieel bestanddeel van zijn meesterlijke oeuvre.

https://www.poemhunter.com/poem/don-t-kill-yourself/

Wanneer er iemand nieuw in je leven komt die van grote betekenis is, wil je die zoveel mogelijk over jezelf vertellen, en als je dan beiden ook nog dezelfde interesses hebt, geraak je niet uitgepraat.
Vandaag hebben we voor het eerst elkaars stem gehoord, en dat viel bijzonder goed mee! Een zachte stem, een jonge stem, en vooral een lieve stem…
https://www.youtube.com/watch?v=G9bAr5bUzDs&feature=youtu.be
En zo kwam ik erop om te vertellen over de tijd dat ik een paar voordrachtwedstrijden – destijds georganiseerd door het Willemsfonds – heb gewonnen, en wel met een verhaal dat ik zelf geschreven had toen ik ongeveer zestien was.
In die tijd, geloofde ik nog in God (een jeugdzonde!), en het is een naïef hippieachtig verhaal, maar wel vanuit een overtuiging dat er iets serieus mis was met de wereld, en ik als revolterende puber daar iets ging aan veranderen.

Het verhaal kreeg de titel: De hut van mijn leven.

Ik weet niet hoe jullie de wereld zien en het leven dat er in rond warrelt, maar wanneer je ze met dezelfde ogen bekijkt als ik, koester je dan geen stille wens tot hervorming? Wil je dan het saaie niet liefelijk maken en gewone dingen, mysterieus?
De moderne mens kijkt niet meer uit zijn ogen maar uit zijn verwarde brein, dat slechts het voordeel zoekt in elk ding apart. En dat wil ik niet, ik wil niet blind worden zoals de meesten, ik wil mijn hart niet laten ontvluchten en mijn verstand ervoor in de plaats zetten. Ik wil het gewone ontwijken en leven zoals het in mijn illusies afgeschilderd wordt.
Geluidloos zal ik uit jullie midden verdwijnen en jong in mijn dromen, vermijd ik ’t machinale, om terecht te komen in de wereld zoals God die geschapen heeft, zonder mensen die begeren en grootse dingen trachten te doen, met hun vooruitgang. Ik wil mijn wereld veroveren die onverwoestbaar mooi blijft bloeien, jaar in, jaar uit. Opgeruimd, met de zon in de ogen en in het hart, zoek ik een plaatsje om mij te vestigen en daar bouw ik dan de hut van mijn leven. Ik praat met de dieren, stoei met de vogels en verheerlijk de bloemen in de weiden. Dan zal ik vergeten wat de mensen met de aarde gedaan hebben, want wanneer ik ’s avonds, bij milde schemering de maan zal zien verschijnen, zal die me niet doen denken aan raketten en satellieten, maar betoverend, zijn zilver licht naar mij zenden en me doen inslapen met vrede in mijn ziel.
Ik zal mezelf benijden en jullie beklagen, omdat jullie dit alles moeten missen, en reeds lang dood zijn voordat men je in een kist legt, een begrafenis voor jullie organiseert en je onder de aarde steekt. Maar ik zal leven zoals de schepper het gewenst heeft, volop in de rijkdom die hij ons schonk, maar wij opzij legden voor hetgeen mettertijd in elkaar gezet geweest is. Want schiep hij de realiteit zo verwoestend als de dag van nu? Wilde hij oorlog en bloed? Wilde hij hongersnood, terwijl miljarden dienen om dingen te veroveren die hij voor een ander doel ons ten geschenke gaf? Want ik ben er zeker van dat hij de maan in de hemel plantte om te bewonderen en ons te betoveren. Maar wie wil nog betoverd worden, wie kan zijn ogen van intens genot gesloten houden, wanneer de zon in zijn gelaat schijnt?
God schiep de aarde, en jullie hebben haar schepping misvormd, omdat honderden vuisten hamerden uit razernij die de begeerte hen ingeeft. Verfoei jezelf, want jullie mankeren niet minder dan dat de grond onder jullie voeten openscheurt, je er in ploft en hij zich weer boven je hoofd sluit. Je zou zelfs de duisternis niet voelen, omdat die je toch overal vergezelde.
Kon ik maar één enkele mens meekrijgen naar mijn leven, dan was dit een geslaagd levensdoel, mijn levensdoel. En later zou ik er dan honderden zien volgen. Dan zou ik merken dat er een verhelderde glans op hun gelaat afgebeeld staat, hun ogen wijd opengaan en ze van verrukking juichen, dansen, springen, lachen, heel hard lachen, zoals de wereld nog nooit gelachen heeft, in volle overgave, eindelijk bereid de geschenken van de schepping te aanvaarden!
Dat is mijn droom.

Micheline Baetens – 16 jaar

En dat droeg ik dus voor, uit het hoofd, met het nodige temperament en overtuigd van wat ik zelf geschreven had.
Provinciaal werd ik eerste en Nationaal tweede, en ik weet nog dat ik die dag mijn maandstonden had, en vreselijke buikpijn.
Gelukkig heb ik de tekst bewaard, want ik vind hem nog altijd veelzeggend voor wie ik toen was. En veel is er niet veranderd, enkel God is afgevoerd, maar voor de rest denk ik van de wereld nog altijd hetzelfde.
https://www.youtube.com/watch?v=M4OX_aZJ854

Ik heb de indruk dat er iets beweegt in de wereld van de liefde, want ik vind het ene interessante artikel na het andere in de krant De Standaard, wat toch heet een katholieke krant zijn, of tenminste christelijke geïnspireerd.
Zou er eindelijk iets gaan veranderen aan de schijnheiligheid en de taboes waarmee er over relaties wordt gedacht en gepraat?

Monogamie is geen wapen tegen ongelijkheid

Katrien De Graeve betwist de deugden van het hetero­seksuele monogame koppel­model: het heeft vrouwen in een afhankelijke en onder­geschikte positie geduwd.

Katrien De Graeve
Postdoctoraal onderzoeker verbonden aan het Onderzoekscentrum voor Cultuur en Gender (UGent).

Hugh Desmond schrijft dat het mono-game huwelijk gebaseerd op mannelijke jaloezie en vrouwelijke seksuele trouw niet toevallig een succes is (DS 28 juni). Hij stelt dat we, als we ideologie achterwege laten, niet anders kunnen dan besluiten dat monogamie het beste relatiemodel is. En daar wringt het schoentje. We kunnen ideologie niet achterwege laten. Wetenschap kan nooit een view from nowhere op de werkelijkheid bieden. Wetenschap wordt altijd beoefend vanuit het geheel van kennis, waarden en vooroordelen van de wetenschapper. Feministische wetenschappers hebben al ettelijke decennia geleden blootgelegd hoe de zogenaamd ‘neutrale’ wetenschap niets anders is dan een partiële kijk op de wereld. Het is een kijk gekleurd door de subjectieve ervaring en het ideologische kader van zijn traditionele beoefenaars: westerse mannen.

We kunnen bovendien ideologie niet achterwege laten wanneer we spreken over een zo sterk van ideologie doordrongen concept als monogamie. Zoals Desmond terecht aangeeft, is er een verschil tussen paringsgedrag en een norm, en monogamie is geen paringsgedrag, maar een norm die voortkomt uit een ideologie. Monogamie is een instituut, een instituut dat al decennialang wordt bekritiseerd door feministische onderzoekers om zijn vrouw-onderdrukkende effecten.

De Amerikaanse wetenschapsfilosofe Angela Willey schetst in haar boek Undoing Monogamy hoe in de 19de eeuw monogamie als ideaal relatiemodel werd verspreid. Wetenschappelijk discours en (koloniale) politiek-economische belangen waren in dat proces onlosmakelijk met elkaar vervlochten. Er werd een evolutionair verklaringsmodel gecreëerd, waarin monogamie niet alleen als een ‘natuurlijke’ en vanuit evolutionair oogpunt ideale paringsstrategie werd voorgesteld. Monogamie werd ook beschouwd als een eindpunt in de evolutie die beschavingen doormaken. Tegelijk werd op die manier verschil maar ook hiërarchie tussen de verschillende seksen en ‘rassen’ gecreëerd en uitvergroot: de vrouw als fundamenteel verschillend van en minderwaardig aan de man; de gekoloniseerde als fundamenteel anders en minderwaardig aan de kolonisator.
Wetenschap om onderdrukking te legitimeren.

Onder voogdij

Feministische filosofen zoals Adrienne Rich hebben uitgebreid beschreven hoe het heteroseksuele monogame koppelmodel vrouwen in een afhankelijke en ondergeschikte positie heeft geduwd, door hen ertoe aan te zetten al hun emoties en arbeid te richten op de exclusieve zorg voor hun man, die zich dan door haar steun en onbetaald werk volledig kon toeleggen op zijn betaalde job. Vrouwen kwamen hierdoor niet alleen in een financiële afhankelijkheidspositie terecht, ze stonden in België zelfs tot 1976 onder wettelijke voogdij van hun echtgenoot. Monogamie als wapen tegen maatschappelijke ongelijkheid naar voren schuiven is in het licht daarvan op zijn minst vreemd.

Monogamie is nog steeds de norm. De laatste decennia is het model van het huwelijk ‘tot de dood ons scheidt’ weliswaar meer en meer onder druk komen te staan, ten dele door de vrouwelijke ontvoogdingsstrijd, maar even goed door de verschuiving naar een neoliberaal economisch model van individualisme en sociale afbraak. En hoewel vrouwen nu meer participeren in betaalde arbeid, ligt de zorg voor de kinderen nog altijd overwegend bij hen. Desalniettemin vullen meer en meer mannen, in tegenstelling tot vroeger, hun rol als vader breder in dan enkel als kostwinner. Ze doen dat binnen heel verschillende relatiemodellen: in tweeoudergezinnen, nieuw samengestelde gezinnen, in uitgebreide families, als alleenstaande vaders, in polyamoureuze gezinnen, in communes.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180627_03586481

Desmond lijkt terug te verlangen naar de goede oude tijd waarin vrouwen zich schikten in de rollen (namelijk monogaam, heteroseksueel en moeder) die hij hen ‘van nature’ toedicht, en mannen zo goed waren om hun promiscue ‘natuur’ een beetje in toom te houden. De verschillen tussen mannen en vrouwen uitvergroten en als onomstotelijke ‘feitelijkheid’ presenteren, eerder dan de grote verscheidenheid in vrouwen en mannen erkennen, is dan een beproefd recept om ongelijkwaardigheid te legitimeren en in stand te houden.

Katrien De Graeve – De Standaard 02.07.2018

Toen wij pas getrouwd waren, zijn mijn man en ik, samen met mijn ouders, tantes en nonkels, met een autocar naar Lourdes geweest. Niet op bedevaart hoor, al had één van mijn tantes dat wel beloofd als bedankje voor een gunst van hierboven.
Op terugweg naar huis hadden we twee kisten meloenen mee. De ganse car rook ernaar.
Toen ik vanmorgen in de keuken kwam geurde die net zo. Eén rijpe meloen in huis, en je zit in de Provence!
De vakantie is volop begonnen, en meteen ook de solden. Geen van beiden trekken mij echt aan, en zeker niet bij deze temperaturen. Elke dag van de week beloven ze dertig graden! Zit dan maar eens in de file, of in een pashokje.
Ik ben wel zopas naar de oogarts geweest, en de brilglazen moeten lichtjes aangepast worden. Komt misschien door de liefde, want ze zeggen toch dat die blind maakt…
Ik mag ook niet meer zo lange tijd na elkaar achter mijn computerscherm zitten, want je ogen zouden daarvan uitdrogen zegt de oogarts. Maar met druppeltjes moet dat op te lossen zijn.
David heeft ondertussen ook de ventilator teruggevonden, die ik niet vond, zodat ook dat mysterie opgelost is.
Isabelle, de mama van Audrey, heeft gisteren een taart gebakken van de bessen die ik voor haar aan David meegegeven had, en David had er een stuk van bij. Straks eens proeven, maar zal wel verdomde lekker zijn, want zo ziet ze er in elk geval uit!
Geven en nemen, zo zit het leven in mekaar, en van beiden kan je evenveel voldoening hebben.
En de laatste tijd krijg ik zoveel, en kan ik ook zoveel geven! En bovendien zorgt de liefde voor een bron van inspiratie, die alles nog extra waardevol en schoon maakt. En een mens heeft niet eens een nieuwe bril nodig om dat te zien!
https://www.youtube.com/watch?v=aHGe2jx_tzw&feature=youtu.be