Weer een ganse avond zitten chatten met mijn lief!

I’m on Fire

Hey little girl is your daddy home
Did he go away and leave you all alone
I got a bad desire
I’m on fire

Tell me now baby is he good to you
Can he do to you the things that I do
I can take you higher
I’m on fire

Sometimes it’s like someone took a knife baby
Edgy and dull and cut a six-inch valley
Through the middle of my soul

At night I wake up with the sheets soaking wet
And a freight train running through the
Middle of my head
Only you can cool my desire
I’m on fire
Ja rozen

Dit zijn rozen voor je
en alle poëzie.
Dit is mijn mooiste pose:
die van liefdes acrobaat,
zwevend schijnbaar moeiteloos,
maar met krampende tenen
boven een bed
van rozen en doornen.

Ik zal je nu beschrijven:
kijk, ik teken rozen op je huid
en jij doornen op de mijne.

Goed,
ik ben een acrobaat.
Is er een mooiere pose?

Pose van gevaar,
balancerend tussen begeerte en verweer:
ik stijg, ik val en onderwijl:

ik teken rozen
rozen
rozen

en dit zijn rozen.

Remco Campert

True Love Leaves No Traces

As the mist leaves no scar
On the dark green hill
So my body leaves no scar
On you and never will
Through windows in the dark
The children come, the children go
Like arrows with no targets
Like shackles made of snow

True love leaves no traces
If you and I are one
It’s lost in our embraces
Like stars against the sun

As a falling leaf may rest
A moment on the air
So your head upon my breast
So my hand upon your hair

And many nights endure
Without a moon or star
So we will endure
When one is gone and far

True love leaves no traces
If you and I are one
It’s lost in our embraces
Like stars against the sun

Leonard Cohen

Dus, terwijl het ganse land plat ligt door het Wereldkampioenschap Voetbal, hebben wij –  mijn lief en ik – weer eens de liefde bedreven, met klank en woord.

Dit is te mooi om niet te vertellen.
Ik had een vegetarische pizza besteld, want met dit weer eet ik zeker heel weinig vlees.
De jonge gast, met een weelderige hippieachtige krullenbol die hem is komen leveren, feliciteerde mij met mijn mooie tuin en zei dat hij wel gedacht had dat ik van bloemen zou houden, vermits ik vegetarisch was.
Of hij het nu ter plaatse uit zijn duim gezogen heeft of niet, weet ik niet, maar ik voelde mij opeens heel jong en vrolijk!
Dit is toch pure poëzie. Ik zie hem al rijden op zijn moto met mijn naam boven de bestelling, zich ondertussen afvragen en fantaseren wie of wat ik zou kunnen zijn.
Goed bezig manneke, en hopelijk is dit maar een vakantiejob, en word jij later een beroemde schrijver of dichter, want je hebt het in je! En de meisjes gaan voor je vallen, want je zegt hele mooie dingen, die zelfs het hart van een al wat overjaarse puber weer jeugdig en dartel maken!!!De pizza heet trouwens “Garden Lovers”…

Een mens “ontdekken” is het boeiendste wat er is! Dit is ook zo heerlijk aan een nieuwe relatie, zeker op een leeftijd dat wij gekomen zijn, want dan heb je een heel leven uit de doeken te doen. En als je lief dan ook nog eens geboren werd en opgegroeid is aan de andere kant van het land, wordt het helemaal spannend.
Ik heb trouwens al heel veel over mezelf verteld op deze website, maar ik wil hem ook nog heel veel kunnen laten zien.
De plaats waar ik geboren ben, opgegroeid, school gelopen, gespeeld, ja zelfs gevrijd heb, gewerkt,… En ik wil dat hij dat met mij ook doet, want ik wil alles van hem weten!
We houden beiden erg veel van de natuur, en hij moet dus kunnen kennismaken met “mijn biotoop”, de plekjes waar ik als kind het meeste vreugde heb uitgehaald. Gelukkig bestaan ze nog en hebben ze de tijd en de mens overleefd.
En na de natuur, komt de lectuur, de boeken die ons gevormd hebben tot wie we zijn, en de muziek, de kunst, de dingen die ons het meest beroeren.
Tot slot, of beter gezegd te samen met dit alles, zullen we kennismaken met de belangrijkste mensen in ons leven, die van vroeger en die van nu.
Alles willen we weten van elkaar, zodat we nooit uitgepraat zullen geraken, en ik weet zeker, dat we beiden ook nooit uitgeluisterd zullen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=94MHIeeGwys&feature=youtu.be
En we zullen ook samen lachen en samen huilen om wat geweest is, daar ben ik zeker van, en dat noemen we dan intimiteit en thuis komen bij elkaar.
Maar vooral zullen we het heden omarmen en dankbaar zijn, dat we elkaar gevonden hebben en elke dag samen mogen opstaan, en samen mogen slapen gaan, en dat we elke dag de kans krijgen om dat wat we voelen voor elkaar om te zetten in daden die het leven de moeite waard maken.

“Zolang één medemens zelfmoord pleegt, faalt de mensheid.”

Soms vragen mensen, hoe is dat een depressie, en paniekaanvallen hoe krijg je die?
Een paniekaanval kan je vergelijken met fantoompijn. Je been is weg en toch heb je nog pijn alsof het er is en je kan die pijn door niets verhelpen. Bij een paniekaanval is er niets om bang voor te zijn en toch word je overmand door angst die je niet kan beheersen.
Een depressie kan je vergelijken met schijndood, en als je het positiever wilt uitdrukken met een winterslaap, maar dan wel een hele lange.
Mijn eerste depressie heeft drie jaar geduurd, waarvan een gans jaar in bed liggen, alsof het een echte winterslaap was.
De eerste week is helemaal weg, de angst was toen waarschijnlijk te groot om bewust te kunnen meemaken, je valt in een soort coma en kan nog nauwelijks op de benen staan, of je armen bewegen. Alle fysieke kracht is weg.
De huisdokter stuurt je door naar een psychiater, want dit is te erg voor hem, en daar kan je dan na een paar weken terecht. Veel kan die echter in het begin niet doen buiten pillen geven, want eerst moet je fysiek op krachten komen door terug te kunnen slapen en te kunnen eten, want dat lukt dus niet meer.
Gedurende drie maanden werd naar de juiste anti-depressiva gezocht, want niet elk mens, of moet ik zeggen niet elk brein, reageert op dezelfde manier. Slaappillen heb ik nooit gekregen.
Want dat denken mensen vaak, dat je verslaafd geraakt aan de medicatie als je in therapie gaat. En aan antidepressiva geraak je niet verslaafd, daar mag je alleen niet mee stoppen zonder begeleiding van de dokter, en die beginnen ook pas te werken na een kleine maand.
Lichamelijk geraak je er dus relatief vlug terug bovenop, maar dan begint het serieuze werk, er ook geestelijk terug bovenop geraken, en dat heeft zoals ik gezegd heb drie jaar geduurd. Op een gegeven moment heb ik zelfs gevraagd om opgenomen te worden, omdat er maar geen beterschap kwam en ik mijn levenslust maar niet terug vond.
Ik heb dan zoals ik het spottend zeg, drie maanden in het zothuis gezeten, of juister uitgedrukt in het Psychiatrisch Ziekenhuis van Kortenberg. Maar dat was een misstap en verkeerde keuze van mezelf, dat heeft totaal niet geholpen, integendeel, ik was er nog minder mezelf dan thuis.
Ik heb mezelf dan ook ontslagen, en ben dan terug regelmatig naar de psychiater gegaan. Ondertussen ook nog het CAW in Overijse eens geprobeerd, of daar geen goede therapeut zat, maar ook dat was een miskoop.
En hoe stopt het dan? Wanneer wordt het dan beter? Wel dat is voor mij heel wonderlijk gebeurd.
Op een dag zat ik in de zetel en ik hoor mijzelf nog binnensmonds zeggen “en nu is het gedaan!” Ik ben recht gestaan, naar de keuken gelopen, en ben beginnen koken. En vanaf die dag functioneerde ik terug normaal en optimaal.
Maar de therapie moest verder gezet worden, en ik ben ook nog een paar keer hervallen, maar veel minder diep dan die eerste keer.
Het eerste wat de psychiater ooit tegen mij gezegd heeft is: “Gij zijt een hevige hé.” En dat was dus heel goed gezien van hem. Alles gaat altijd veel de fel bij mij, zowel het negatieve als het positieve. Zelfs moed en doorzettingsvermogen. Ik ga er voor zoals ze zeggen, en dan altijd ten volle! Ik put mezelf daardoor uit, en daar moet ik nu nog altijd voor oppassen, om niet te hoog te gaan, en ook om niet te laag te vallen.
Het leven is een evenwichtsoefening, zeggen ze, en dat is inderdaad zo, en net als bij medicijnen moet je je aan de toegelaten dosis houden. En dat probeer ik dus nu te doen, al zal ik mijn temperament wel meenemen naar de eeuwigheid, maar ik herken nu heel duidelijk de signalen als het weer eens mis dreigt te gaan, en dan grijp ik in, want ik weet dat het anders niet meer plezant blijft.

Niets

Je weet niet wat er is. Je bent gestruikeld
In je slaap, een zon heeft je geslagen
Om de hoek en je koopt blind een brood,
Verdwaalt. De straat gaat met je op de loop.

Een vreemde brengt je thuis, het is je vrouw
Die napraat over je begrafenis.
Je lag te roken in je kist, zegt zij,
En pakt een pan en bakt je dode hart.

Je weet niet wat er is. Je zit al dagen
Als een schaduw van je schaduw thuis.
De dokter komt, betokkelt je contouren
En vindt niets. Je bent het met hem eens.

Leonard Nolens – dichter

Ze mogen zeggen van die Zuckerberg wat ze willen, maar die mens kent zijne stiel: mensen samen brengen, ook de meest ongelovigen!
Vanaf vandaag heb ik dus officieel een relatie, en dat in de eerste plaats dank zij Facebook. Mijn website zit er ook voor iets tussen, maar alles is begonnen met “een verloren knuffel” op Facebook.
Nochtans ik heb al die tijd een haat liefde verhouding gehad met Zuckerberg, en af en toe was ik zijn “sociale media” kotsbeu, maar vanaf nu zal ik mijn leven beteren en voor mijn part krijgt onze Mark de Nobelprijs voor de liefde.
Samen met Johan, want zo heet mijn lief, gaan wij er voor zorgen dat de reputatie van Mark Zuckerberg gezuiverd wordt van alle smet en roddel, en ons eerste glas champagne drinken we op zijn gezondheid!
De liefde overwint alles, en ondanks de problemen en twijfels, hebben we de sprong gewaagd, en gaan we ervoor, wat er ook nog mag gebeuren. Het wordt een moderne love story met hindernissen, maar ook met passie en verlangen om er iets heel mooi van te maken.
Johan heeft voor vanavond nog maar eens de muziek, en het gedicht gekozen, en ik voel mij weer eens een rotverwend nest!

https://www.youtube.com/watch?v=DXfdez6tdnE&feature=youtu.be

Tussen de lakens

in het donker, tussen de lakens
verdwijnt de tijd
weet hij haar huid, billen en buik
meisjeszacht

in het donker, tussen de lakens
de jaren kwijt
vatten haar lippen zijn staande
oude jongensdroom

in het donker, tussen de lakens
vergeten zij
weten de witte haren, oude leden
van geen belang

in het donker, tussen de lakens
de tijd ten spijt
komen ze samen als vanouds
in tederheid

Tonny Hollanders

https://www.youtube.com/watch?v=8hQrV8kgiWo&feature=youtu.be

Geloof in het leven, geloof in de liefde, en geloof ook dat wie niet (meer) zoekt, toch vindt. En ook al denkt de hele wereld dat het niet kan, blijf overtuigd van het tegendeel.
Ik heb hem gevonden, de man met wie ik de rest van mijn leven wil doorbrengen in goede en in kwade dagen, tot de dood ons scheidt, en dat is pas wanneer ik minstens 107 geworden ben!

Vermits wat ik destijds geschreven heb, visionair genoemd wordt, wil ik nog een verhaaltje uit “mijn oude doos” op dit blog zetten. Ik schreef het in 1968.
Het is geen meesterstuk, maar vooral een lief verhaal, een hoopvol verhaal, een soort sprookje.
En wist ik toen veel dat ik ooit een Zonnestraal zou tegen komen die mij zou genezen, en die ik ontzettend graag zou zien.

De Zonnestraal

De deur gaat open, vaag merkt zij dat een gestalte in de deuropening staat, dan wordt alles weer zwart voor haar ogen.
“Ik ben alleen…zo eenzaam…nooit bezoek…”, murmelt zij, terwijl ze haar hoofdje naar rechts en links werpt.
“Bloedarmoede, heeft de dokter gezegd. Dokter…dokter…”
Stil ze ligt nu kalm. Ze schijnt te slapen.
Sneeuwwit gelaat, tussen sneeuwwitte lakens, in een witte kamer, waarin vier bedden staan, het hare in de hoek. Drie bezoekers aan de drie eerste bedden en dat zo haast elke dag.
“Ik lig zo rustig…zonder bloemen…moet niet praten…ben niet vermoeid.”
En zij weent. Haar verdriet brengt haar weer in een tastbare wereld en ze slaat de ogen op, om even daarna plots verheerlijkt te glimlachen.
“Wie ben jij, hoe kom je hier, ik ken je niet?”
“Ik jou ook niet.”
“Het geeft niet…het is goed zo…nu kan ik praten.”
Zijn haar is blond en niet kort gesneden. Zijn ogen zijn blauw en peilen de omgeving met de zelfzekerheid en nauwkeurigheid hem eigen. Zijn handen zijn gaaf en liggen rustig op de stoelleuning. Hij lijkt dapper deze jongeling en hij is gezond.
“Hoelang ben je hier reeds?”, vraagt hij het meisje.
“Drie maanden…lange maanden.”
“Hoe vul jij je tijd?”
“Ik mijmer; mijmer dat buiten de zon schijnt, dat de bomen groen zijn en de mensen genieten. En dan treur ik, omdat ik niet buiten kan zijn, in een weide met wiegende margrieten, of ergens in het bos waar de zon door de struiken dringt en gouden vlekken op de varens werpt. Ik zie mezelf dan mooi en gezond, met een paar blozende wangen, in een zomerjurkje, zodat ik op een wandelende bloem gelijk. Soms begin ik dan te schrijven over de mensen die mogen kuieren in al dat moois en over de kinderen die spelen met de geplukte margrieten. Waarom heb jij me geen bloemen meegebracht? Ik hou er zo van.”
“Volgende keer zal ik er bij hebben.”
“Kom jij dan nog naar mij terug?”
“Jazeker, tot je genezen bent.”
“Tot ik genezen ben? Dat zal nog lang duren…heel lang.”
“Niet wanhopen. Je bent jong en je jeugd zal je helpen weer heel vlug gezond te worden.”
“Wie ben jij, hoe leef jij?”
Even kijkt hij haar aan en glimlacht dan.
“Weet je dat dan niet? Ik zoek naar mensen die ik een beetje van mijn zelfzekerheid kan bezorgen. Mensen die wanhopen en niet meer in zichzelf geloven. Zo kwam ik ook tot bij jou. Ik had in dit ziekenhuis reeds enkele kamers doorzocht, voor zover dit toegelaten was, maar overal vond ik herstellenden, zieken met bezoek en enkele gelukkigen die zich klaar maakten om huiswaarts te keren. Toen zag ik jou liggen, hulpeloos en wanhopig. Ik merkte dat je me nodig had en ging aan je bed zitten.
Reik me je kleine, fijne hand, ik zal proberen enkele druppels van mijn gezondheid op jou over te dragen. Lieve handen heb jij en mooie ogen.”
“Jij bent goed.”
“ik tracht het te zijn.”
Langzaam beginnen de andere bezoekers afscheid te nemen van hun zieken. Het bezoekuurtje is voorbij.
“Morgen kom ik terug, kleine meid, dan breng ik je een grote bos margrieten mee, met witte blaadjes en een geel hartje. Ik zal ze voor jou plukken in de weide waarvan je droomde en ik zal de ruiker kort bij de zon houden voordat ik hem je breng, zodat de zonnestralen er stevig tussen zitten.
“Doe dat!”
“Tot morgen.”
“Tot morgen en dank je wel.”
Rustig is het opeens geworden; de andere patiënten schijnen ingedut te zijn. Ergens wordt er gehoest…
“Nu zal ik vlug genezen, nu word ik gauw krachtig. Een mens heeft zich over mij ontfermd.”
Dan slaapt zij in, gelukkig en tevreden met haar lot.
In haar droom ziet zij duizenden kleine kinderen die hunkeren naar wat zonneschijn en in hun midden loopt een blonde, jonge man die voor hen allen een zonnestraal plukt. Ze hebben hem lief.

…ook een zonnestraal voor u…

Micheline Baetens – 14.06.1968