Ik vraag mij toch af wat mensen met vijfhonderd of meer vrienden aan moeten op Facebook, want vaak zijn het steeds dezelfde die reageren en dat zijn er slechts een handvol. En nog zeldzamer zijn de goeie gesprekken, de menselijke gesprekken die je hebt of tegenkomt op Facebook.
Waar ik ook niet echt happig op ben zijn degene waar je denkt iets aan te hebben, omdat ze veelvuldig reageren en dan opeens alle interesse lijken te verliezen, zonder dat je ooit te weten komt waarom.
Nog erger zijn de pottenkijkers, zij die je een vriendschapsverzoek zenden, maar verder geen teken van leven meer geven. Ze lezen waarschijnlijk wel regelmatig mee wat je op je pagina zet, maar reageren nooit, of je krijgt ook nooit iets van henzelf te lezen.
Honderd vrienden, en niet meer heb ik mij voorgenomen. Momenteel is het eentje meer, maar indien het aan de andere kant van de lijn te lang stil blijft, maak ik eens een update van  mijn zogenaamde vriendenkring en hou ik slechts over wie de moeite waard is.
Want voor mij is vriendschap geen loos begrip, ook op Facebook niet. Bovendien wie echt wat interessants vindt aan, en sympathie voelt voor mijn persoontje, kan nog altijd terecht op mijn blog.
Zo’n begrip als vriendschap is trouwens heel relatief en je kan er eigenlijk alle kanten mee op. Maar het kind moet blijkbaar een naam hebben, en een wat intiemere relatie met iemand heeft men dus vriendschap genoemd.
Voor mij is het simpel, ik mag iemand, of ik mag iemand niet, of iemand laat mij totaal onverschillig. En daar kan die persoon zelf niet veel aan doen of aan veranderen, want elke relatie vertrekt vanuit jezelf.
Ondertussen heb ik via Zuckerberg wel een paar lieve mensen leren kennen, die ik niet graag meer zou willen missen. Ze verrijken mijn leven, en ze maken mij vooral gelukkiger. En dat is uiteindelijk toch de bedoeling, elkaar gelukkiger maken door je aanwezigheid, door te zijn wie je bent, en de andere te appreciëren voor wat hij of zij is.
Vriendschap is als eten, de ene vindt dat lekker, en de andere weer iets anders, maar als we van elkanders smaken kunnen genieten, wordt het een gezellig eetfestijn!
En ook op Facebook geld de gouden regel: minder is meer!!!

Ik weet het, ik lijk in mijn schrijfsels soms op een verliefde puber, een romantische hippie, die nog altijd scandeert “make love not war”, maar dat zal er wel niet meer uitgaan, ook al word ik honderd.
Ik was een hevig idealistje als puber, en blijkbaar heeft dat niets met leeftijd te maken, maar eerder met inborst en temperament. En op school werd dat dan ook nog eens aangemoedigd door de vrijheid van geest die er heerste.
Wat heb ik allemaal niet gemogen van die leraars, zelfs, samen met Rudi Van Ophem,  de hele turnzaal bezetten met onze kinderlijke gedichten, en rozen uitdelen, aan wie wilde komen luisteren. En zelfs de directeur, mijnheer Stessels, kwam kijken!
Rudi was ook leerling van ’t Kasteeltje, en even oud als ik, maar veel te vroeg overleden, rond zijn vijftigste denk ik. Hij werd leraar en is blijven schrijven.
Een toneelstuk schrijven als 15-jarige, en het mogen regisseren en laten opvoeren op het einde van het schooljaar. Over spoken, goede en slechte!
En dan ook nog eens gestimuleerd worden en bevestigd worden in mijn gedrag door een speciale prijs voor “Volharding” te krijgen, als hopeloos tegendraadse puber.
Al deze mensen blijf ik eeuwig dankbaar, en ik vergeet ze nooit!

Ik heb hier echt opeens vannacht alleen zitten huilen, om de zo vele lelijke herinneringen, en omdat niets ooit leek wat het was, niet ik, noch de anderen, en omdat dit een straatje zonder einde dreigde te worden.
En ik heb geweend omdat ik wil dat dat stopt. En omdat de laatste fase van mijn leven er eentje moet zijn, van alles of niets, van mijn leven zoals het is, oprecht en waarachtig, en zonder schone schijn. Het is genoeg geweest, al dat geforceerd en fake gedoe, van voorbeeldig zijn, of wat vooral de anderen dan voorbeeldig noemen.
Het is nu vier uur in de ochtend, en terwijl ik dit schrijf, weer ik alle stemmen die mij ooit al dit verdriet, en al die verloren tijd hebben aangedaan. De krop in mijn keel moet eruit, en voorgoed.
Ik heb gisteren mijn laatste antidepressiva pilletje geslikt. De angst, de paniekaanvallen, de wanhoop, het niets meer kunnen en niets meer voelen, ik wil het niet meer. De oorzaak of oorzaken van dit altijd weerkerende scenario van een depressie worden monddood gemaakt, door vanaf nu niets of niemand meer te gehoorzamen, naar op te kijken, of mezelf te onderwerpen. En er is in mijn leven geen plaats meer voor spoken en mensen die niet goed voor me zijn geweest of zullen zijn.
Gelukkig heeft de dood al zelf grote kuis gemaakt, en rest me nog enkel het gevecht met een maatschappij die je probeert te verbieden en te binden.
Maar ik ben nu heel veel sterker, dan dat weerloze kind van weleer, dat dacht dat het machteloos alles moest ondergaan wat de wereld in haar schoot schoof. Vanaf nu sluit ik dus nog enkel compromissen met mezelf, en wees gerust ik zal heel verdraagzaam voor mezelf zijn!

Ze gaan er aan beginnen, aan de tweede fase van de spoorwegwerken, met de bedoeling eindelijk die twee extra sporen bij te leggen.
De Vosdellestraat heeft een foldertje in de bus gekregen, en blijkbaar zullen het vooral de nachtwerken zijn waar we als buurtbewoners last van zullen hebben.
Toevallig kreeg ik vandaag ook een haiku doorgestuurd van een vriend, die mij blijkbaar associeert met de spoorweg en mijn temperament vergelijkt met dat van een stoomlocomotief. Mooi, grappig en ook nog waar, deze haiku.

Micheline dicht
Wegens Stomende druk,
des Mensens barsten.

H.J.

Het is tevens een variant op een knipooggedicht dat ik vandaag schreef.

Als ik nu niet (knipooggedicht)

Als ik nu niet
zou kunnen schrijven
zou ik barsten
denk ik
als een overrijpe
tomaat.

Ik vind de haiku beter, subtieler…

We zullen dus deze maand wakker liggen van den trein in de Vosdelle. Misschien en hopelijk is die miserie dan voorgoed achter de rug, en kunnen we aan de lente beginnen!