“Mie Bloem”, zei mijn moeder tegen mij. Inderdaad, ik heb er mij zelfs bijna laten dood voor rijden, voor een boeketje wilde bloemen, en dat een paar maanden voor ik ging trouwen.
Ik zag er mooi uit, door met mijn gezicht op een rooster terecht te komen, na met mijn fiets over een auto te zijn gevlogen. Gelukkig op maar een paar meter van huis, en toen mijn moeder de slag hoorde zei ze direct: “Dat is ons Micheline!”.
Ik kon niet naar huis komen van een wandeling, of ik had bloemen mee. Een paar keer zo in het water terecht gekomen, en ook wel eens een paar buitelingen met de fiets gemaakt. En goei kleren of schoenen moesten ze mij ook niet geven, want dan kon ik, ondanks het mooie tuiltje, ook nog eens een pak slaag krijgen als ik thuiskwam.
Vandaag ben ik met David naar de Aveve (den boerenbond) in Tervuren geweest. Ik dacht eerst naar De Nieuwe Serre in Huldenberg te gaan voor lentebloeiers, zoals viooltjes en sleutelbloemen, maar het heeft nog gevroren vandaag, dus maar vlug enkel naar de Aldi, en vlak ernaast is dan de Aveve.
Maar ik heb het mij toch niet kunnen laten om even binnen te springen, en een paar potten voor binnen te kopen. Het huis is meteen aangekleed en gezelliger!
Onderweg hebben mijn zoon en ik ook eens goed kunnen lachen, vooral hij met zijn moeder, die op van alles en nog wat iets heeft aan te merken.
Zoals die verschrikkelijk lelijke evenementen borden overal te velde. Bezoedeling noem ik dat, en sluikstort! Spuuglelijk, en ze doen afbreuk aan o.a. de schoonheid van een open veld of een mooie berm. Dit keer was het Radio Lipstick die de Druivenstreek ingenomen had met zijn reclame. Wanneer gaat men dat nu eindelijk eens verbieden, er zijn veel betere, moderne manieren om publiciteit te maken, zonder dat men de natuur moet verminken!
Gezellig hoor, met mij op stap gaan!

Mensen doen tegenwoordig precies of hun lot uitsluitend in handen van de politici ligt, en dat is immers niet zo.
Er zijn scharen genoeg om die touwtjes door te knippen, en ik heb er een schuif vol van. Het volstaat gewoon om je niet te laten doen, te gaan dwarsliggen, of als dat niet helpt van zo hard mogelijk te schreeuwen, en desnoods op te vallen.
En schrijven helpt ook, elke dag een brief of mail als het moet. Op den duur durven ze ’s morgens hun brievenbus of mailbox niet meer openen!
Af en toe moet je veel geduld en de nodige volharding hebben, maar ik kan je verzekeren, het zijn ook maar mensen, en die willen liefst van al met rust gelaten worden en hun goesting kunnen doen. Met hun verkiezingscampagne bezig zijn, bijvoorbeeld.
En zo krijg jij je zin, of beter gezegd, krijg jij waar je recht op hebt, en ligt je lot terug volledig waar het hoort: in je eigen handen!
Ook bij politici geldt dat je behandeld wordt zoals je vraagt om behandeld te worden. Kijk ook nooit op naar niemand die iets bereikt heeft dank zij vele andere mensen om hem of haar heen, wat meestal toch zo is in de politiek. Enkel zij die een groot netwerk aan relatie hebben zullen min of meer kunnen mee snoepen van de macht.
En weet je nog, of ken je het gezegde nog: de beste stuurlui staan aan wal? Wij dus, de bevolking die met haar beiden voeten in de dagelijkse werkelijkheid staat!
Dus geen gezever, en geen machteloosheid omdat een bende wereldvreemde rakkers, met hier en daar gelukkig een verlicht brein tussen, de wereld averechts doen draaien. Want jou leven, jouw lot, heb jij voor een veel groter deel in handen, dan men je wilt doen geloven, en niet alleen in dat stemhokje!