Vroeger kende je als vrouw je plaats: je begon niet eerst zelf te flirten, je liet je ten dans uitnodigen en je liet je verleiden.
Tegenwoordig moet je als vrouw alles zelf doen, en hoe vaak je daarbij ook op je gezicht valt, geen man die er aan denkt van je te komen oprapen. Emancipatie noemen ze dat. Maar van en voor wie?!
Natuurlijk is het bovenstaande als grapje bedoeld, maar het is wel zo, dat je als vrouw nu veel meer initiatief en risico’s moeten durven nemen als pakweg zo’n vijftig jaar geleden.
https://www.youtube.com/watch?v=emAe6IClGys
Beter zo? Misschien wel, als daar dan toch maar weer niet altijd een argwanend vraagteken bijgeplaatst wordt, vooral als het al wat oudere vrouwen betreft.
Jonge vrouwen, de meisjes van tegenwoordig, voor hen is het de normaalste zaak van de wereld, die gaan ervoor, en krijgen ook veel minder met vooroordelen te maken, en dat is maar goed ook. We blijven immers geen muurbloempjes!
Bovendien binden die jonge dames zich niet meer zo vlug en definitief. Na de studies nog eerst volop genieten van de vrijheid en het leven, ze hebben immers tijd en keuzes genoeg. En vooral veel plezier maken onder elkaar!
Van jong naar oud nog eens. Zopas hoorde ik op tv door een jeugdige, zwarte krullenbol zeggen: “Door het krimpen van hun hersenen en het groeien van hun eenzaamheid, komt het dat oudere vrouwen de ganse dag willen vogelen”.
Zo zie je maar, niemand is in deze maatschappij veilig voor de idiote kronkels en houding van slimmeriken met een grote mond, en waarschijnlijk zullen we dat ook nooit zijn. Taboes en vooroordelen, misschien wel, maar domheid, dat ga je echt nooit de wereld uit krijgen.
Maar misschien heeft die jonge gast wel gelijk. Ik ga het straks eens aan de dokter vragen, want die komt toch seffens mijn bloeddruk controleren…

Wie dit blog regelmatig leest, weet dat ik naar school geweest ben in ’t Kasteeltje in Overijse, en er is geloof ik niemand die zoveel van zijn school gehouden heeft als ik.

Voor mij kon de vakatie niet vlug voorbij zijn, want schooltijd was mijn speeltijd. Thuis was luisteren, bang zijn om iets verkeerd te doen, was werken en de anderen laten spelen. Thuis was straf.
Maar school dat waren, de boeken, de nieuwe lessen, de aanvaarding, de waardering, de vrijheid, en natuurlijk school dat waren de dromen en niet te vergeten, school dat waren de jongens, de oude en de nieuwe, en elk schooljaar een ander liefje.
School dat was een kasteel, met vele donkere kamers, en niet alleen die van fotografie, maar kamers tot op de zolder, en tot in de kelder.
School dat was die prachtige omgeving, met dat grote voetbalveld, de vijver met de waterkiekens, de boomgaard, waar het altijd naar afgevallen appelen rook, school dat was waar je elk plekje even leuk van vond, en waar iedere leerkracht een stuk van je leven werd.
Op mijn vijftiende was het voorbij. Nog wel een paar jaar avondles, Engels en Duits, maar dan voorgoed afgelopen.
Echter nooit uit mijn hart en herinneringen, werkelijk een schat aan deugddoende herinneringen, die van het kind de volwassenen gemaakt hebben, die het nu nog altijd is.
Vandaag stond er onderstaand artikel in de krant. Hopelijk maken ze er iets moois van!
https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180317_03414584
Ik ga het zeker blijven volgen!