Dit is hoe mijn moestuin er momenteel uitziet. Ik noem hem mijn tuin van Epicurus, want het is veel meer dan een moestuin, het is een plaats waar ik mij goed voel en “levensecht”.
Het eerste wat ik ’s morgens doe, is het rolluik optrekken in de keuken en naar mijn tuin kijken. En elke dag werk ik hem minstens een uurtje bij. Na een paar jaar hard aanpassen, want het was vroeger gewoon gazon, is dat nu een echt plezier geworden. Het harde werk en de aanleg is achter de rug en nu is het nog enkel zaaien en planten.
Gisteren waren die er nog niet, maar vanmorgen zag ik dus dat de tayberry opeens veel bloemetjes gekregen heeft, dus dat betekent veel bessen. En het betekent ook, dat ik er dus toch goed aangedaan heb van de struik in de herfst te snoeien en wat meststof bij te geven.Een tayberrybes is een kruising tussen een braam en een framboos. Vaster dan een framboos en ook dikker en donkerder.
Straks ga ik nog wat radijzen zaaien, en dit keer voor het eerst met een zaailint. In een bloempot ga ik ook Oost-Indische kers zetten, want die houdt het ongedierte weg van de boontjes, en ik ben dol op verse boontjes.
Zo zie je dus, die tuin van Epicurus heeft zijn naam niet gestolen, we plukken er niet alleen elke nieuwe dag, maar ook al wat lekker is en gezond. Het goede leven dus!

Herinneren jullie zich nog het programma “Het goeie leven” met Wim Lybaert? Wel één van de deelnemers (Bert was zijn voornaam) aan dat programma was pottenbakker en tuinier, en die ben ik nu weer tegengekomen op de keramiekmarkt in Nismes en ik heb er eventjes mee gepraat en gevraagd of er geen dvd uitgebracht wordt van het tv-programma. Het boek heb ik al, maar Audrey heeft die reeks niet gezien en dat vind ze spijtig. Hopelijk komt er nog een tweede reeks, want het was de beste televisie die ik ooit gezien heb!

Verleden week is David te weten gekomen dat hij op Solheide in Overijse, een halve serre mag bewerken. Woensdag gaat hij ter plaatse kijken en waarschijnlijk toezeggen (hoop ik in stilte!). Dan kan hij de groenten kweken en Audrey de potten bakken, en koken kunnen ze alle twee goed, dus dat wordt daar een paradijs om kindjes in te laten rondlopen.
http://www.overijse.be/content/3434
De Keramiekmarkt was een succes en daarna zijn we nog eventjes naar het Museum van de keramiek in Andenne geweest.
Natuurlijk heb ik in Nismes een paar dingen gekocht om mijn tuin mee op te fleuren, en we hebben er ook lekkere kaas kunnen kopen van een jonge kaasboer, zelfgemaakte dus en nergens anders te vinden!
En niet te vergeten, de landschappen! Eens Charleroi voorbij, wat een wildernis is, krijgen je velden en weiden, en weiden en velden, en daar dan helgele tapijten van koolzaadvelden tussen, waar je zo in wilt duiken.
Ook overal langs de wegen stond de meidoorn in bloei, die ik in Vlaanderen eigenlijk haast niet meer tegenkom, maar daar wordt er elk perceel landbouwgrond mee afgezet.
Dat allemaal samen, en niet te vergeten met een stralende zon en een helderblauwe lucht, heeft mij weer een unieke lentedag doen beleven. Eentje om te archiveren dus!
Goesting is het begin van alles, zegt Wim Lybaert, en dit smaakt allemaal naar meer.

Mijn man heeft zich heel vaak aan mijn volharding geërgerd, en dan zei hij altijd “zaag zo niet”. Herkenbaar? Want dat is nu eenmaal wat mannen en vooral echtgenoten zeggen als ze hun gelijk niet kunnen halen. En hijzelf was ook nogal een koppige steenezel. Een Ram nietwaar!
De laatste jaren van zijn leven moest er elke dag een verpleegster over de vloer komen om zijn diabetesvoeten te verzorgen, en na een tijdje wist ook ik hoe dat moest. En uiteindelijk had mijn man meer vertrouwen in mij, en wat ik van het genezingsproces vond, dan de opinie van de verpleegster, of zelfs de dokter.
Ik heb dat altijd een beetje als een eer geschouwd, en ondanks het feit dat ik altijd “zaagde” merkte ik wel dat hij mij waardeerde en misschien zelfs een klein beetje bewonderde.
Toen dan uiteindelijk zijn been geamputeerd werd en hij tijdens de revalidatie hier nog tweemaal in huis gevallen is, en de hechting terug open was, en hij met spoed terug opgenomen werd, zei ooit één van de mensen van de MUG, “amai wie heeft dat verbonden, dat lijkt wel een professionele”.
Toen waren dat dramatisch omstandigheden, maar nu ben ik blij dat ik die herinneringen heb, want het geeft me het gevoel, dat ik het toch goed gedaan heb voor en bij hem.
Diabetes is een sluipmoordenaar, vooral als je zoals mijn man er mee geboren wordt, en je alvleesklier dus helemaal niet werkt. Maar ik bewonder nog altijd de manier waarop hij er reeds als kind is mee omgegaan. Het was een dappere, een doorzetter, positief en vooral , hij wou zo normaal mogelijk kunnen doen. Vandaar dat ook bijna niemand wist dat hij die tegenslag had, tot hij het helaas niet meer kon verstoppen.
Hij heeft na die amputatie toch nog zes jaar geleefd en ook als “een professionele” zijn plan getrokken met de beenprothese.
Koppig zijn en je eigen wil doen heeft zo zijn voordelen, en bij hem was dat heel duidelijk zo. Je niet laten kisten door je beperkingen maar er een uitdaging van maken, en vooral altijd weer met verlies kunnen omgaan, leek bij hem een aangeboren talent.
Heb dus nooit medelijden met iemand, die dat niet vraagt, want je weet echt niet tot hoeveel meer dan jij, dat die persoon in staat is.

Ik moet als kleuter toch al een voorgevoel gehad hebben, dat plastiek slecht is voor ons, want ik haatte het, en vooral plastiek bloemen!
Ik herinner mij dat ik een tante had, tante Mathilde, en die woonde in Brussel, in Oudergem, en die kocht altijd plastiek bloemen voor mijn grootmoeder. Op een dag had ze er ook een heel speciale, moderne vaas bij gedaan, in blauw en geel, en in keramiek. Die vaas zag ik doodgraag en mijn grootmoeder beloofde mij dat als ze stierf ik die vaas mocht hebben.
Mijn grootmoeder is gestorven en begraven toen ik als tiener met vakantie in Duitsland was, en toen ik terug thuis kwam was haar schaarse inboedel al verdeeld, en natuurlijk was ook de vaas weg.
Naast mijn grootmoeder woonde een neef van mij, en daar zag ik op een dag de vaas met de plastieken bloemen staan. Ik heb de bloemen eruit gezwierd en de vaas van de tafel geritst voor iemand mij kon tegen houden. Mijn grootmoeder had mij die beloofd, en dus was die van mij!
Het was trouwens het enige souvenir dat ik had. Op een dag is ze van de kleerkast in David zijn kamer gevallen, en was de vaas verloren.
Maar plastiek haat ik nog altijd, en vermits ondertussen gebleken is dat het één van de grootste vervuilers van ons milieu is, is dat gevoel reeds als kind terecht geweest.
Een eigenzinnig klein kind kan wel eens veel meer wijsheid in zich hebben, dan alle volwassenen bij elkaar!

Een goeie psychiater moet zijn mond houden. De mijne wist dat. “Ik moet tegen dat meiske niet zeggen wat ze moet doen, want dan doet ze net het tegenovergestelde”., zal hij geweten hebben. Dus hij zweeg en luisterde, en ik mocht het zelf allemaal uitvingeren. De psychiater is enkel je spiegel.
En op één of andere manier is mij dat dus ook gelukt, waarschijnlijk omdat de oplossing al in mezelf weggemoffeld stak, maar ik was ze uit het oog verloren, door mijn uiterste best te willen doen om te zijn wat en wie anderen van mij verwachten.
Ik ben langer naar een psychiater geweest, dan naar school, maar ik had er echt geen universiteit in de plaats voor willen doen. Het was de moeite waard zeker als ik weet, waar ik nu sta.
Het was een serieuze brok studeren, met vallen en opstaan, en ik verzeker je dat ik er een paar keer de brui aan heb willen geven. Zeker tijdens het verblijf in het psychiatrisch ziekenhuis van Kortenberg. Dat was een zottekot, waar de grootste zotten de “normalen” zijn, en waar men je wil kneden tot je weer past in het maatschappelijk plaatje. Ik ben het er afgestapt, en men gaf mij de bedreiging mee dat ik het nooit zou redden, en dat ik vertrok op eigen risico.
Awel ja, op eigen risico, net wat ik nodig had, mij nu eens zelf wagen aan een sprong buiten de afgebakende en veilige grenzen die door anderen aangelegd waren. Uit die ivoren toren komen en tonen dat ik helemaal niet zo braaf en volgzaam was.
Ik heb geen spectaculaire dingen gedaan hoor, maar alleen al durven zeggen wat je denkt, durven breken met wie en wat je ziek maakt is ook al niet zo evident, als je komt van waar ik kwam. Het lukte steeds beter, vooral omdat ik mij steeds sterker bevestigd voelde in wat ik deed, en met af en toe nog de hulp van de psychiater werd ik uiteindelijk terug mezelf, maar dan wel écht mezelf.
Ik had en heb mijn vergeten en verloren waarheid teruggevonden, en elke dag  is weer een ander stukje van de puzzel, want zoiets is natuurlijk nooit af.

Een aantal gedichten die ik schreef tijdens de jarenlange bezoekjes aan de psychiater staan in de bundel De verwerking. Ik heb ze onlangs teruggevonden. Dit is er eentje van.

Thuis

Geen gedeelde zorgen
en geen gedeeld plezier,
en bij ons thuis
werd niet gepraat.

Niets was belangrijker
dan brave, propere kinderen
die zo onzichtbaar mogelijk
werden gemaakt.

Micheline Baetens – 26.11.1991