‘Het begint met onrust. Het gevoel dat er iets niet klopt, dat tref je meestal aan bij hypergevoelige mensen, bij bijna zieken, of bij zieken. Daarom zijn zieken heel belangrijk voor een samenleving; een samenleving van gezonde mensen is verloren want ze heeft geen gevoel. En een van deze onrustige mensen was mijn vader. Hij zei in de jaren vijftig als boer dat hij voor zijn land geen kunstmest wilde gebruiken. Ook al zou het daarmee de extra opbrengst van tarwe mislopen. In het dorp zei men dat hij gek was. Tegenwoordig zeggen ze: wat een slimme man was hij, zo vroeg al, de eerste groene landbouwer.
Die onrust, die aanzet tot denken, heb ik van hem geërfd. Zelf nadenken en niet zomaar de Zeitgeist volgen.’ (Dixit: Wilhelm Schmid, filosoof)

Prachtig toch, nietwaar! En ze zijn er altijd al geweest, mensen die intuïtief aanvoelen dat de gewone gang van zaken niet de goede is. En door dat aanvoelen ook anders gaan denken en creatief zijn met alternatieven.
https://www.trouw.nl/home/rijp-voor-een-mooi-leven~a156f091/
Net zoals ik als kind al aanvoelde dat plastic niet deugde, en nu bijna zeventig jaar later merk dat de hele wereld dat begint te vinden. (zie Vandaag de dag 05.05.2018)

En dan wat die onrust betreft, die ik eerder eigenzinnige gedrevenheid zou willen noemen, die zit er ook al in als kind, daar wordt je waarschijnlijk mee geboren. Misschien zit het wel in de genen, is het leven een doorgeefluik, en hangt het gewoon af van in welke rij je staat om de dingen aan te nemen.

Wat ik ondertussen na zeventig jaar leven wel geleerd heb, is dat zich afzetten tegen “de gewone gang van zaken'” geen zin en ook geen nut heeft. Ga je gang, en zoals het spreekwoord zegt “doe wel en zie niet om”. De massa is de massa, en het is niet omdat ze met veel zijn, dat ze ook gelijk hebben. Bovendien, het gaat helemaal niet om het gelijk, het gaat om met jezelf kunnen leven, het gaat om tevredenheid, je gemoedsrust, intuïtief voelen dat het zo goed is. En eens dat gelukt is, kan niemand je ooit nog op ander gedachten of gevoelens brengen.
Blijf bij jezelf, het is je beste maatje!

Andere mensen hebben ’s nachts last van zoemende muggen, ik dus van Ollanders die hoog in de lucht liggen te schreeuwen en te vloeken naar elkaar. In stilte werken kunnen die mannen blijkbaar niet, en de mensen hun nachtrust respecteren al helemaal niet. Het waren dan ook Ollanders en die hebben sowieso altijd het hoogste woord. Ik moet ze niet!Dit was dus rond twee uur vannacht, net in mijn eerste slaap gesukkeld en daar weer uitgehaald door deze vertoning.
Eind dit jaar zou eindelijk alles achter de rug moeten zijn, wat de GEN-werken op het grondgebied van Hoeilaart betreft, en zal de rust, en dan vooral de nachtrust hopelijk voorgoed wederkeren.
Het is mooi genoeg geweest! Vijf jaar lang!!!

Mezelf een ganse namiddag afgebeuld in de tuin bij een temperatuur van ongeveer dertig graden, en mijn zoon hetzelfde lot laten ondergaan, maar nu dik tevreden met het resultaat.
Eerst nog wat wortelen bijgezaaid. Hete pepers geplant in potten, en een vijftal mini-tomaatjes, de soort Tutti Frutti in de koude bak. Voor de naam alleen al zou je ze kweken.
Boterboontjes en staaksnijbonen moesten ook dringend de grond in, en verder een beetje de ongewone toer opgegaan, door te kiezen voor Chinese rode kool, rode Batavia sla, en flower-sprout, een spruitjes soort waarvan het spruitje eerder op een bloemetje lijkt.

Ik heb gemerkt dat er aan de aardbeien heel wat bloemetjes staan, en de bessen nogal klein uitvallen, dus ga ik ze eerstdaags wat uitdunnen, waardoor ze dikker zullen worden.
https://www.makkelijkemoestuin.nl/wiki/fruit/aardbeien-voor-gevorderdenen.
Rondom het huis staan een aantal vlierstruiken, wiens bloemenschermen zich blijkbaar lenen tot een paar heerlijke receptjes. Eén ervan ga ik deze week eens uitproberen.

Vlierbloesemsiroop

Ingrediënten
een flinke hoeveelheid vlierbloesemschermen
water
2 citroenen
Suiker

Werkwijze
De citroenen schillen en in schijfjes snijden. Doe de vlierbloesemschermen in een glazen of stenen pot. Afwisselen met citroenschijfjes. Goed aandrukken. Water opgieten tot de schermen onderstaan. De pot afdekken en 24u op een warme plek zetten. Leg een stuk neteldoek in een zeef en giet het mengsel hier door. De bloemen en citroenen goed uitdrukken. Doe het vocht in een maatbeker. Per dl vocht neemt u 100 g suiker. Breng het vocht met de suiker langzaam aan de kook en neem de pan van het vuur als alles gaat borrelen. Het schuim afscheppen. Vul glazen potten met de siroop. Deksel op plaatsen. Je kan deze siroop verdunnen met witte wijn of water. Te gebruiken bij pannenkoeken, ijscrème, yoghurt.

Hard werken een tuin, en je hebt nooit gedaan, maar je krijgt er ook wel heel veel voor terug. Je moet het natuurlijk wel met je volle goesting doen, en soms het meesterschap uit handen durven geven.
Het is onder andere elk jaar een slakkenstrijd, en een mens moet soms heel vindingrijk zijn, om die beestjes te lijf te gaan. Maar met een beetje hulp van mijn kippen lukt dat wel.
https://www.hermie.eu/nl/ziektes-en-plagen/6-manieren-om-slakken-uit-jouw-moestuin-te-weren.html
Volgende maand zullen de laatste zomergroenten geplant en gezaaid worden, en stilaan zullen we dan ook kunnen beginnen oogsten. Ondertussen regelmatig gieten, wat bijmesten, de vingers kruisen dat het weer blijft meevallen, en dan lukt het elke tuinier om de vruchten van zijn of haar arbeid te plukken.

Toen een tijdje geleden de gevolgen van asbest in het nieuws waren, een “goedje” dat longkanker veroorzaakt, moest ik heel de tijd terugdenken aan mijn grote jeugdliefde. Vreemde combinatie, en niettemin toch logisch, want ook hij stierf veel te jong aan de gevolgen van asbest.
We waren destijds vijftien en zestien, hij had al een brommer, en ik ging nog naar school. Het was zoals ik al zei grote liefde, maar zijn moeder vond mij te vrijpostig en dus niet serieus, en hij maakte het na een jaar noodgedwongen uit. Ik was er kapot van!
Af en toe kwamen we mekaar nog eens tegen, ook als we al getrouwd waren, want we woonden in dezelfde streek, en telkens werd een vlugge blik gewisseld, meer uit nieuwsgierigheid, dan als blij weerzien, maar het maakte wel nog altijd indruk. Mensen verdwijnen immers nooit helemaal uit je leven, zeker niet als je ze graag gezien hebt.

En deze week kreeg ik weer een berichtje van een vriendin, dat haar broer veel te jong overleden is aan longvlieskanker, een vreselijk pijnlijke en fatale aandoening ten gevolge van asbest.
Eigenlijk is dat één van de meest onrechtvaardige dingen in het leven, omkomen door je werk.
Mijn jeugdvriend werkte in de bouw, samen met zijn vader, een zelfstandig chauffagist. Zijn vader is achtentachtig geworden, en niet overleden door het werk dat hij deed, en zijn zoon dus wel. Blijkbaar trekt de ene wel een slechte kaart en de andere niet.
https://www.youtube.com/watch?v=iciT-Ev3LL8
Mensen beseffen niet, en misschien is dat maar goed ook, dat we constant in een gevarenzone leve, en dat we die gevaren vaak zelf gecreëerd hebben. Vooruitgang noemen we dat, maar beetje bij beetje maken we de gevaren als maar groter.
Vroeger was het asbest, waarvan men nu weet dat het zwaar kankerverwekkend is, vandaag is het fijn stof waar we nauwelijks iets kunnen tegen doen, of onkruidverdelgers waar we wel iets kunnen aan doen, maar ondanks kwistig blijven gebruiken.Toch maar op je kleine vierkante meter ervoor zorgen, dat de schade aan je gezondheid en die van anderen zoveel mogelijk beperkt blijft, is een druppel op een hete plaat, maar ik zou het wel doen, al was het maar door te stoppen met roken, of door minder gebruik te maken van je wagen. En als dat teveel gevraagd is, dan wens ik degene die het gevaar negeren, dat ze hopelijk een goede kaart getrokken hebben…