Een gedicht kan ook een oproep zijn, en in deze tijden van terreur heel erg nodig.

Zwerversliefde

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind –
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie’ in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder den wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als blaren in den wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind –

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same’ in ’t oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in den wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom – voor we elkander weer vergeten –
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Adriaan Roland Holst

Op deze zonnige zondag heb ik hier niets meer aan toe te voegen, want hoge woorden zijn vaak enkel woorden in wind. Laat dus de liefde maar zwerven!

Mensen evolueren, ook in hun houding tegenover anderen, ook in hun houding tegenover zichzelf. Want wat voor jezelf vandaag onaanvaardbaar lijkt, kan dat in een veranderende situatie plots niet meer zijn.
Drieënveertig jaar gehuwd, en nu al meer dan zeven jaar weduwe, dat doet wat met een mens! Ik ben over een heleboel zaken heel anders gaan denken, of misschien dacht ik al zo, maar durfde en kon ik er niet aan toegeven.
Gisteren kreeg ik onderstaand artikel onder ogen, en daarin herkende ik wel een heleboel dingen van mezelf die vroeger wel eens mij opkwamen, maar waar ik van dacht dat ze niet realistisch waren.
Nu dus wel. Niets is meer evident als je de vrijheid hebt om over alles een eigen mening te hebben en je eigen houding er tegenover helemaal alleen kunt bepalen, want je bent niemand rekenschap verschuldigd.

Langzaamaan verdwijnt “de jeuk van de twijfel”, zoals de dichter het zo mooi beschreef, en krijgt je aarzelende kijk op de dingen een vaste stek in je brein.
Het enige grote verschil met de dame die het artikel schreef, en mezelf is, dat ik wél een goede man had, en wel een langdurige relatie heb volgehouden.
Maar nu ik alleenstaand ben, geloof ik wel dat ik haar begrijp, en zelfs dat ik de enige niet ben die dat doet.
En zoals ze schrijft de brandstapeltijd is voorbij! En inderdaad er is niets mis met haar, en ook niet met iedereen die haar of zijn eigen keuzes maakt in het leven en de liefde.

“Ik heb er bewust voor gekozen om zonder vaste man door het leven te gaan, omdat ze me in de praktijk – na de eerste roze-wolken-periode – vooral voor de voeten lopen en niet echt iets wezenlijks toevoegen. Ik ben zeer gelukkig in mijn eentje. Ik heb geen man nodig om geluk toe te voegen aan mijn leven.
Ik heb er bewust voor gekozen om kinderloos te blijven, omdat ik mijn vrijheid wil behouden en mijn graancirkelwerk wil kunnen blijven doen en de wereld wil kunnen blijven afreizen op zoek naar prachtige culturen en nieuwe avonturen! Hoe moet je dat in godsnaam doen in een maatschappij waarin de kinderen naar school MOETEN, waardoor je als moeder gedwongen wordt thuis te blijven?
Ik kies bewust voor Polyamorie. Ik kies bewust voor meerdere geliefden, relaties, tegelijkertijd. In openheid, respect, eerlijkheid en overvloed.
Ik kies bewust voor geliefden die mij niet aan banden willen leggen. Die van mij houden zoals ik ben en die me niet proberen te veranderen en in een keurslijf proberen te drukken.
Ik kies er bewust voor mijn hart, lichaam en liefde als een onuitputtelijke bron te delen met wie ik maar wil!
Ik kies er bewust voor om mij te omringen met gelijkgestemden, omdat ik daar blij van word. En als er lezers zijn die dit allemaal afkeuren, dan nodig ik hen van harte uit om mijn columns gewoon niet meer te lezen, om mij te ontvrienden op Facebook en om mij de rug toe te keren. De brandstapeltijd is voorbij!”

Het volledige artikel:
https://www.ninefornews.nl/janet-ossebaard-harem-of-huwelijk/

Wedden dat het vooral de mannen zullen zijn die het hier moeilijk mee zullen hebben?!

Uitstapje en verblijf aan en naar zee, valt in duiken, de eigenares van het appartement had dubbel gereserveerd, maar we gaan waarschijnlijk wel een dagje naar Damme. En misschien in juli of augustus voor wat langer naar Middelkerke.
Tegenwoordig moet een mens alles zelf doen, of het deugt niet. Draaien de mensen zot? Teveel aan hun hoofd door teveel te willen? Ik denk het soms.
In elk geval je kunt maar best alleen op jezelf rekenen, en bij de les blijven als het op  afspraken met anderen aankomt.
Voor jezelf geldt de boodschap: doseren! Stress is niet alleen een modewoord, maar ook een algemene plaag, die menig ziek maakt, doordat het zich van buiten naar binnen begeeft. Je hele lichaam wordt er door aangetast.
Maar blijkbaar willen de mensen het zo. Rustige weekends zijn uit den boze, rustige avonden ook, we willen actie, en daarvoor moeten we naar buiten, en ook nog eens in het drukke verkeer gaan zitten, tussen drukke mensen, die elkaar voorbij en omver lopen.
Donderdag ben ik met David van Hoeilaart naar Overijse gereden. Het was rond zes uur ’s avonds, volle spits dus, en ik had het gevoel dat ik in een grootstad zat, in plaats van in een dorp. Ik was blij dat ik na een halfuurtje terug thuis was, en aan mijn spoorweg vertoefde. En dat ondanks de werken!
Wat ben ik opgelucht dat ik destijds, toen David zijn appartement leeg stond, toch niet verhuisd ben naar de dorpskern, want ik denk dat ik daar nooit had kunnen aarden, net zomin als David dat gekund heeft. 
Wij zijn geen mensen om tussen de drukte te gaan zitten, was ook zo in Blankenberge destijds. De massa, de drukte, het onnatuurlijke van een omgeving, daar voelen we ons opgejaagd bij en ik word er zelfs depressief van.
Gek dat word je tegenwoordig niet door alleen te zijn, maar door een teveel aan gezelschap en door teveel prikkels. Ik toch, en de rest die denken dat ze niet gek zijn… Laat mij maar praten tegen  de bloemen!

Conversatie met mijn bloemen

Ik weet het bloemen,
gij die aan mijn venster staat
en luistert naar de houten stemmen in de straat,
langer dan mijn naam zult gij bestaan
en luisteren naar de straat,
die mij ’s morgens als een vogel
loslaat in de tuinen van de dag
en die me ’s avonds,
als de bloemen aan hun venster slapen,
vraagt of ik gelukkig was.

Gij weet het bloemen,
gij die aan de kleuren namen geeft
en luistert
naar mijn klein gebeuren in de straat,
dat ik een wezen ben
dat tussen mensen staat
en dat alleen is, meer alleen
dan aan mijn venster in zijn kleine kooi
de blinde vogel die zijn meester haat.

Wij weten bloemen
dat er in de droefheid
vreugde en wat kleur bestaat
en daarom bloemen
zijn wij soms gelukkig,
gij en ik.

Paul Snoek – dichter

Mijn man heeft veertig jaar in de Zuidertoren gewerkt, bij de pensioenen, de RVP. Het was zijn eerste en enige werk.
Ik heb er ook een paar jaar op een bureau gezeten, dik tegen mijn goesting, tot ik moeder werd en besloot om thuiswerkende ouder te worden.
Onze zoon werkt er nu ook al bijna twintig jaar, niet door ons, omdat wij hem meegetrokken hebben, maar eerder toevallig.
Toen hij vroegtijdig moest stoppen met de universiteit, doordat beide ouders ziek werden en hij er praktisch alleen voor stond, is hij beginnen solliciteren bij alle ministeries en is hij destijds, terecht gekomen op het Ministerie van Binnenlandse zaken ten tijde van de regularisaties van de vreemdelingen. Hij werkte daar heel graag. De ambtenarij had hij blijkbaar van zijn vader meegekregen…
Toen die dienst stopte, en hij dus zonder werk zat, is hij terug beginnen brieven schrijven en toevallig terecht gekomen in de Zuidertoren, waar hij trouwens al als jobstudent gewerkt had. Ondertussen is hij ook vast benoemd geraakt en zal hij daar waarschijnlijk de rest van zijn carrière blijven werken.
Deze week heeft hij nog maar eens een examen meegedaan, is geslaagd, en nu dus tot niveau A geraakt, wat eigenlijk de limiet is die hij met examens kan bereiken. Binnenkort zit hij dus ook terug op de universiteitsbanken, want dit laatste examen was ook bedoeld om een verdere opleiding te mogen volgen, en aan de volgende selectieronden te mogen deelnemen.
Wie om dit allemaal heel erg blij en fier zou zijn, is zijn vader! Ik geloof dat hij nog nooit zo fier zou zijn geweest!
Mijn man werkte graag bij de RVP, en hij kende er haast iedereen, en iedereen kende hem. Want hij heeft dan bovendien ook nog ongeveer vijfentwintig jaar op de personeelsdienst gezeten, en hij was graag gezien.
Wij zijn dus een gezin van ambtenaren geweest, maar gelukkig is dat aan ons niet te merken!
Ik zelf vond het vreselijk om daar te werken, de sfeer, de mentaliteit, de hiërarchie, maar mijn man en mijn zoon passen zich waarschijnlijk veel gemakkelijker aan, en gelukkig voor David is er ondertussen veel veranderd, en is niets meer zoals vroeger. Zoals ik al zei, gelukkig maar!
David werkt ondertussen drie dagen thuis, telewerk en moet enkel twee dagen met de trein naar Brussel. Hij stapt hier bij mij ’s morgens uit zijn auto, springt op de trein en in de Midi steekt hij de straat over en is op zijn werk.
Dat hebben we dus wel allemaal mooi voor mekaar gekregen, ondanks de vele tegenslagen. Een mens mag het ook al eens gemakkelijk hebben, nietwaar.

Het ergste aan fysiek ouder worden, vind ik het verouderen van de huid.
De huid is zo’n gevoelig orgaan, dat gans je lichaam omhuld, en wat er binnen in je lijf gebeurt dat zie je niet, maar van je huid zie je en voel je elk plekje.
De rimpels, het minder soepel worden van je vel, het verkleuren, hier en daar een al dan niet verraderlijk vlekje, je merkt het allemaal.
Je huid is als de ringen van een boom het verraadt je leeftijd of je dat nu wil of niet, en je kan er weinig tegen doen.
Bestoppen? Ja, in bikini moet je zeker niet meer gaan rondlopen, en ik besteed nu ook al wat meer aandacht aan wat ik draag, zonder daarin te overdrijven. Ik ben maar wat blij dat ik terug kleedjes kan dragen, ondanks de ongewone maten. Maar blijkbaar ben ik niet de enige die daar last van heeft, want ik vind terug gemakkelijk en naar mijn goesting de gepaste kledij.
Ze zeggen wel, “je ziet er goed uit”, met daar dan ook nog eens “voor je leeftijd” achter, maar 1m49 en rond de 90 kilo is wel niet meteen een mannequinmodel. En “het is hoe je je voelt” zeggen ze er dan nog eens bij, “en wat je uitstraalt”.

Misschien wel, maar af en toe verlang ik toch terug naar dat meisje dat 50 kilo woog, met een stralende sproetjeshuid, en een vrolijk krullende paardenstaart. Niet te geloven soms, dat ik er ooit zo uitgezien heb!

Seffens naar de kapper, dan ziet de bovenkant er toch meer wat knapper uit, en wat onder dat haar zit, valt ook nog wel mee, denk ik. We gaan dus onze schoonheidseisen wat bijstellen en met een tevreden hart blijven ouder worden.

Vandaag enkel een tip voor wie nog niet weet op wie of wat stemmen in oktober.

https://www.bruzz.be/samenleving/partij-voor-de-poezie-duikt-op-aan-bozar-2018-05-30

“Afgelopen nacht zijn er boven de ingang van de Ravensteingalerij aan de overzijde van de Bozar twee reusachtige affiches verschenen. Getekend, de anonieme Brusselse dichters van Partij voor de Poëzie. Zij vormen geen politieke partij, maar wel een beweging. Het doel is simpel: het straatbeeld veroveren met zoveel mogelijk poëzie.
Later deze namiddag worden op dezelfde locatie twee gedichten voorgesteld. Eentje is in het Nederlands, de andere in het Frans. Via een ouderwetse kettingbrief voegden twaalf anonieme dichters telkens twee lijnen toe. Op voorhand werd niet afgesproken welke richting het gedicht moet uitgaan.
De dichters van Partij voor de Poëzie wensen anoniem te blijven. “Het mooie is dat het daardoor niet over het ego gaat. De poëzie staat centraal en spreek voor zichzelf”, vertelt deelnemend dichter Jan Ducheyne aan BRUZZ. Hij is één van de initiatiefnemers en werpt zich op als de “onvermijdelijke woordvoerder”.”

En dit is de eerste propaganda tekst, het eerste gedicht, het eerste signaal:

SIGNAAL 1

ja volmondig ja tegen het authentieke leven
dat elke gevangenis zingend vernietigt

ja tegen opening en barst en kiem eindelijk tijd
voor een metafoor met verantwoordelijkheid

ja aan de hergeboorte van een afgestane jeugd
aan verkondigers van gloednieuwe woorden

ja aan het kruisen het omarmen het paren onaanraakbaar
het recht te rijmen met elkaar

ja steeds weer ja tegen al wat verborgen onder stenen
aanhoudend blijft fluisteren blijft spelen

ja aan monochromie, mijn vriend, kleurrijk als regenbogen
geef ons borstels en breekijzers om muren te ontmaagden

geef ons aan waslijnen wapperende mogelijkheden
zijwind die zaden brengt en onverwachte briefjes

dat zinderende JA-zaad,
want hoewel nu en dan om een “neen” zeker niet verlegen,
zeggen we toch overal volmondig liever JA tegen

ja aan de jeuk van de twijfel, het onzichtbaar groeien
van het gat rond ons hoofd

ja hijgend ja fluisterend ja tegen de keer
geef ons een muur en we jagen er ons zingend tegenop

JA!

elk signaal heeft zijn betekenis
het onze is helder en zonder compromis:

ja aan de kracht van de poëzie
Altijd. Overal.

(Eerste gedicht van De Partij voor de Poëzie. Verwijzing naar Het Sienjaal van Paul van Ostaijen)

Prachtig initiatief, toch? Voor mij vooral omdat het niet over de dichter gaat maar om de poëzie zelf, want grote ego’s lopen er al genoeg rond tijdens dit verkiezingsjaar!
(Bedankt voor het doorsturen, Johan!)