Ik hou van jou!

Waarom zou ik nu eens geluk hebben? Waarom zou ik nu eens moeten krijgen, in plaats van te moeten geven? Deze vragen heb ik mij de laatste dagen al minstens honderdmaal gesteld.
Het antwoord is nochtans simpel, denk ik: omdat ik ben wie ik ben. Eerlijk en oprecht en niet bereid om te manipuleren, of gemanipuleerd te worden. Liever authentiek en ondergewaardeerd door anderen, dan een vals juweel dat rond ieders nek past.
Het is niet voor niks dat ik zoveel van keien en stenen hou, en liever ruwe halfedelstenen draag, dan gefakete glitter. Dus liefst een zeldzaam exemplaar dat echt is, dan een overdaad aan namaakspullen.
Door dat ik dat ook allemaal weet van mezelf, besef ik ook dat vinden en krijgen waar je recht op hebt, voor mij niet evident is. De wereld hangt nu eenmaal aan elkaar met al wat fake is en oneerlijk. Ik doe het dus allemaal mijn eigen aan, het is mijn eigen keuze, dus niet klagen en zagen!
Zal ik hier mijn lievelingsgedicht nog eens bijvoegen, opdat alles voor iedereen duidelijk is? Hier komt het, samen met wat uitleg van een paar andere dichters.

“Het lied is een vanouds veel gebruikte lyrische dichtvorm,
schrijven Koen Stassijn en Ivo van Strijtem in INVERS.
Dit liedje is opgebouwd uit vijf coupletten, waarvan
het ‘lieg niet’ als refrein dienst doet.
Herman Van Veen heeft dit liedje op muziek gezet.
Het spreekt aan en ontroert omdat we allemaal wel eens
‘Lieg alsjeblieft niet tegen me’ willen zeggen tegen iemand
van wie we houden. Want eerlijkheid is essentieel voor liefde.
Toch is de leugen van iedereen en van overal.
Mooie liedjes duren niet lang.
EERLIJK DUURT HET LANGST.”

LIEDJE

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over liefde
iets dat je voelt of iets dat je
zou willen voelen. Liever word ik
bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst
en wat ik gewaar word is waar
of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

Judith Herzberg

De wind kan keren in het leven. Van zacht naar hard, van warm naar koud, van goed naar slecht, en men kan zich hiervan maar best altijd bewust zijn.
Als de wind goed zit, heb je geluk en is er niets aan de hand, maar als hij uit de verkeerde hoek komt , en dat doet hij af en toe zeker, kan je maar best een noodplan bij de hand hebben.
Het leven heeft mij geleerd vooral geen zekerheden te hebben, me geen illusies te maken, en ook niet te hard van stapel te lopen. Een gezonde dosis argwaan is geen overbodige luxe. Je hoeft niet paranoia te worden, maar blijf wel op je hoede dat zelfs de mooiste bijval plots tegenslag kan worden.
Mogen we dan niet geloven in het goede? Jazeker, moet zelfs, want anders heb je wel een heel triestig leven, maar iedereen steekt wel eens de straat over, en wij allemaal riskeren dagelijks ons leven en ons geluk door ’s morgens op te staan en aan een dag te beginnen, waarvan we niet weten hoe hij zal eindigen.
https://www.youtube.com/watch?v=QJ5OFbJ6Nyc
Niemand is veilig voor de wolven in schapenvacht, niemand is veilig voor de frustraties, de lafheid, de twijfel, de onzekerheid, de boosheid, de angst,… van de anderen en van zichzelf.
Maar één ding weet ik zeker, opgeven mag je nooit doen, en zeker jezelf nooit failliet verklaren, ook al is de teleurstelling en de tegenslag nog zo groot. Droom gerust verder, hoop gerust verder, bemin gerust verder, zoek gerust verder naar dat waar je in gelooft, maar geloof als een echte atheïst, geloof als een ongelovige, namelijk enkel in de realiteit, niet in sprookjes of mooie verzinsels.
Ik sta voor een periode van grote onzekerheid, ondanks de euforie en een hart dat soms als een razende te keer gaat, en ik lijk dan misschien wel een zotte mus, maar ik ben, na al wat ik in mijn leven al heb meegemaakt, zeker geen domme mus. Maar er zijn en blijven wel de anderen, de anderen waarvan Sarte ooit zei dat zij de hel zijn…

Gisteren heb ik mij sinds lange tijd eens ergens heel erg welkom gevoeld, en dat is echt genieten. Mensen die je al aan de deur staan op te wachten om je zo warm te begroeten, zelden meegemaakt! en Audrey en David hadden weer heel lekker gekookt!!!
Mensen die zo blij waren met mijn aanwezigheid, is sinds mijn schooltijd geleden. Voor de rest was het allemaal maar mondjesmaat, en zelfs dat niet.
Eén keer ook mijn moeder – die altijd gezegd had dat ze liever geen kinderen had gewild – toen ze een paar maanden voor haar dood in het ziekenhuis was, en in een rolstoel de lift kwam uitgereden en mij in de gang zag aankomen. Haar gezicht straalde opeens toen ze mijn naam uitsprak! Had haar zo nooit eerder gezien. Dat was ook een heel mooie ervaring, een geschenk dat veel heeft goedgemaakt!https://www.youtube.com/watch?v=bg4d8OZB2cQ
Meestal voelde ik mij in de loop van mijn leven, tijdens al dan niet verplichte ontmoetingen, een outsider die zich in allerlei bochten moest wringen om toch in het plaatje te passen.
Behalve op school, zoals ik al zei, zeker bij de leerkrachten, en zelfs na school toen ik al getrouwd was, was het altijd een grote vreugde om elkaar eens toevallig tegen het lijf te lopen en het enthousiasme was altijd wederzijds.
https://www.youtube.com/watch?v=0BL2Ltq4NlE
Gisteren dus ook, we waren blij van elkaar eindelijk te ontmoeten en te leren kennen, en bij het afscheid werd er warm geknuffeld.
Als je bij een eerste ontmoeting al iemand zoveel vertrouwen kan geven dat de tranen in haar ogen springen als die persoon over haar leven vertelt, ja dan zit je wel heel goed, en zeker op dezelfde lijn.
Dankbaar ben ik hier voor, dat de laatste jaren er zoveel lieve, mooie mensen in mijn leven gekomen zijn, en dat al wie er niet in thuishoorde verdwenen is.
Ik heb mezelf dikwijls niet oké gevoeld, en werd ook vaak vernederd door zij die familie plachten te zijn, maar dat is verleden tijd, en zij zullen mij misschien missen, maar ik zeker hen niet.

Vandaag ontmoet ik voor de eerste keer, Olivier, de papa van Audrey, zodat we elkaar wat leren kennen voor de trouw van onze kinderen.
Straks komt David mij halen om bij hem thuis in de Kouterstraat verwend te worden met een heel lekker etentje, want zowel hij als Audrey zijn prima koks, en het is altijd iets heel speciaal dat ze klaarmaken.
Gisteren is hij de kruiden uit mijnen hof komen halen en de gezonde eitjes van de kippen, en nu ben ik benieuwd wat ze daarmee op verrassende wijze gefabriceerd hebben.
Verder is het begin van deze zondag rustig, wat kil en grijs verlopen. Maar dat is geen erg, zo heb ik wat tijd om alles wat er de voorbije dagen gebeurd is eventjes op een rijtje te zetten.
Gisteren heb ik overigens in overvloed mij hart kunnen luchten door weel te schrijven. Tegenwoordig lijkt de inspiratie een tsunami. Er is ook enigszins verandering gekomen in de manier van schrijven, vind ik voor mezelf. Het is niet meer omdat het moet, maar omdat het kan. Zou oefening dan toch kunst baren?
Ik heb nooit geloofd in een schrijver die zich elke dag aan zijn schrijftafel zet en begint te schrijven. Bij mij ging het eerder om een opwelling. Maar nu kan ik het dus ook, voor dat witte blad papier gaan zitten, of liever gezegd voor mijn laptop plaats te nemen, en beginnen met het eerste woord en voortborduren tot er iets voldoende goed op het scherm staat. Het is nu echt een ambacht geworden, opbouwen en afwerken.
Zou ik dan uiteindelijk toch een échte dichter aan het worden zijn?!

Vanuit

Vroeger
schreef ik
vanuit
een noodzaak,
nu vanuit
een overvloed.

Micheline Baetens – 16.06.2018