Vandaag begint dus de zomer 2018!

Een gedicht van William Blake:

Song

How sweet I roam’d from field to field,
And tasted all the summer’s pride,
‘Till I the prince of love beheld,
Who in the sunny beams did glide!

He shew’d me lilies for my hair,
And blushing roses for my brow;
He led me through his gardens fair,
Where all his golden pleasures grow.

With sweet May dews my wings were wet,
And Phoebus fir’d my vocal rage;
He caught me in his silken net,
And shut me in his golden cage.

He loves to sit and hear me sing,
Then, laughing, sports and plays with me;
Then stretches out my golden wing,
And mocks my loss of liberty.

William Blake

Vrij vertaald:

Lied

Hoe heerlijk zwierf ik van veld naar veld
En proefde geheel de trots van de zomer
Totdat ik, de prins der liefde, zag
Die in de zonnige stralen gleed

Hij bracht mij lelies voor mijn haar
En blozende rozen voor mijn voorhoofd
Hij leidde mij door zijn mooie tuinen
Waar al zijn gouden genoegens groeiden

Mijn vleugels waren met zoete meidauw bevochtigd
En Phoebus verwarmde mijn luidruchtige woede
Hij ving mij in zijn zijden net
En sloot mij op in zijn gouden kooi

Hij houdt ervan te zitten en mijn gezang te horen
Hij lacht dan, vermaakt zich en speelt met mij
Dan strekt hij mijn gouden vleugel
En bespot mijn vrijheidsverlies

William Blake

Uit het werk van Blake blijkt dat hij de verbeelding belangrijker vindt dan de rede. Blake plaatste vraagtekens bij alle heersende waarden van zijn tijd, op het gebied van kunst, religie en filosofie. Zijn poëzie loopt vooruit op de grote veranderingen die zouden komen: het loslaten van de conventies van de 18e eeuw. (Wikipedia)

Als je verdrietig bent, moet je zeker niet op Facebook zitten surfen, want dan krijg je nog meer dan anders het gevoel dat je een buitenaards wezen bent, een outsider, een enkeling, een abnormaliteit,…
Momenteel doe ik dat dus ook niet. Weinig Facebokers zullen bovendien nog de moeite nemen om mijn blog nog te lezen, nu elk nieuw item niet eerst op FB te vinden is. Bovendien heb ik hun aantal gehalveerd, want uiteindelijk, wat heb je eraan, als je alleen maar leuk kan zijn.
Je problemen deel je trouwens best niet met de rest van de wereld, want dat vergroot ze alleen maar. Klinkt dit bitter? Is het nochtans niet, is enkel iets wat ik in de loop van mijn leven geleerd heb en waar ik mij moedwillig bij neergelegd heb.
De enige die alles weet, is mijn zoon, en dat is ook de enige die altijd, maar dan ook altijd, juist reageert.
Geluk is zo banaal, als je verdrietig bent! En misschien verdienen ongelukkige mensen wel meer respect dan gelukkigen. In elk geval mijn geluk mogen ze hebben, maar van mijn verdriet blijft iedereen voorlopig af!

Zie je ik hou van je,
ik vin je zo lief en zo licht –
je ogen zijn zo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou zo graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zo vrees’lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen –
Maar ik kan het toch niet zeggen.

Herman Gorter (1864-1927)

Vandaag begint de zomer…

Als ik verdrietig ben, dan wil ik geen vrienden, dan wil ik met rust gelaten worden, dan wil ik tijd en respect voor die rouwperiode.
Want elk verdriet wordt veroorzaakt door verlies. Verlies van hoop, van vertrouwen, verlies van zekerheid en geloof. De enige die dat kan terugvinden, ben ik zelf. Dus geef mij de tijd, en verdwijn een tijdje uit mijn zicht, zodat ik net als een kat, ergens alleen en in afzondering kan genezen.
Niemand, beter dan jezelf, kan je helpen om over verdriet over te komen en te verwerken. Niemand kan je ongerustheid wegnemen en niemand kan je gemoedsrust herstellen beter dan jij dat kan.
En lukt het niet, zoek dan professionele hulp, onpartijdige en onbetrokken hulp. Want de onbeholpenheid, onkunde, gebrek aan empathie, nieuwsgierigheid, dadendrang, en de verkeerde inschatting van je problemen door je omgeving, maken het alleen maar erger.
Niemand heeft mij ooit beter kunnen helpen dan ikzelf, en dat mede door mijn hart uit te kunnen storten aan mensen die bekwaam waren er naar te luisteren.
Dus verwacht geen lange dramatische verhalen van mij zolang ik er zelf niet uit ben, en de dingen heb opgelost. Of als ik geluk heb, de problemen zich vanzelf wel oplossen, wat echter maar zelden gebeurt.
Gevoelens zijn wat ze zijn, daar kan je nooit omheen, die moet je aanvaarden, en daar moet je door, en ik hoop dat ik dat ook dit keer weer kan.
Morgen begint de zomer…