Een psychiater is geen magiër die de problemen voor jou gaat oplossen, want dat denken dus veel mensen, en soms kom je na een sessie overstuur, boos, verdrietig en met nog veel meer vragen buiten dan dat je er binnen bent gegaan.
https://www.youtube.com/watch?v=mzzagKTaZTo
Een psychiater is ook geen graafmachine, graven doe jezelf. En ook geen zielenknijper, want je ziel kan alleen jijzelf bloot leggen, en knijpen doe je ook zelf, en dat kan vreselijk veel pijn doen, maar het verlost je wel van de overtollige bagage die je parten blijft spelen.
Ik kon op mijn veertigste, toen ik mijn eerste depressie kreeg, de schuld aan mijn omgeving, mijn jeugd, mijn dierbaren, blijven geven, maar ik was een volwassen vrouw, en geen kind meer, dus moest ik reageren als een volwassene en mijn eigen verantwoordelijkheid nemen.
Was die depressie dan mijn eigen schuld? Neen, natuurlijk niet!
Alhoewel, had ik mij eerder kunnen verzetten en niet zo hard mijn best had gedaan om iedereen ter wille te zijn, had ik er misschien geen gekregen…
Elke toestand die niet bij je past en je gemoedsrust verstoort, moet je als volwassene onder ogen durven zien, en daar dan iets aan proberen te veranderen.
Dat lukt niet altijd, en zeker niet altijd perfect, maar het is de enige manier om jezelf te zijn, en dus ook tevreden en gezond te blijven.
Het leven haalt vreemde streken met ons uit, en we zijn ons daar niet altijd van bewust, accepteren het misschien ook te veel.
Neem dan toch maar terug het heft in eigen handen en probeer met al je kracht en overtuiging de dingen te doen keren, te veranderen, of op zijn minst bij te sturen, op een manier dat je er kan mee leven, en geen slachtoffer blijft of wordt.
Zoek de oorzaak van je ongelukkig zijn dus niet bij de anderen, maar bij jezelf, want alleen dan kan je werken aan je geluk.
Anderen kan je niet veranderen, maar jezelf wel. Of beter gezegd, je kan jezelf terugvinden. Terug zijn wie je altijd al was, dat unieke kind dat je al die tijd geweld hebt aangedaan, waardoor je in een negatieve spiraal van gevoelens en verwachtingen terecht gekomen bent, en waardoor je vergeten was, wat je ware natuur is.
Wees dus authentiek, er zijn al valse mensen genoeg!
Waarom heeft de ene het wel en de andere niet, de “drive” om dingen te veranderen en rechtvaardiger te maken?
Ik heb het al gezegd, onverschilligheid is dodelijk, maar die drang om het juiste te willen doen ook. Want je loopt tegen zoveel muren, je ondervindt zoveel tegenstand, dat het je emotioneel uitput.
Ze noemen je een idealist, een perfectionist, ze zeggen dat je overdrijft en je bij de dingen moet neerleggen.”Loslaten” is het modewoord.
En dat doen de meeste ook, elkaar loslaten, niet meer omkijken, je voeten eraan vegen, en eens een goei pint gaan drinken. Tot de dag dat hen iets overkomt, dan helpt die pint niet meer, en hoor je ze zagen en klagen tot op de maan.
https://www.youtube.com/watch?v=UlDpkV-eK8g&feature=youtu.be
Gelukkig zijn er dan die anderen, die onnozelaars die blijven geloven in een betere en vooral rechtvaardiger wereld, en die wel reageren op een kreet om hulp.
Tegenwoordig wordt je eerder afgestraft als je je kwetsbaar, empathisch en open opstelt, dan wanneer je nog enkel naar je eigen navel staart.
Een harde wereld? Toch een verharde wereld, vind ik, en soms vraag ik mij af, of ik niet beter op een eiland zou kunnen gaan wonen, dan tussen de mensen.
https://www.youtube.com/watch?v=v4dTYpn5LHw
De laatste tijd had ik nogal wat emotionele problemen, en dat was duidelijk te merken op Facebook, en hier op mijn website. Gelukkig lijken nu de grootste zorgen weer voorbij, al is nog niet alles opgelost.
Een paar van die vijfenveertig “Fakebook” vrienden hebben in een berichtje gevraagd wat er aan de hand was. Enkele reacties waren heel oprecht, anderen vlakaf uit nieuwsgierigheid.
Durven of kunnen we het niet, informeren op een empathische manier naar elkaars miserie en gevoelens?
Zouden ze kinderen dat op school niet beter onderwijzen, dan godsdienst of moraal: terug leren inzitten met elkaar en wel op een manier dat het deugd het doet, en niet omdat het moet of uit nieuwsgierigheid. Psychiaters zouden heel wat minder werk hebben!
Ooit zei een dokter mij eens, toen ik vroeg waarom niemand reageert als hij anderen in moeilijkheden ziet, “dat de mensen al genoeg van hun eigen aan hun hoofd hebben”.
Mijn lijkt eerder, dat ze allemaal vinden dat het leven vooral moet leuk zijn, zoals een spelletje voetbal, of een hele serie onnozel grappen op Facebook.
Sociale media, noemt dat dan! Lijkt mij eerder een heel slecht gekozen benaming voor iets dat alleen maar leuk mag zijn, en veel minder sociaal.
En als die droom
En als die droom
nu toch eens
zou uitkomen?
Als alle tegenstanders
nu toch eens
ongelijk zouden krijgen,
en als wij
tegen de rest van de wereld,
nu toch eens
zouden winnen?
Micheline Baetens – 26.06.2018
Vandaag mijn noordkrieken geplukt, van mijn twee piepjonge boompjes. Ik ga ze opleggen in jenever. Wordt een lekkernij voor rond kerstmis.
Opgelegde noordkrieken in jenever
Wat heb je nodig?
1 kilo krieken
1 kilo kristalsuiker
1 liter jenever
1 handvol bruine kandijsuiker
1 weckpot van ongeveer 2 liter inhoud
Begin met de bokaal goed schoon te maken, hygiëne is heel belangrijk!
Ontdoe de krieken van hun steeltjes en controleer elke kriek, degene waar je twijfels bij hebt, gooi je weg, liever een kriek minder, dan eentje die de ganse boel verziekt.
Laat ze uitlekken op een propere, droge keukenhanddoek.
Strooi een laag van ongeveer 1 cm suiker onderaan in de bokaal.
Leg er een laag van ongeveer 2 cm (droge) krieken op, strooi terug een laag suiker, vervolg met een andere laag krieken, en zo verder tot de krieken op zijn.
Eindig met de rest van de suiker.
Erbovenop leg je het handvol bruine kandijsuiker, dan giet je de fles jenever in de bokaal.
Sluit de bokaal goed af en zet op een donkere, koele plaats.
Moest je toevallig op die plaats zijn, en je denkt aan de krieken in jenever, neem de bokaal ter hand en schud er is mee, zodat de suiker zich beter kan vermengen met de jenever.
Wanneer je ziet dat de jenever roodgekleurd is en de suiker volledig opgelost is, dit is ongeveer 3 à 4 maand later, zijn ze klaar om van te genieten.
Notre roman
Un jour ma mie nous écrirons notre roman
Le cœur content, comme un livre d’image
À chaque page il y aura un serment
À chaque instant il y aura ton visage
Et, si pauvre est la prose
Elle aurait ton charme
Car j’y mettrais tes larmes
Sur des pétales de roses
Non pas une ombre morose
Rien que les plus belles choses
Un jour ma mie nous écrirons notre roman
Sans un nuage comme un ciel de vacances
Pour y enchaîner le meilleur de notre temps
Pour mettre en cage le vent de notre chance
Et nous aurons pour emblème sur un flocon de neige
Notre premier je t’aime léger léger comme un arpège
Non pas une ombre morose
Rien que les plus belles choses
Un jour ma mie nous ouvrirons notre roman
Le cœur tremblant à son plus beau passage
Et nous soufflerons sur la poussière des ans
Et nous lirons en riant de notre âge
Alors comme au temps de nos vingt ans
Nous écrirons notre plus belle page
Ik blijf erin geloven, ondanks alles…