I have a dream…
Wij hebben in ons land een prima eerstelijnshulp bij psychische problemen. Hopelijk maken in de toekomst daar meer mensen gebruik van want dan zouden er vooral in de eerste plaats veel minder zelfdodingen zijn.
Maar daarvoor moet eerst het taboe weg en het besef komen dat o.a. paniekaanvallen even normaal zijn als indigesties. Beiden zijn een overbelasting van iets in ons lichaam, en een “chemisch” proces in gang gezet door dat lichaam om te protesteren tegen wat niet goed is voor ons.Dus weg met de gedachte dat psychische aandoeningen abnormaal en dus niet des mensen zijn!
Als ik ooit een tweede leven krijg, wil ik psychiater worden. Nu heb ik enkel vrijwilligerswerk kunnen doen, o.a. voor Slachtofferhulp, maar dan wil ik gaan studeren en een diploma halen om mensen te weerhouden van wanhopig te worden. Want dat is voor niks nodig!
Ik heb al een paar zelfdodingen van kortbij meegemaakt en vind dat altijd zo een verkwisting van levens, ondanks dat ik heel goed begrijp dat mensen dat op een gegeven ogenblik als de enige oplossing zien.
Zelf hebt ik dat ook een tijdje als een nooduitgang beschouwd, maar dat was eerder om een geruststelling te hebben dan om er werkelijk toe over te gaan. Want zoals ik al zei, het is voor niks nodig!
Je kan geholpen worden als je ziek bent, ook als je psychisch ziek bent, en er is werkelijk niets abnormaal aan, of de ziekte nu in je hoofd zit of bij wijze van spreken in je benen. Er zijn goede dokters, goede therapieën en goede medicijnen.
Omdat ik weet, hoe zinvol het is, en hoe veel gelukkiger het je maakt, een depressie of andere psychische aandoening te overwinnen, kan ik het niet laten om er over te praten en over te getuigen, misschien tot vervelends toe.
Maar misschien kan het ook mensen hoop geven, en misschien zelfs een leven redden…
Vandaag de dag 29.06.2018
Van mij voor jou…
O, ik weet het niet
o, ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien
zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.
Herman de Coninck
Van jou voor mij; voor ons…
De nacht van de poëzie
Ik wil met jou de poëzie bedrijven
in veertien regels van vijf jamben lang,
en waar de woorden onverhoopt niet rijmen,
geef ik je strofen een moderne klank.
In het voorspel leg ik dan wat malse
metaforen in ons poëziebedje klaar:
een achtbaan, een stapel digitale ‘alsen’
en schik die in een nieuwe liefdesmaat.
Ik wil de climax in ons spel vertragen
totdat de kwatrijnen landelijk zijn gehoord:
onze liefde is een feest van vele dagen.
Maar als ik jou een extra nacht wil vragen,
klinkt er nog slechts proza in het vrij akkoord
en wordt het naspel door de dag verstoord.
Ad van Schijndel
Communiceren met gedichten om elkaar beter te begrijpen, om het aan elkaar beter te kunnen uitleggen.
Wat een wonderlijke ervaring, dat dat kan! Daar kan elke communicatiespecialist een puntje aan zuigen.
Daar kan geen woordenboek tegenop, zelfs google niet, die voor alles een uitleg heeft. En wie het met handen en voeten wil proberen, is er ook aan voor de moeite!
Een mens (knipooggedicht)
Vandaag de dag 28.06.2018 (2)
Nog eens in “De troost van de filosofie” van Alain de Botton gebladerd, en voor liefdesverdriet is zeurpiet en onverbeterlijke pessimist Schopenhauer waarschijnlijk de meest aangewezen filosoof.
De man had al spijt van het feit dat hij geboren werd, en als zesjarige was hij de wanhoop al nabij. “We kunnen ons leven beschouwen als een nodeloos storende episoden in de gelukzalige rust van het niets.”
Het menselijk bestaan moet een soort vergissing zijn, licht hij zijn standpunt toe, “er kan van gezegd worden dat het vandaag slecht gaat en met de dag slechter zal gaan, tot het allerergste van al komt”.
Pessimistischer kan het niet! Een wanhopig man, die dus heel goed kan begrijpen wat liefdesverdriet is, want dan zie je ook geen lichtpuntje meer in je bestaan en lijkt alles zinloos. Zelfs een bloeiende tuin en een stralende zon kunnen je dan niet meer opkrikken!
De man is wel een paar keer serieus verliefd geweest, zelfs op zijn drieënveertigste op een zeventienjarige schoonheid, maar werd telkens ook weer afgewezen. En dus gaat mij maar van honden houden, op een bijna eerbiedwaardiger manier, dan dat hij over vrouwen denkt.
Vrouwen gaat hij namelijk minachten, tot hij bij hen wat meer succes krijgt als hij ook wat beroemder wordt en bewonderd voor wat hij denkt en schrijft. Hij krijgt zelfs fanmail!. Zo ging het toen, en zo gaat het nog altijd bij sommige vrouwen…
Zijn bekendste publicatie is “Die Welt als Wille and Vorstellung”. Voor een simpel duif als mezelf niet te lezen, maar Alain de Botton, door zijn toegankelijk boek, heft wel de sluier op.
“Door de liefde op te vatten als biologisch onontkoombaar, als sleutel tot instandhouding van de soort, gaf Schopenhauers theorie van de wil ons grond om het vreemde gedrag waartoe de liefde ons zo vaak dwingt met een mildere blik te bezien.”
Arthur Schopenhauer mag dan wel geen hoge dunk gehad hebben van de liefde, maar voor afwijzing en liefdesverdriet biedt hij wel troost. Namelijk de troost van de wetenschap dat pijn normaal is.
Een kracht die zo sterk is dat ze ons kan drijven tot het grootbrengen van kinderen, als die zomaar verdwijnt, kan niet anders dan een spoor van verwoesting nalaten, als die kracht, de liefde dus, haar doel niet bereikt, en wij geschokt zijn door de enorme pijn die afwijzing veroorzaakt.
Volgens zwartkijker Schopenhauer bestaan we dus niet om gelukkig te zijn, maar om de pijn te accepteren die het leven ons nu eenmaal bezorgt.
En dat is inderdaad de grote uitdaging, ondanks alles zich toch nog getroost voelen, omdat het leven (maar) is wat het is.
Tweeëntwintig regels voor een gelukkig leven volgens Schopenhauer
Hieronder vind je tweeëntwintig regels die volgens Schopenhauer naar een minder ongelukkig leven zouden leiden. Ze zijn te vinden in de verschillende boeken en aantekeningen die hij heeft geschreven.
Stop met zoeken naar geluk. Dit omdat het lijden zeer reëel is. Beter is het om het lijden zoveel mogelijk te ontlopen. Daarmee vergroten we in ieder geval dat we niet al te ongelukkig worden.
Wees niet jaloers. Heb oog voor hoeveel mensen er onder je staan. Schopenhauer nam deze regel over van Seneca een romeinse filosoof.
Weet hoeveel je nodig hebt. Wie hierin geen maat weet, is alsmaar ongelukkig aldus Schopenhauer. Hiermee bedoelde hij niet alleen materiële zaken maar ook immateriële zaken zoals roem en liefde.
Wees bereid te doen wat je kunt en te verdragen wat je moet.
Denk goed na over wat je doet, maar pieker niet.
Kwel jezelf niet met de gedachte dat het anders zou kunnen zijn als het ongeluk je treft.
Zorg voor de hoogste graad van gezondheid. Liever een gezonde bedelaar dan een ongezonde koning
Stop met denken als je opgewekt bent. Opgewektheid heeft geen rede nodig.
Hou de juiste maat tussen leven in het heden, het verleden en de toekomst. Teveel in het heden maakt lichtzinnig, teveel in het verleden weemoedig en teveel in de toekomst bang.
Bedenk bij het huidige ongeluk dat het altijd erger kan.
Bedenk dat het leven er niet is om van te genieten, maar om het te verdragen.
Beteugel je fantasie.
Wees je bewust van de veranderlijkheid van gebeurtenissen. Blijf bescheiden bij groot geluk of ongeluk.
Het leven is als een schaakspel met het lot. We kunnen een plan maken, maar weten nooit wat het lot gaat doen. Maak plannen slechts op hoofdlijnen.
Zoek geen geluk, zoek rust.
Bekijk je bezit alsof je het verliest. Je waardeert het dan meer en gaat er voorzichtiger mee om.
Kijk meer naar diegene die er slechter voor staan, dan naar diegene die er beter voor staan.
Wie gelukkig wil zijn moet iets doen, iets ondernemen of iets leren.
Negentig procent van ons geluk berust op onze gezondheid. Leef zo gezond mogelijk.
Verlang niet heel gelukkig te worden, dat verzekert je van niet al teveel ongeluk.
Accepteer je ongeluk, door dat niet te doen word je dubbel gestraft.
Voor geluk is wat je bent veel belangrijker dan wat je hebt of voorstelt. Het grootste geluk is je persoonlijkheid.
Succes ermee!
Vandaag de dag 28.06.2018
Hof van Eden
Zij wil over het muurtje gluren
waar de appelbomen bloeien.
Zij zet haar sandaal in mijn gevouwen handen
maar schiet naar beneden.
Zacht als een hondesnoet
is het tussen haar benen
warm en klam, voor ik loskom
uit mijn gebeden.
Herman Leenders
Wat een heerlijk sensueel en lekker ondeugend gedicht! Ik wou dat ik het zelf geschreven had, maar dat is zo met alle gedichten die ik mooi vinden. En dat zijn er heel veel!
Dikke mensen
Dikke mensen weten alles van de liefde,
tot in de meest verloren uithoek van hun lijf,
de catacomben van hun vlees.
Hun buik is buitenland waarin zij wonen,
aldoor verlangend naar de slankste tailles
die hen doen watertanden als gebak.
Er is geen mens oprechter droef,
zo goedlachs treurig in die afgelegen balg,
die verre tenen en die bolle billen,
alsof zij slechts uit overschot bestaan:
zo’n kleine honderd kilo niets
die niemand ooit zal willen.
Luuk Gruwez
Dit is mij op het lijf geschreven! En ik ben dan ook nog eens veel te klein, dus een klein overschotje maar!
Een leven vol poëzie, lijkt het wel dezer dagen. En ook vol muziek!
Weer veel mooie dingen mogen horen dank zij de allerliefste muziekliefhebber die ik ken, en ik sla ze allemaal op, op deze website, want het zijn pareltjes, die ik wil bewaren. Dan kunnen mijn eventuele kleinkinderen er later ook nog naar luisteren, naar de muziek van hun verliefde oma!
https://www.youtube.com/watch?v=ACVAg76Y5P0&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=46cSksKVzzs&feature=youtu.be
https://www.facebook.com/Elmurodepinkfloyd/videos/850313345152846/
Wat een verwend nest ben ik toch!
Vandaag de dag 27.06.2018 (2)
Ik zou dit jaar vijftig jaar getrouwd zijn geweest.
Via de website van de gemeente krijg ik regelmatig de foto’s van de huwelijksjubilarissen doorgestuurd, en daar heb ik altijd gemengde gevoelens bij, en ook heel veel vragen.
Zijn die nu vijftig, zestig jaar, of nog langer bij elkaar gebleven omdat ze samen zo gelukkig zijn, of hebben die het enkel maar zolang uitgehouden bij elkaar?
Toen mijn ouders hun vijftigjarig jubileum vierden, en de burgemeester en de schepenen aan huis kwamen om hen te feliciteren, ben ik niet willen gaan. Mijn zuster was daar met haar kinderen, maar ik heb gezegd dat ik aan die komedie niet wou deelnemen.
In de eerste plaats omdat ik vind dat een schepencollege, en al zeker niet dat belachelijke koningshuis, daar op hun plaats bij zijn. Ik zie immers niet in waarom de staat en de koning ons zouden moeten vieren en feliciteren voor iets waar zij totaal niets mee te maken hebben, en uitsluitend privé is.
En ten tweede omdat ik wist wat voor een leven mijn moeder en vader als gehuwd paar samen gehad hadden. Over dat laatste wil ik niet uitwijden, maar ik kan jullie verzekeren dat er meer geruzied werd dan liefgehad.
https://www.youtube.com/watch?v=GhIs2gD28v0
Natuurlijk was mijn vader niet content dat ik niet wou komen, maar ik kon het echt niet opbrengen! Maar hij heeft dat goed gedaan, lachend en glunderend op de foto’s, naast zijn zieke vrouw, waar hij toch zo goed voor zorgde, maar die hij toch wel een paar keer, tijdens haar jongere en betere jaren, in het zothuis heeft gekregen.
Ben ik dan tegen het huwelijk? Helemaal niet! Maar wel tegen een “schijnhuwelijk”, waar er nog enkel wrok en rancune overblijft, en waar intimiteit en zorgzaamheid al lang uit verdwenen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=EFJ7kDva7JE&feature=youtu.be
En dat vieren van jubilarissen, dat mogen ze nu eindelijk ook eens gaan afschaffen! Een relatie is geen wedstrijd die je kost wat kost moet uitlopen, maar een verbondenheid tussen twee mensen, waar niemand anders zaken mee heeft, en zeker al niet een overspelige koning die zijn eigen dochter weigert te herkennen!
De gekte (knipooggedicht)
Vandaag de dag 27.06.2018
Ik feel a thunder in my heart… ik zou het niet beter kunnen omschrijven. Hopelijk hou ik dit vol, en vooral hopelijk houdt mijn hart dit vol, want op mijn leeftijd!
Ik heb nog nooit zoveel naar muziek geluisterd als de laatste tijd, en geen liedjes uit de oude doos, zoals je zou verwachten van een wat oudere persoon.
Geen nostalgie, maar passend bij wat ik momenteel beleef, en zo enorm ongewoon is, dat ik blij ben dat anderen dat ook ooit moeten gevoeld hebben, want anders hadden ze er immers geen liedjes over kunnen maken.
https://www.youtube.com/watch?v=xqwPmj54i-s
En wat zo wonderlijk is, is dat het lijkt of die songs mij op lijf geschreven zijn. Ik hoef het dus niet zelf meer te beschrijven, het is allemaal al eens gezegd, en ook nog op prachtige muziek gezet.
Vroeger waren het vooral boeken en dus schrijvers, die verwoorden wat ik dacht en voelde, en nu is daar dus de muziek, die mij helpt de dingen te begrijpen en te aanvaarden.
Als je dan ook nog een vriend hebt die een wandelende muziekencyclopedie blijkt te zijn, kan het niet anders of hetgeen je beleeft brengt de zonnigste klanken in je hart (weer) tot leven!
https://www.youtube.com/watch?v=xqwPmj54i-s