WAARSCHUWING

Als ik een oude vrouw ben zal ik purper dragen
Met een rode hoed die er niet bij past
En die mij niet staat
En ik zal mijn pensioen opdoen aan drank
En zomerhandschoenen
En satijnen sandalen en zeggen dat we geen
Geld hebben voor boter.

Jenny Joseph 

Heerlijk gedicht! En toevallig is purper ook mijn lievelingskleur, maar een hoedje heb ik wel nog nooit gedragen. Of toch, met mijn plechtige communie, maar geen rood, en ferm tegen mijn goesting.

Eigenlijk is dit het gedicht van de Red Hat Society

De Red Hat Society (de rode-hoedenvereniging) is een vrouwenorganisatie die in 1998 werd opgericht door Sue Ellen Cooper uit Fullerton, Californië in de Verenigde Staten. In april 2005 waren er ongeveer 1 miljoen geregistreerde leden in 40.000 “chapters” (afdelingen) in de VS en in vijfentwintig andere landen. De leden komen uit alle lagen van de bevolking.

Over de Society

De Red Hat Society is geen vereniging met als achtergrond een of ander goed doel en er worden dus ook geen projecten georganiseerd om geld bij elkaar te krijgen. Het doel is sociale communicatie over en weer, het aanmoedigen van het maken van plezier, van frivoliteit, creativiteit en vriendschap in de middelbare leeftijd en daarna. De naam van de sociëteit komt uit de beginregels van het gedicht Warning van Jenny Joseph dat als volgt begint:

When I am an old woman I shall wear purple
With a red hat that doesn’t go and doesn’t suit me

De oprichtster van een plaatselijk “chapter” wordt over het algemeen de “Queen” genoemd. De leden heten Red Hatters. Leden moeten 50 jaar of ouder zijn. Ze dragen rode hoeden en paarse jurken. Vrouwen onder de 50 mogen zich ook aansluiten, maar zij worden aspirant-leden genoemd of “Pink Hatters”. Zij moeten een roze hoed en een lila jurk dragen op de bijeenkomsten tot zij 50 jaar zijn. Veel Red Hatters evenals Pink Hatters dragen graag zeer uitbundig gedecoreerde hoeden en aandacht trekkende accessoires, zoals boa’s. De bijeenkomsten verschillen per chapter, zoals het bijwonen of verzorgen van een theekrans, maar ook een bezoek aan een museum, cursus buikdansen, duiken, shoppen enz. Vrijheid blijheid, als men maar niet zeurt, want dat is beslist uit den boze.

BRON: Wikipedia

In elk geval dit lijkt mij een veel beter idee dan al die seniorenverenigingen, en incontinentievoordrachten!

“Een depressie kan het zand zijn dat de parel maakt.” Dixit: Joni Mitchell

Zo voelt het soms inderdaad aan. En het heeft nogal geschuurd bij mij! Of ik er een parel door geworden ben is misschien wat overdreven, maar ik ben er in elk geval beter van geworden.

“Altijd en overal het heft in eigen handen houden”, dat is dan mijn gouden raad. Niet altijd gemakkelijk, en het is vaak eenzaam, want veel vrienden maak je zo niet, maar je verliest er wel nooit je beste vriend door, namelijk jezelf.

Natuurlijk moet je af en toe water bij de wijn doen, maar dat doe je dan bewust en uit vrije wil, om jezelf te beschermen, en niet om anderen te plezieren, of omdat je wilt geaccepteerd en beloond worden, of aandacht wilt krijgen.

Hoe ouder je wordt, hoe vlotter dat gaat, zowel het ene als het andere. Het lijkt een automatisme te worden, je zou eigenlijk niet anders meer kunnen. Daarom is het momenteel ook zo vervelend dat een stuk van die vanzelfsprekendheid geblokkeerd is door die gebroken arm, waardoor ik minder vrij ben.

Je gezondheid is uiteindelijk je grootste vrijheid, en dat besef ik weeral eens maar al te goed. Niet je leeftijd, niet je omgeving, niet je status, noch je auto zoals idioten nog altijd beweren, bepalen je vrijheid, maar je geestelijke en lichamelijke toestand, daar hangt het van af, wat je al dan niet vermag en aankunt. Zorg dus altijd heel goed voor jezelf!

Toch maar blijven hopen, tegen beter weten in allicht, dat er ooit vrede komt in de wereld. In elk geval wens ik aan alle pasgeborenen een betere wereld, veel natuur en zuivere lucht. En aan de rest, veel gezond verstand, minder stress, en meer tevredenheid.

Ook aan mezelf natuurlijk,  want wat je aan anderen wenst komt natuurlijk vanuit je eigen verlangens. Nog een week goed doorbijten en dit toch wel bewogen jaar zit er voorgoed op. En ik heb al een paar leuke vooruitzichten voor volgend jaar.

Eerst verlost worden van die vervelende plaaster, en hopen dat ik er niets aan over hou. In februari en maart is er de imkercursus in Huldenberg, en in mei zou ik met de kinderen naar de Tuindagen van Beervelde kunnen gaan. Bovendien verjaar ik in februari, en omdat het op 60 niet kon, wil ik er op 70 toch iets extra’s mee doen.

https://www.parkvanbeervelde.be/nl/de_tuindagen

Als dan wat later er mooiere dagen komen, en de lente weer in zicht, gaat David de moestuin heraanleggen, en daar verheug ik mij eigenlijk nog het meest op. Ik moet mij dan nog enkel over de bloemetjes ontfermen, en daar kan ik dan ook wat meer van genieten.

Bloemetjes en bijtjes dus in 2019, en wie weet wat daar van voortkomt!

Wat ik vanavond ga doen?
Wel, ik trek mijn mooiste kleedje aan, zet mij in mijn beste zetel, leg mijn katten in de andere zetels, ontkurk een flesje bubbels, steek wat lekkers in de oven, zoek een paar goede dvd’s bij elkaar en geniet van mezelf.
Zalig kerstfeest voor iedereen!

Als het licht

Als het licht
Vandaag niet komt
Zal het misschien
Morgen komen
In de holte
Van je hand
En het zal je
De weg tonen
Die nodig is
Om te verstaan

Micheline Baetens – 24.12.2017