Ben ik te veeleisend als ik zeg dat mensen, die al dan niet tijdelijk, verzorging nodig hebben, nog teveel als patiënt en te weinig als cliënt behandeld worden?
Ik mag dan wel mijn arm gebroken hebben en mij daardoor niet kunnen verzorgen zoals het zou moeten – en in mijn geval is dat hulp nodig hebben bij het wassen – maar ik voel me echt geen patiënt, maar enkel iemand die tijdelijk moet gedepanneerd worden, zoals dat af en toe ook het geval is met andere defecten en ongemakken.
“Elke dag opnieuw bieden onze thuisverpleegkundigen kwaliteitsvolle zorg met veel respect en op maat van de patiënt.”, lees je op de site van die thuiszorgverpleegkundigen.
En toch, heb ik vaak het gevoel dat het de zorgvrager is die op maat moet zijn van de zorgverlener.
Natuurlijk zal er altijd wederzijds met elkaar rekening moeten gehouden worden, tenslotte ben je niet de enige die moet “bediend” worden. Maar zowel thuis als in een verzorgingstehuis is de afhankelijkheid van de goodwill van de zorgverstrekker nog altijd veel te frustrerend en helemaal niet op maat van de vragende partij. En van die afhankelijkheid moeten we verlost worden zodat er wat meer gelijkwaardigheid in de relatie komt.
Er zal wel meer geld en personeel voor nodig zijn, om dit verwezenlijkt te krijgen, en daar zal de politiek dan wel weer moeten voor zorgen, plus een maatschappelijke mentaliteitsverandering tegenover mensen die zorgbehoevend zijn. Het kan immers iedereen overkomen, en mensen worden steeds mondiger en assertiever. Gelukkig maar!
De winterzonnewende (solstice) valt dit jaar op vrijdag 21 december om 23 u 23. Bij onze Germaanse voorouders gekend als Yule (Joel) of Midwinter. De God (de Zon) wordt geboren uit de Godin.
Het is ook een gekend thema in andere culturen: Horus (god van de hemel) werd uit Isis geboren, Maria bracht Jezus ter wereld, de lichtgod Mithras werd geboren uit een rots (Aarde) op 25 december. Vaak zijn dit symbolische verhalen om de terugkeer van het licht te duiden. Want zonder Zon geen leven op Aarde.
Het is de kortste dag en de langste nacht van het jaar.
Het is de terugkeer van het licht.
Het einde van een cyclus en het begin van een nieuwe.
Een tijd van loslaten en vergeving.
Een tijd om naar binnen te keren.
Een tijd om het afgelopen jaar te evalueren en het nieuwe jaar te creëren.
Een tijd van dood en nieuwe geboorte.
Een tijd van vrede, zachtheid en meditatie.
Een tijd van bezinning en rust.
Een tijd om het vuur van liefde in onszelf aan te wakkeren.
Een tijd om in vriendschap samen te gaan.
Deze solstice van 2018 is uitzonderlijk want
– het is tegelijkertijd volle maan (22/12 om 19u50)
– hij valt samen met de Ursid meteorieten regen
– er is ook een Jupiter/Mercurius conjunctie
Mensen zijn bang om ziek te worden, maar eten uit vrije wil ongezond.
Mensen zijn bang van vervuilde lucht, maar roken uit vrije wil allerlei drugs.
Mensen zijn bang van vervuild water, maar drinken uit vrije wil liters alcohol.
Mensen zijn bang van de natuurelementen, maar bouwen uit vrije wil elke centimeter vol, en rooien elke boom.
Mensen zijn bang om te sterven, maar riskeren uit vrije wil elke dag hun leven.
En u, waar bent u bang voor?
Mensen willen kanker en stress weg uit de wereld.
Maar willen ze ook stoppen met roken en autorijden, willen ze ook gezonder eten, willen ze minder consumeren waardoor er minder vervuilende fabrieken moeten zijn en minder vrachtwagens op de snelwegen?
Willen ze rust en stilte, en willen ze al die verkwistende domheid aanpakken die ons overbodige luxe en ongezonde stress geeft?
Vandaag ben ik vijftig jaar getrouwd, want het is niet omdat je man overleden is, dat je niet langer gehuwd bent. Het huwelijk is namelijk nooit ontbonden geweest en je overleden partner blijft dus je partner.
Hij zou nu drieënzeventig geweest zijn en ik dus negenenzestig, jong nog eigenlijk om je vijftigste huwelijksverjaardag te vieren.
We hebben lief en leed gedeeld, en zelfs meer leed dan ons lief was, door die sluipmoordenaar die diabetes heet, en die schijndood die depressie noemt. Zelfs onze zoon heeft mee gedeeld.
Maar al bij al, hebben we het nog zo slecht niet gedaan, ondanks de vele tegenslagen. We hebben immers de prachtigste en liefste zoon van de wereld, die ons door dik en dun heeft bijgestaan, en het momenteel goed doet en het fijn heeft in het leven.
Het jaar dat zijn ouders goud vieren, is hij bovendien ook gehuwd met zijn Audrey en ik hoop dat hun verbond ook minstens vijftig jaar mag blijven duren.
‘Becoming Astrid’ is een feministisch statement. Pernille Fischer Christensen maakte een film over de jonge jaren van Astrid Lindgren Het tragische geheim van Astrid Lindgren
DE STANDAARD – 18.12.2018 – Jeroen Struys
’s Werelds beroemdste kinderboekenschrijfster torste een beladen geheim. De Zweeds-Deense film ‘Becoming Astrid’ vertelt hoe Astrid Lindgren haar zoon moest afstaan aan een pleeggezin.
Op 21 november 1926 zat een Zweeds meisje van 19 jaar op een ferry van Stockholm naar Kopenhagen. Ze was zwanger van een veel oudere man, die verwikkeld zat in een vechtscheiding. Het Deense Rigshospitalet was het enige ziekenhuis waar ze kon bevallen in het geheim. Haar pasgeboren zoon stond ze af aan een pleeggezin; pas drie jaar later zou ze Lars mee naar huis kunnen nemen. Het eenzame meisje heette toen nog Astrid Ericsson, maar zou later als Astrid Lindgren een van ’s werelds meest geliefde auteurs worden.
De Deense regisseuse Pernille Fischer Christensen maakte er een film over: Becoming Astrid (Unga Astrid). Zij groeide net als Astrid Lindgren op in het bucolische Smaland in Zweden. ‘Astrid Lindgren was als een goeroe bij ons thuis. Het waren meer dan verhaaltjes voor het slapengaan: ik herinner me nog levendige discussies over haar boeken, die gaan over ernstige dingen, zoals leven na de dood.’
Maar zelfs voor haar kwam deze biografische periode als een complete verrassing. ‘Op een dag zie ik een foto in een Deense krant van de jonge Astrid met kleine Lasse op de arm. Het onderschrift vermeldde dat ze op een boulevard in Kopenhagen stond, niet ver van waar mijn grootvader ooit een zaak had. Ik geraakte gefascineerd. Wat is het verhaal van deze jongen? Vijf jaar lang heb ik me in research verdiept.’
Te intiem
Niet iedereen is even gelukkig met de film. Lars Lindgren overleed al op 60-jarige leeftijd, zestien jaar voor zijn moeder. Maar er kwam kritiek van Astrid Lindgrens dochter, voor wie ze ooit Pippi Langkous had bedacht. De 84-jarige Karin Nyman stelde dat haar moeder nooit zou hebben goedgekeurd dat er een film werd gemaakt over wat ze altijd privé heeft gehouden. Ze heeft bovendien een punt als ze stelt dat biopics over mannen als Winston Churchill of Björn Borg gaan over hun verwezenlijkingen in plaats van hun intieme leven.
Voor de regisseuse ligt echter in die persoonlijke gebeurtenis de motor van Lindgrens oeuvre besloten. ‘Ze werd geboren als een artiest, maar het is in die tragische periode dat ze schrijfster werd. Zelf zei ze ooit dat ze hoe dan ook schrijfster zou zijn geworden, maar dat ze nooit zo’n beroemde schrijfster zou zijn geworden zonder het voorval met Lasse.’
‘Als je haar boeken leest, herken je een leitmotiv: al die kinderen die gescheiden leven van hun ouders, of het nu gaat om Pippi of de gebroeders Leeuwenhart. Ze had ook een terugkerende nachtmerrie over een kind dat op haar deur aanklopte en uitriep: “Ik heb niemand om mij te helpen”. Het was een heel traumatische ervaring om haar kind achter te laten.’
‘Dat in die periode veel Zweedse vrouwen stiekem kwamen bevallen in Denemarken, is amper bekend in Denemarken. Dat is omdat de geschiedenis van vrouwen te weinig bekend is. Dus ik dacht: laten we daar wat aan doen. Maar de business werkt tegen. Er was een financierder die me vlakaf zei dat de film zou floppen omdat hij gaat over moederschap. Wat? Dat is toch net supercommercieel? Ik denk dat er weinig onderwerpen universeler en grootser zijn dan moederschap. Er liggen nog zoveel verhalen voor het rapen.’
Twee maal drie is vier
Een nieuw talent aan de Scandinavische horizon: Alba August, dochter van regisseur Bille August (Pelle de veroveraar) en Pernilla August, een van Ingmar Bergmans favoriete actrices. Met ontwapenende eerlijkheid speelt zij de jonge Astrid Lindgren, en hoe die afscheid nam van een idyllische kindertijd toen ze zwanger bleek van haar eerste werkgever. De uitgever van het lokale krantje was verwikkeld in een echtscheiding, en dus ontvluchtte Lindgren het Zweedse platteland richting Stockholm. In haar eentje ging ze stiekem bevallen in Kopenhagen, om er haar kind af te staan.
Het breekt je hart, en dat is te danken aan regisseuse Pernille Fischer Christensen. De film is een feministisch statement op zich: de schrijfster van Pippi Langkous moest in haar eigen leven strijden voor haar vrijheid als meisje en vrouw – en betaalde daar een dure prijs voor. Maar in plaats van boodschappen erin te rammen, laat ze het verhaal voor zich spreken. Becoming Astrid is een must voor iedereen die van Pippi Langkous houdt en vooral voor al de rest.
FILM: Becoming Astrid Van: Pernille Fischer Christensen Met: Alba August, Trine Dyrholm
De ondeugd doet deugd! Vandaag de klok rond geslapen. Maar voor wie zou ik opstaan? Enkel voor Estee die dringend buiten moest, en voor Iris die voortdurend op en af het bed sprong om aan te tonen dat het bord met kattenbrokjes leeg was? Voor de slechte cinéma van de politiek? Voor het grote gelijk van links en rechts op Facebook? Voor de regen en een donkere dag? Voor de warmste week, na een hels jaar? Ik moet het nog uitzoeken, maar uiteindelijk ben ik maar opgestaan omdat het lichaam ook zijn behoeften heeft. En de verpleegster komt vandaag niet, dat is ook eens fijn.
Twee weken geleden heeft mijn schoondochter een auto-ongeval gehad, waardoor haar auto verloren is voor verder gebruik. Zij had gelukkig niets, maar we hebben ons natuurlijk allemaal heel erg verschoten.
Bovenop een moeder die voor brokkenpiloot gespeeld heeft, is er nu ook de miserie en het ongemak van het ongeval waar David zich moet om bekommeren. Nu mag het dus stilaan stoppen, zeker dit jaar!
