Verleden jaar hadden we een slakkenplaag in de tuin, en die vraten alles op wat ze tegen kwamen. Dit jaar lijken de mieren het goed te doen.

Maar in tegenstelling tot slakken doen mieren weinig kwaad in de tuin, en als ze al op je groenten of bloemen zitten is het om de bladluizen, die wel minder vredelievend zijn, te melken, en de lieveheersbeestjes eten die dan wel weer op. Het enige wat je met mieren moet doen, is ze uit je huis houden.

We zijn tuiniers en mogen geen tuinbarbaren worden die elk diertje dat ze tegen komen meteen als boosdoener beschouwen. JIJ bent uiteindelijk wel op HUN terrein gekomen, en niet omgekeerd!

Net hetzelfde met “onkruid”. Het bestaat gewoon niet, want elk plantje schijnt wel voor iets goed te zijn.

Dus onkruid en ongedierte bestaan niet, hetzij tussen de menselijke soortgenoten en die noemt men dan onmenselijk. Komt veelvuldig voor en wel elk jaar opnieuw. Sommigen zeggen dat het zelfs toeneemt.

Onlangs stuurde mijn zoon mij volgend chatbericht:

“Gisteren ben ik mijn doktersattest in de brievenbus gaan steken een beetje verder in de straat, en dan gaan wandelen (zoals je kon zien op de foto gisteren). Toen ik gisteren een mail stuurde naar mijn niveau’s A, kreeg ik van mijn Vlaamse chef (eentje van Groen) enkel de reactie dat ik “rijkelijk laat” was met dat de melden. Van mijn Waalse chef kreeg ik “Soigne toi bien, David. Courage”. Typisch… Dat zat mij dwars. En toen ik begon aan mijn wandeling, stond de overbuurvrouw (een oude weduwe) net buiten. Ik zei: “Amai, uwen hof staat schoon.”. Haar oogskes blonken direct. Klapke mee gedaan en dan verder getrokken. Is dat nu zo moeilijk om wat vriendelijk te zijn tegen elkaar?”

Gisteren is mijn buurvrouw langs geweest om te kijken hoe het met mij ging, vermits ik haar had laten weten dat ik aan rust toe was. En de avond ervoor had ik naar mijn buurman gebeld, wiens vrouw verleden week begraven is, om te zeggen dat hij altijd welkom is voor een koffietje. Simpel toch hé, mens zijn!

Mijn zwarte hond zit momenteel weer elke morgen aan mijn bed. Ik ben overspannen en heb van de dokter roze pilletjes voorgeschreven gekregen en een week rust.

Overspannen zijn uit zich bij mij in angstaanvallen en paniek, en dan ben ik totaal de pedalen kwijt en denk compleet irrationeel. Een elektriciteitcabine die op ontploffen staat en dreigt uit te vallen!

En hoe komt dat? Teveel hooi op mijn vorm genomen, zowel mentaal als fysiek. Als de adrenaline stroomt, en dat is bij mij nogal hevig, ga ik boven mijn krachten zowel geestelijk als lichamelijk. Lichamelijk zijn de klachten minimaal, maar geestelijk uit zich dat in een totale ommekeer, en lijk ik wel een andere persoon.

Angst brengt je ook wel in een vicieuze cirkel, want op den duur heb je angst voor de angst.  De rede is weg, en je brein is niet langer van jou.

En wat is de oplossing, hoe kan je deze toestand voorkomen? Door te doseren! Maar voor iemand als ik lijkt dat dus lastig te zijn. Ieder mens heeft blijkbaar zijn drug waaraan hij verslaafd is. Mijn drug zit in mijn brein denk ik, want tenslotte is een mens een chemisch proces dat niet altijd in evenwicht is.

Je bent waarschijnlijk ook zo geboren en daarbij ook nog eens gezond of ongezond opgevoed door anderen en door jezelf.

Misschien moeten we wat meer zot doen om niet zot te worden, en veel minder ons best doen om alles onder controle te houden.

Dit mogen ze alvast spelen op mijn begrafenis, want zo voel ik mij wel op het ogenblik…

Waar ik tegenwoordig het meest problemen mee heb, is het feit dat ik ouder word en dus minder dingen ga aankunnen en daardoor afhankelijk dreig te worden van hulp van anderen. En dat wil ik zo min mogelijk!

Zolang ik gezond ben, moet het mogelijk zijn om daarvoor andere oplossingen te vinden, en daar ben ik vanaf dit jaar mee bezig.

Zeventig worden is voor mij een signaal en aanzet geweest om mijn leven, doen en laten (vooral laten!) serieus te gaan aanpassen.

Ook het feit dat ik weldra grootmoeder word en daarvan wil kunnen genieten, en zeker wil voorkomen dat ik mijn zoon en schoondochter overbelast met mijn zorgen, heeft mij doen zoeken naar oplossingen voor het eigen levenscomfort.

Volgend jaar wordt de buitenkant van het huis nog eens goed onder handen genomen door de schilders en het jaar daarop de binnenkant. Dat staat al op de planning en de bestekken hiervoor zijn al opgemaakt en ondertekend

Van zodra mijn kleinkind er is in oktober, ga ik eens bekijken hoeveel en wat ik nog kan vragen van mijn zoon voor de tuin, en indien dat inderdaad teveel is, neem ik op regelmatige basis een tuinman waarmee afspraken kunnen gemaakt worden voor een regelmatige grotere onderhoud.

Ik heb een klein en gemakkelijk huis, waar ik zo lang mogelijk wil blijven in wonen en ik geniet van mijn tuin en ook dat wil ik zo lang mogelijk kunnen blijven doen, mits de nodige aanpassingen.

Goed voor je huis en tuin zorgen is een artistiek project waar je zelf heel veel creativiteit kan insteken en waar ook andere mensen van kunnen genieten. Dus dat gaan we blijven doen, zolang het kan!

De naald van Cleopatra is momenteel het pronkstuk in mijn tuin. Ik vind het bovendien een fascinerend plant en past ook wel in de tuin van een handwerkster.

Eigenlijk is de naald van Cleopatra van volgens de geschiedenis een obelisk.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Naald_van_Cleopatra

Maar het is dus ook een prachtige bloem.

Naald van Cleopatra (Eremurus) soorten en rassen vormen dichte rozetten van smalle bladeren, waaruit in de vroege zomer de lange stengels met de langgerekte bloemtrossen verschijnen. De talrijke bloemen gaan achter elkaar open.
Eremurus x isabellinus is de soort met de meeste rassen. De op internationale rassenlijsten naar de kwekers genoemde Ruiters Hybrids en Shelford Hybrids bloeien wit, geel, oranje en roze en worden 0,8-1,8 m hoog. Verder zijn er ook nog afzonderlijk benoemde rassen, bijvoorbeeld ‘Cleopatra’ met oranje en ‘Image’ met gele bloemen. Zeer aan te bevelen zijn daarnaast ook de roze bloeiende ‘Parade’ en de koperkleurige ‘Sahara’.
Eremurus robustus kan een hoogte bereiken van 2,5 m en is daarmee de hoogste soort. De bloemen zijn roze.
Eremurus himalaicus heeft witte bloemen die al in mei verschijnen. De stengels worden 1-1,2 m hoog.
Eremurus elwesii bloeit net iets later met lichtroze bloeiwijzen op tot 2 m hoge stengels. Van deze soort is ook het zuiverwitte ras ‘Albus’ verkrijgbaar.
Eremurus stenophyllus is bijzonder populair door de 80-120 cm hoge stengels met opvallende gele bloemen.

Ik heb mijn naald niet gemeten, maar ze is groter dan ik, en dus minstens anderhalve meter.