https://www.facebook.com/4XLOVELLOTH/videos/191147208501566/UzpfSTEyMTMzNTIzMDM6MTAyMTMzNjgwNjUwNTU0NDM/?notif_id=1546429872476331&notif_t=feedback_reaction_generic

Nog twee nachtjes slapen en ik ben hopelijk eindelijk verlost van die gips, die mijn vrijheid beperkt. En dan kunnen we weer een stukje “bagage” achterlaten…

Ik heb gemerkt dat ik door die val, en alles wat er bij komt kijken, een serieus stuk zelfvertrouwen ben kwijt geraakt, want bij het minste dat nu voorvalt geraak ik in paniek. Hopelijk herstelt zich dat vlug! En dat moet ook, want we moeten nog verder tot minstens 107.

Dit jaar word ik trouwens 16 jaar, met 54 jaar ervaring, en dat is het gevoel dat ik wil vasthouden: voor altijd jong, voor altijd 16.

Zestien

Ik voel mij zestien
en geen verjaardag
zal daar iets
aan veranderen.

Geen zesentwintig
of zesenvijftig,
en ook geen zes
of zesentachtig.

Maar zestien,
fanatiek zestien,
en alles
moet nog beginnen!

Micheline Baetens – 17 november 2010

De eerste dag van het nieuwe jaar en dan kijken, luisteren en genieten we traditiegetrouw van het Nieuwjaarsconcert vanuit Wenen, met veel polka en walsmuziek van de Strauss familie.

“Lof aan de vrouwen, want ze vlechten hemelse rozen in hun dagelijks bestaan.”
STRAUSS

Het concert wordt altijd afgesloten met de Radijzen mars, zoals ik de Radetzky mars, noem, en natuurlijk ook met het onvergankelijke An der schönen blauen Donau.

Zo een concert bijwonen, daar kan een gewone mens alleen maar van dromen, want de plaatsen zijn onbetaalbaar, maar als ik ooit nog eens beslis om de toerist uit hangen dan zou dat wel in Wenen moeten zijn en aan de blauwe Donau.

Wat voor mij ook traditie is met nieuwjaar is genieten van een glaasje (of meer!) Elixir d’ Anvers, het druppelke dat mijn grootmoeder altijd in huis had voor die gelegenheid, en waar ik ook altijd een glaasje van kreeg. Waarschijnlijk daardoor dat ik zo klein gebleven ben…

Natuurlijk horen bij de eindejaarsfeesten ook nog altijd cadeautjes, en die hebben wij gisterenavond uitgewisseld, en ik ben verrast en verwend geweest door Audrey en David, want als je bovendien een schoondochter hebt die een artistieke duizendpoot is, krijg je de mooiste en origineelste geschenken. Audrey maakte speciaal voor mij een keramische breiwolhouder!

Ik heb mezelf trouwens ook een geschenkje gegeven, namelijk een lieveheersbeestjeshuisje, waarin die geluksbrengers hun eitjes kunnen leggen.

Het schoonste en eerlijkste zou zijn dat iedereen in 2019 krijgt wat hij of zij verdient, dan zouden we eindelijk een rechtvaardige wereld hebben. We wensen het elkaar al toe, nu dus nog een jaartje volhouden, en het wordt een schitterend jaar!

Ze zijn elk jaar dezelfde, mijn wensen voor het nieuwe jaar.

Beste wensen

We denken
Dat de aarde van ons is.
Waarom behandelen we haar dan zo ruw?

We willen
Dat onze vrienden gelukkig zijn.
Waarom zijn we dan zo veeleisend voor elkaar?

We vinden
Dat een mooi leven een recht is.
Waarom verknoeien we het dan zo vaak?

Zorg goed voor de aarde, de mensheid, en jezelf.

Beste wensen voor 2019

Micheline Baetens – 16 december 2008

WAARSCHUWING

Als ik een oude vrouw ben zal ik purper dragen
Met een rode hoed die er niet bij past
En die mij niet staat
En ik zal mijn pensioen opdoen aan drank
En zomerhandschoenen
En satijnen sandalen en zeggen dat we geen
Geld hebben voor boter.

Jenny Joseph 

Heerlijk gedicht! En toevallig is purper ook mijn lievelingskleur, maar een hoedje heb ik wel nog nooit gedragen. Of toch, met mijn plechtige communie, maar geen rood, en ferm tegen mijn goesting.

Eigenlijk is dit het gedicht van de Red Hat Society

De Red Hat Society (de rode-hoedenvereniging) is een vrouwenorganisatie die in 1998 werd opgericht door Sue Ellen Cooper uit Fullerton, Californië in de Verenigde Staten. In april 2005 waren er ongeveer 1 miljoen geregistreerde leden in 40.000 “chapters” (afdelingen) in de VS en in vijfentwintig andere landen. De leden komen uit alle lagen van de bevolking.

Over de Society

De Red Hat Society is geen vereniging met als achtergrond een of ander goed doel en er worden dus ook geen projecten georganiseerd om geld bij elkaar te krijgen. Het doel is sociale communicatie over en weer, het aanmoedigen van het maken van plezier, van frivoliteit, creativiteit en vriendschap in de middelbare leeftijd en daarna. De naam van de sociëteit komt uit de beginregels van het gedicht Warning van Jenny Joseph dat als volgt begint:

When I am an old woman I shall wear purple
With a red hat that doesn’t go and doesn’t suit me

De oprichtster van een plaatselijk “chapter” wordt over het algemeen de “Queen” genoemd. De leden heten Red Hatters. Leden moeten 50 jaar of ouder zijn. Ze dragen rode hoeden en paarse jurken. Vrouwen onder de 50 mogen zich ook aansluiten, maar zij worden aspirant-leden genoemd of “Pink Hatters”. Zij moeten een roze hoed en een lila jurk dragen op de bijeenkomsten tot zij 50 jaar zijn. Veel Red Hatters evenals Pink Hatters dragen graag zeer uitbundig gedecoreerde hoeden en aandacht trekkende accessoires, zoals boa’s. De bijeenkomsten verschillen per chapter, zoals het bijwonen of verzorgen van een theekrans, maar ook een bezoek aan een museum, cursus buikdansen, duiken, shoppen enz. Vrijheid blijheid, als men maar niet zeurt, want dat is beslist uit den boze.

BRON: Wikipedia

In elk geval dit lijkt mij een veel beter idee dan al die seniorenverenigingen, en incontinentievoordrachten!

“Een depressie kan het zand zijn dat de parel maakt.” Dixit: Joni Mitchell

Zo voelt het soms inderdaad aan. En het heeft nogal geschuurd bij mij! Of ik er een parel door geworden ben is misschien wat overdreven, maar ik ben er in elk geval beter van geworden.

“Altijd en overal het heft in eigen handen houden”, dat is dan mijn gouden raad. Niet altijd gemakkelijk, en het is vaak eenzaam, want veel vrienden maak je zo niet, maar je verliest er wel nooit je beste vriend door, namelijk jezelf.

Natuurlijk moet je af en toe water bij de wijn doen, maar dat doe je dan bewust en uit vrije wil, om jezelf te beschermen, en niet om anderen te plezieren, of omdat je wilt geaccepteerd en beloond worden, of aandacht wilt krijgen.

Hoe ouder je wordt, hoe vlotter dat gaat, zowel het ene als het andere. Het lijkt een automatisme te worden, je zou eigenlijk niet anders meer kunnen. Daarom is het momenteel ook zo vervelend dat een stuk van die vanzelfsprekendheid geblokkeerd is door die gebroken arm, waardoor ik minder vrij ben.

Je gezondheid is uiteindelijk je grootste vrijheid, en dat besef ik weeral eens maar al te goed. Niet je leeftijd, niet je omgeving, niet je status, noch je auto zoals idioten nog altijd beweren, bepalen je vrijheid, maar je geestelijke en lichamelijke toestand, daar hangt het van af, wat je al dan niet vermag en aankunt. Zorg dus altijd heel goed voor jezelf!

Toch maar blijven hopen, tegen beter weten in allicht, dat er ooit vrede komt in de wereld. In elk geval wens ik aan alle pasgeborenen een betere wereld, veel natuur en zuivere lucht. En aan de rest, veel gezond verstand, minder stress, en meer tevredenheid.

Ook aan mezelf natuurlijk,  want wat je aan anderen wenst komt natuurlijk vanuit je eigen verlangens. Nog een week goed doorbijten en dit toch wel bewogen jaar zit er voorgoed op. En ik heb al een paar leuke vooruitzichten voor volgend jaar.

Eerst verlost worden van die vervelende plaaster, en hopen dat ik er niets aan over hou. In februari en maart is er de imkercursus in Huldenberg, en in mei zou ik met de kinderen naar de Tuindagen van Beervelde kunnen gaan. Bovendien verjaar ik in februari, en omdat het op 60 niet kon, wil ik er op 70 toch iets extra’s mee doen.

https://www.parkvanbeervelde.be/nl/de_tuindagen

Als dan wat later er mooiere dagen komen, en de lente weer in zicht, gaat David de moestuin heraanleggen, en daar verheug ik mij eigenlijk nog het meest op. Ik moet mij dan nog enkel over de bloemetjes ontfermen, en daar kan ik dan ook wat meer van genieten.

Bloemetjes en bijtjes dus in 2019, en wie weet wat daar van voortkomt!

Wat ik vanavond ga doen?
Wel, ik trek mijn mooiste kleedje aan, zet mij in mijn beste zetel, leg mijn katten in de andere zetels, ontkurk een flesje bubbels, steek wat lekkers in de oven, zoek een paar goede dvd’s bij elkaar en geniet van mezelf.
Zalig kerstfeest voor iedereen!

Als het licht

Als het licht
Vandaag niet komt
Zal het misschien
Morgen komen
In de holte
Van je hand
En het zal je
De weg tonen
Die nodig is
Om te verstaan

Micheline Baetens – 24.12.2017

De winterzonnewende (solstice) valt dit jaar op vrijdag 21 december om 23 u 23. Bij onze Germaanse voorouders gekend als Yule (Joel) of Midwinter. De God (de Zon) wordt geboren uit de Godin.

Het is ook een gekend thema in andere culturen: Horus (god van de hemel) werd uit Isis geboren, Maria bracht Jezus ter wereld, de lichtgod Mithras werd geboren uit een rots (Aarde) op 25 december. Vaak zijn dit symbolische verhalen om de terugkeer van het licht te duiden. Want zonder Zon geen leven op Aarde.

Het is de kortste dag en de langste nacht van het jaar.
Het is de terugkeer van het licht.
Het einde van een cyclus en het begin van een nieuwe.

Een tijd van loslaten en vergeving.
Een tijd om naar binnen te keren.
Een tijd om het afgelopen jaar te evalueren en het nieuwe jaar te creëren.
Een tijd van dood en nieuwe geboorte.
Een tijd van vrede, zachtheid en meditatie.
Een tijd van bezinning en rust.
Een tijd om het vuur van liefde in onszelf aan te wakkeren.
Een tijd om in vriendschap samen te gaan.

Deze solstice van 2018 is uitzonderlijk want
– het is tegelijkertijd volle maan (22/12 om 19u50)
– hij valt samen met de Ursid meteorieten regen
– er is ook een Jupiter/Mercurius conjunctie

https://www.thoughtco.com/make-a-yule-log-2563006

Mensen zijn bang om ziek te worden, maar eten uit vrije wil ongezond.
Mensen zijn bang van vervuilde lucht, maar roken uit vrije wil allerlei drugs.
Mensen zijn bang van vervuild water, maar drinken uit vrije wil liters alcohol.
Mensen zijn bang van de natuurelementen, maar bouwen uit vrije wil elke centimeter vol, en rooien elke boom.
Mensen zijn bang om te sterven, maar riskeren uit vrije wil elke dag hun leven.

En u, waar bent u bang voor?

Mensen willen kanker en stress weg uit de wereld.
Maar willen ze ook stoppen met roken en autorijden, willen ze ook gezonder eten, willen ze minder consumeren waardoor er minder vervuilende fabrieken moeten zijn en minder vrachtwagens op de snelwegen?
Willen ze rust en stilte, en willen ze al die verkwistende domheid aanpakken die ons overbodige luxe en ongezonde stress geeft?

En u, wat wilt u?

Ik wens iedereen alvast een zalige kerst.

Vandaag ben ik vijftig jaar getrouwd, want het is niet omdat je man overleden is, dat je niet langer gehuwd bent. Het huwelijk is namelijk nooit ontbonden geweest en je overleden partner blijft dus je partner.

Hij zou nu drieënzeventig geweest zijn en ik dus negenenzestig, jong nog eigenlijk om je vijftigste huwelijksverjaardag te vieren.

We hebben lief en leed gedeeld, en zelfs meer leed dan ons lief was, door die sluipmoordenaar die diabetes heet, en die schijndood die depressie noemt. Zelfs onze zoon heeft mee gedeeld.

Maar al bij al, hebben we het nog zo slecht niet gedaan, ondanks de vele tegenslagen. We hebben immers de prachtigste en liefste zoon van de wereld, die ons door dik en dun heeft bijgestaan, en het momenteel goed doet en het fijn heeft in het leven.

Het jaar dat zijn ouders goud vieren, is hij bovendien ook gehuwd met zijn Audrey en ik hoop dat hun verbond ook minstens vijftig jaar mag blijven duren.