Alles wat voor mij belangrijk is, zit in het ziekenhuis.

Gisterenavond is mijn schoondochter eventjes bij mij op bezoek geweest, en morgen komt mijn zoon, en hopelijk zie ik ook volgende week mijn kleinzoon, eventueel via videochat…

Reinaert worstelt momenteel met het afkicken van de slaapmedicatie. Drie zijn er al zijn lijf uit, er resten er nog twee, en hopelijk vindt hij daarna wat rust.

Het is hard voor de ouders om hem zo te zien, maar ze moeten erdoor, en de dokters zeggen nog altijd dat Reinaert zelf er zich niet van bewust is. Hopelijk!

Hopen, meer kunnen we niet, en volhouden, want Reinaert geeft ons het goede voorbeeld.

En dat is zo onrechtvaardig, monsterlijk onrechtvaardig! “Positief denken”, zeggen sommigen. Hoe kan je hier nu positief over denken?! “Het kan nog altijd erger”, en moet ons dat dan troosten?! Ja, misschien wel, maar niet nu…

Elk dag maakt de papa een verslagje over de toestand van Reinaert, dat hij dan doorstuurt naar familie en vrienden. Vandaag schreef hij dit:

Reinaert heeft opnieuw veel last van de ontwenningsverschijnselen: koorts en heel onrustig. 3 soorten medicatie zijn nu volledig afgebouwd, nog zeker 2 te gaan (dexdor en fentanyl).

Ze hebben vandaag geen nierdialyse laten doen omdat ze vonden dat hij al redelijk goed plast. Toen ik om 11u aankwam voor het eerste bezoek was ik verrast door de hoeveelheid en de kleur van zijn urine. Zijn hoofdje zag er ietsjes minder gezwollen uit dan gisterenavond. Dus de plasmedicatie doet goed zijn werk. Nu moet de klaring door de nieren nog verder op gang komen. Wat de plasmedicatie betreft, die hebben ze opgedreven van 3 tot 6 keer per dag. Ze gaan dan zien wat dat geeft, en als ze morgenochtend blij zijn met het resultaat, dan is het best mogelijk dat er opnieuw nog geen nieuwe dialyse nodig is.

Omdat hij een beetje koorts heeft (het maximum was 38,7) hebben ze een bloedstaaltje genomen om te zien of er eventueel iets aan het broeden is. Maar de dokter is zo goed als zeker dat het met de ontwenningsverschijnselen te maken heeft. Laten we hopen.

David Joly – 04.10.2022

“Moge de sterkste winnen!” Je hoort het elke dag op tv. Maar dit keer heeft de sterkste helemaal en echt gewonnen!

De strijd is nog niet helemaal gestreden, maar de ergste gruwel is overwonnen.

Reinaert gaat vandaag zijn vierde week op intensieve in, maar zelfs de verpleegkundigen verbazen zich over de snelle vooruitgang van de laatste tijd. Waarschijnlijk zal hij eind deze week van de beademing mogen.

De kunstnier is ook weg maar hij krijgt nog om de twee dagen dialyse, al doet hij al wel veel zelf en goed pipi, en de bloedonderzoeken laten zien dat de niertjes meer en meer “klaren”.

Het is nu de laatste dagen vooral zoeken naar een goed evenwicht tussen van het ene meer geven en van het andere afbouwen.

De Momo en Konijn, zijn favoriete knuffels en vriendjes, liggen bij hem al van in het begin van de opname, en houden hem gezelschap tijdens deze dappere strijd die naar het ontwaken moet leiden. Lijkt wel een tweede geboorte…

We missen hem zo, en we zien hem toch zo graag!

Bedankt ook aan iedereen die ons tot nu toe gesteund heeft, dat doet deugd!

Zal ik ooit nog onbezorgd kunnen genieten van mijn kleinkind…? En de ouders gaan zij dat kunnen van hun kind, met de ervaring die ze nu hebben…?

Vandaag zei de verpleegster die er van in het begin bij was, dat ze gevreesd heeft dat hij het niet zou halen…

Het lijkt of het bij mij nu pas echt doordringt, of dat ik nu pas die gedachte durf toelaten, nu alles terug beter begint te gaan…

Ik heb ook nog niet kunnen wenen. Schreeuwen van de angst en de pijn, maar huilen kan ik niet…

Hopelijk binnenkort wel, van vreugde dan, en juichen, heel hard juichen…

Waar ze bij Reinaert nu mee bezig zijn is het afbouwen van de slaapmedicatie (fentanyl en midazolam) die hem in kunstmatige coma moest houden, en te vervangen door valium, die er moet voor zorgen dat hij rustig blijft, want er hangt nog van alles aan zijn kleine lijfje, o.a. de kunstnier, zuurstof en ook zijn geopereerd beentje is nog niet helemaal genezen.

Ook de afkick verschijnselen van de slaapmiddelen moeten ze tegengaan en later ook die van de valium.

Bij dat beentje moest chirurgisch ingrepen worden, omdat een spier in het beentje de bloeddoorstroming verhinderde, waarbij er zich water opstapelde omdat ook de niertjes niet goed werken. De insnede in het beentje loopt vanaf de enkel tot onder de knie, maar geneest gelukkig goed…

Het is ongelooflijk en onrechtvaardig dat een perfect gezond kind plots zo ziek kan worden, en zelfs gevaar loopt te sterven. Een geluk daarbij is dat hij niet afziet en zich ook niets zal herinneren van de weken in coma…

De papa en mama verblijven nog altijd dag en nacht in het ziekenhuis en zij snakken ernaar om hun lieve en dierbaarste schat te kunnen knuffelen, want tot nu toe kan dit niet. De huidhonger is immens!

Apolline zijn vriendinnetje van in de crèche, waarmee hij nu in de eerste kleuterklas zit, heeft een tekening gemaakt voor Reinaert, en is die thuis in de brievenbus komen steken.

Ze mist haar vriend wiens boekentas en jas ze altijd ging halen, en wiens plaats naast haar nu leeg is…Niemand vergeet hem, ook de juffen niet, die regelmatig reageren. En vermits liefde alles overwint…

Merci, Apolline!

Dat gevoel

Er spant
Een riem
Rond mijn hart,
Die aangetrokken wordt
Telkens
Ik eraan denk
Dat we
Je hadden
Kunnen verliezen.

En misschien
Gaat dat gevoel
Nooit meer weg…

Micheline Baetens – 27.09.2022

Gelukkige Verjaardag, Reinaert! 

In een wijze bui schreef ik ooit dit gedicht:

In gedachten

Ik verwacht niets;
alles wordt mij gegeven.
En wat ik krijg,
neem ik aan.

Micheline Baetens (2003)

Vandaag schreef ik dit gedicht voor Reinaert en voor onszelf:

Het recht

We hebben
Het recht niet meer
Om te versagen
En op te geven,
Om wanhopig te zijn
En te twijfelen.

Door jou
En voor jou,
Nooit meer het recht
Te verliezen,
Onze vreugde,
Onze hoop,
Onze moed,
Nu jij
Al zoveel
Overwonnen hebt.

Micheline Baetens – 24.09.2022

“De nieren hebben een flinke klap gehad, en zullen nooit meer honderd percent zijn.”

Op tien dagen tijd kan een mensenleven compleet veranderen.

In hoeverre de nieren van Reinaert beschadigd zijn, en in hoeverre ze zullen herstellen, dat kan niemand ons momenteel zeggen. We hopen het beste, en ondertussen proberen we ons verdriet, onze woede, ja, zelfs onze schuldgevoelens onder controle te houden, met af en toe een uitbarsting of instorting…

Hij is er nog, en dat is het voornaamste, en hij is het mooiste geschenk dat ik ooit gekregen heb!!!

“This is the precept by which I have lived: Prepare for the worst; expect the best; and take what coes.” Hannah Arendt

Reinaert ligt nog altijd op intensieve en wordt ook nog altijd in slaap gehouden.

Het positieve nieuws is dat deze namiddag de kunstlong afgekoppeld werd, en hij dit aankan. Zuurstof wordt wel nog altijd toegediend, en ook de nierdialyse blijft nodig.

Het duurt lang, heel lang en de volledige genezing zal daarna wel nog een tijdje zorg vragen. Het ergste daarbij is dat de mama en papa hun kleine, dappere jongen niet kunnen knuffelen…

Maandag moeten de ouders hun kamer in het ziekenhuis afstaan aan een ander gezin wiens baby ook op intensieve ligt.

Dan moeten ze dus ’s nachts thuis gaan slapen en de ganse dag over en weer rijden naar Leuven, en dat zolang Reinaert op intensieve ligt. Van zodra hij naar de kinderafdeling mag en een gewone kamer krijgt, kan één van de ouders terug bij hem blijven slapen. Moeilijk allemaal, maar ze zijn zo dapper!

We kunnen zo weinig doen om te helpen. Vandaag heb ik pannenkoeken gebakken om morgen mee te geven aan de papa, die eventjes naar huis komt om Cartouche te verzorgen. Die zal zich ook wat verloren voelen en haar baasjes missen…

Zondag is het dan bovendien Reinaert zijn verjaardag…

“Een Vosje is in staat om zich constant aan te passen aan een nieuwe situatie en heeft een grote overlevingsdrang.” Uit Reinaert de vos