Toen mijn zoon klein was, noemde hij een lieveheersbeestje, het lieveheervrouwtje, want sommige mensen noemen het ook een lievevrouwbeestje, en blijkbaar vond hij een combinatie van de twee het meest juiste.

Vaak wordt verteld dat het aantal stippen op de rug van een lieveheersbeestje de leeftijd weer geeft, maar dit is slechts een fabeltje. Het aantal stippen duidt de soort aan. Wanneer je dus twee van die kriebelbeestjes ziet met een ander aantal stippen, dan kunnen ze zich niet samen voortplanten.

De meest gekende soort heeft 7 stippen: drie langs elke kant en 1 op het midden, maar er bestaan zelfs lieveheersbeestjes met 22 stippen. De stippen komen op het diertje in de periode dat het zich van larf tot lieveheersbeestje ontwikkelt, een periode die 8 dagen duurt.

Ik vind het één van de insecten die het meest tot de verbeelding spreken. En ze zijn heel nuttig, dus maar hopen dat er weer veel zijn deze lente en zomer.

Gered!

Ik heb vandaag
een lieveheersbeestje gered!

Het zei: “Dank u.”
En ik zei: “Zonder.”
Want ik weet immers
dat het voor mij
net hetzelfde zou doen.

Micheline Baetens – 24.10.2011

Soms duurt het lang voor men met iets afrekent in zijn of haar leven. Je moet je tijd nemen, want het is de tijd die immers alle wonden heelt. Alle verlies vergt een rouwproces en de duur ervan hangt af van persoon tot persoon. Verwerken doet ieder immers anders, maar als je er mee klaar bent, is het meteen ook definitief voorbij. En dat is gezond!

In memoriam

Mijn lief
is mijn prins
niet meer,
hij viel
van zijn paard
aan overmoed
en lafheid
ten prooi
en stierf
in mijn hart
een langzame dood.

Micheline Baetens – 01.03.2019

Eigenlijk is er zoiets als vroeger de tuin van mijn man en nu mijn tuin, of de tuin voor de spoorwegwerken, en de tuin erna, of de tuin toen we jong waren en samen, en de tuin toen we ouder werden en minder samen…

VROEGER


NU

Ondanks het feit dat ik er voor gekozen had om na de geboorte dan David voltijds huismoeder te worden, heb ik toch altijd wat meer willen zijn dan alleen maar dat. Vandaar mijn vele vrijwilligerswerk, omdat dat het enige was dat als laaggeschoolde voor mij bereikbaar was en mij in staat stelde om mijn kennis uit te breiden, en mijn talenten aan bod te kunnen laten komen.

Ik ben deze week de kelder ingedoken en een deel van de oude foto’s zitten bekijken, en het viel mij op dat ik tot voor een paar jaar heel actief bezig geweest ben met van alles en nog wat.

Eerst was er het schrijven, dan kwam het schilderen, daarna het kantklossen, en nu terug het schrijven, en daaruit kwamen dan weer veel nevenactiviteiten voort, zoals Roefel en Musisch creatieve activiteiten voor schoolkinderen, en Gedichtendag en vertelnamiddagen voor de bewoners van het rusthuis.

Naast het creatieve was er dan ook het sociale met Klavertjevier rond toegankelijkheid voor rolstoelgebruikers, Slachtofferhulp en Zelfzorg. Ik heb zelfs een paar keer aan gemeentepolitiek proberen doen, eerst bij Groen en daarna bij Open VLD, maar partijpolitiek ligt mij niet echt.

Na de dood van mij man, had ik geen vervoer meer, en organiseerde ik thuis creatieve namiddagen en ontstond De Draad van Ariadne.

Ik heb dus van veel kunnen “proeven” en van alles wat meegepikt voor de rest van mijn leven. Wat gebleven is, is het woord en de natuur. Het eerste als uitingsmiddel, het tweede als belevingsmiddel. Meer heeft een mens eigenlijk niet nodig om aan haar trekken te komen en haar dagen, of beter gezegd haar hart en hoofd, mee te vullen.

Vrijwilligerswerk doe je dus eigenlijk vooral voor jezelf, en momenteel ben ik voldaan en hoeft het niet meer.