Dit is voor mij de song van mijn zomer 2018!

Het is onvoorstelbaar 

Het is onvoorstelbaar
beangstigend
te beslissen
om het platgetreden pad
te verlaten
in het donkere bos.

Het is onvoorstelbaar
moedig
om de diepe vijver
te overwinnen
en naar de onbekende overkant
te zwemmen.

Het is onvoorstelbaar
onzeker
om terug te kiezen
voor liefde en geluk
als heel wereld
je dat ontraadt.

Je kan verdwalen
en je kan verdrinken
maar je kan ook
eindelijk
je bestemming
vinden.

Micheline Baetens – 01.07.2018

Ik had die man zo graag gelukkig gemaakt…

Op je profiel van Facebook kan je een relatiestatus invullen. Ik heb geen zin om daar terug weduwe van te maken, want dat ben ik dus eigenlijk niet meer, vermits ik terug een relatie gehad heb.
Wat ik dan wel graag zou opgeven als relatiestatus is: “Niet in staat om liefde te vinden”. Maar die optie heeft Zuckerberg niet beschikbaar.
Dus heb ik maar niets ingevuld, want alleenstaand staat er niet tussen en vrijgezel wil ik niet gebruiken, omdat ik nog niet vrij ben, of tenminste mijn hart en mijn hoofd is nog niet vrij, en dat zal nog wel een hele poos duren.
Alleen ben ik wel, terug “home alone” zoals in de film. En vroeger kon mij dat niet schelen, maar nu wel, zeker na een tijdje gedroomd te hebben van een toekomst met twee.
Maar het kan dus niet, want de situatie is zo ingewikkeld en moeilijk, dat een wijs mens een beslissing moet nemen, en moet besluiten dat je geen ijzer kan breken met je blote handen.
Misschien kunnen anderen dat wel, want elke relatie heeft zijn problemen, maar dan moet je wel het nodige “gereedschap” in huis hebben, zoals veel moed en doorzettingsvermogen. En vermits je de klus moet klaren met twee, moeten ook beiden hiertoe in staat zijn.
Gelukkig blijft er de PC, mijn trouwste en betrouwbaarste vriend, die al mijn gefrustreerde gevoelens  kan opvangen, en dit is eigenlijk momenteel het enige lichtpuntje en hulpmiddel om de dingen die op mij afkomen een beetje te verwerken. Mijn laptop beklaagt mij niet, want dat wil ik niet, die troost enkel een beetje, en dat is wel heel erg nodig.
In elk geval, vanaf vandaag lijkt ook die warme en verschroeiende zomer 2018 eindelijk voorbij, na een nachtje stevige onweders…

Ik kan weer niet naar muziek luisteren, of ik begin te huilen…
Ik heb het uitgemaakt met mijn lief, de situatie was te moeilijk, zoveel te moeilijk!
Donderdag heb ik een afspraak met de huisarts en op 30 augustus met mijn psychiater.
En ondertussen hou ik mij recht met roze pilletjes en zoveel mogelijk afleiding en ook dank zij de 106, waar ik altijd terecht kan om te praten.
Het leven is wat het is zeg ik altijd, en daar moet je het mee doen, ook dit keer weer. Geluk is blijkbaar voor watjes, en niet voor wie tegen een stoot kan, en het leven voluit in de smoel durft kijken.
Een harde zeggen ze dan, een sterke. Ja hoor, en ook een vrolijk kind! Bij de 106 vonden ze mij zelfs heel verstandig en rationeel.
Een gebroken hart op je 69ste, je moet het kunnen. Ik vond het al geen cijfer om mee uit te pakken, en nu is het bijna een symbool geworden, samen met deze hete zomer.

Als je zoveel om iemand gaf

Als je zoveel om iemand gaf
dat je alles wat je had
je huis en je hele boel
daarvoor zou willen geven
dan werd je alleen maar veracht.

Toch is het een gevoel
dat inslaat als een flits
een brand vlamt door je heen
en er is geen rivier
geen water in de wereld
dat zulke vlammen blust.

Houd me dicht tegen je aan
als een band om je arm
als een hanger op je hart
want sterk als de dood
is de liefde, en afgunst
zo diep als het graf.

Judith Herzberg

Ja rozen

Dit zijn rozen voor je
en alle poëzie.
Dit is mijn mooiste pose:
die van liefde’s acrobaat,
zwevend schijnbaar moeiteloos,
maar met krampende tenen
boven een bed
van rozen en doornen.

Ik zal je nu beschrijven:
kijk, ik teken rozen op je huid
en jij doornen op de mijne.

Goed,
ik ben een acrobaat.
Is er een mooiere pose?

Pose van gevaar,
balancerend tussen begeerte en verweer:
ik stijg, ik val en onderwijl:

ik teken rozen
rozen
rozen

en dit zijn rozen.

Remco Campert