En wat als we nu in aanloop naar de verkiezingen van Oktober 2018, eens één partij zouden oprichten, “De Partij van het Goede Leven”? Daar kan toch niemand tegen zijn, daar kan iedereen zich toch in terugvinden?
Maar dan moeten mensen waarschijnlijk eerst leren en weten wat het goede leven is. De man die het wel wist was Epicurus, een Grieks filosoof, en dit is een stukje geschreven door hoogleraar wijsbegeerte Johan Braeckman over Epicurus.
http://www.johanbraeckman.be/documents/artikels/Epicurus.pdf
Een uittreksel:
De kunst van goed te leven

De mens neemt in het universum geen bijzondere plaats in. Niets neemt een bijzondere plaats in, aangezien alles het resultaat is van hetzelfde doelloze, mechanische proces. In tegenstelling tot het gangbare Griekse, Romeinse en later ook christelijke denken, ontkent Epicurus dat de aarde centraal staat in het universum. Het universum heeft geen centrum aangezien het oneindig is. Diegenen die er anders over denken noemt hij “stommelingen”.(De oude Grieken noemden een kat een kat.) Het leven op zich, als biologisch fenomeen, is evenmin bijzonder. Er was geen goddelijke vonk die de materie levend maakte; het leven ontstaat spontaan uit het niet-levende.

Het leven op zich mag dan wel niet speciaal zijn, maar aan het individuele menselijke leven hechtte Epicurus groot belang. Vrijwel alles wat hij schreef is verloren gegaan, maar we weten dat veel van zijn werk over ethiek, of levenskunst ging. Het is volgens Epicurus de taak van de filosofie om uiteen te zetten hoe mensen gelukkig kunnen worden. Zijn opvattingen over het universum, dat is opgebouwd uit ondeelbare deeltjes, over de dood, over de minimalistische rol van de goden en de dwaasheid van bijgeloof, staan allemaal in functie van dat ene doel: uiteenzetten hoe men zich de kunst van het leven kan eigen maken. Lucretius legt uit dat Epicurus ataraxia nastreefde, een vorm van onverstoorbaarheid, van mentale vrijheid en rust, van afwezigheid van angst en ongemak. Om deze benijdenswaardige toestand te bereiken mag en moet een mens genieten van de goede dingen des levens, maar met mate. Een dagelijks glas wijn brengt genot, twee flessen per dag voeren naar de afgrond. Mensen doen er goed aan om hun natuurlijke en noodzakelijke verlangens en behoeften te bevredigen, zoals eten, drinken, slapen en seks, maar in gepaste dosissen. Men kan er aan verslaafd worden, en wie de slaaf is van zijn passies en behoeften is niet langer vrij. Bovendien is het beter om deze behoeften te bevredigen op eenvoudige wijze. De Epicurist verkiest brood, kaas en een tomaat boven kreeft, kaviaar en foie gras. Maar bovenal moeten we vermijden dat kunstmatige behoeften zich in ons nestelen, zoals het streven naar roem of rijkdom. Epicurus bepleit een eenvoudig, teruggetrokken en sober leven, met vriendschap als belangrijkste waarde. Niet alleen omdat het minder risico’s met zich meebrengt (wie niet veel heeft, kan niet veel verliezen), maar ook omdat zo’n leven intrinsiek de grootste kans op ataraxia oplevert. Het is ergens pijnlijk dat men vandaag de dag mensen die voortdurend nieuwe behoeften aankweken en proberen te bevredigen, zonder ooit een eindpunt te bereiken, epicuristen noemt. Mocht Epicurus hen in actie zien, hij zou niet weten of hij lachen moet of huilen.

Laat ik tot slot nog iets zeggen over Epicurus zijn opinie over godsdienst. Lucretius legt uit dat mensen geneigd zijn om uit onwetendheid de natuurlijke orde toe te schrijven aan een bovennatuurlijke ontwerper: “Men zag de vaste orde aan de hemel, de kringloop van de onderscheiden jaargetijden, maar men kon niet de oorzaak daarvan leren kennen. Hun toevlucht was om alles dan maar toe te schrijven aan goden die op hun wenken alles lieten draaien. De hemel werd domein en woonplaats van de goden, omdat men aan de hemel nacht en maan ziet wentelen (…). O ongelukkig mensdom dat dergelijke daden aan goden toeschreef, boze toorn ermee verbond! Hoevele zuchten en verwondingen en tranen bezorgden zij zichzelf en onze kinderen!” (pag. 421).

Ik kan me moeilijk van de indruk ontdoen dat Epicurus, een man die leefde in de vierde en derde eeuw VoT, scherpzinniger was dan het merendeel van de zeven miljard mensen die momenteel de planeet bevolken. Als je eens niet weet welk verjaardagscadeautje je kan kopen voor je gelovige buurman of collega raad ik De natuur van de dingen aan, dat prachtige werk van Lucretius, in de mooie vertaling van Piet Schrijvers. Je weet maar nooit waarvoor het goed is.

Wie dus vandaag denkt en leeft als een Epicurist is zonder twijfel heel goed bezig! Epicurus is en was een filosoof naar mijn hart, en ik heb er dan ook alles van gelezen wat ik destijds maar van kon vinden.
Destijds, dat was na mijn eerste depressie, en af en toe moest ik hem nog eens herlezen, want een mens verliest zijn kwalijke streken maar heel geleidelijk. Met vallen en opstaan dus. Of met hervallen…http://www.boek.be/boek/de-natuur-van-de-dingen

Waar het hart van vol is loopt de mond van over, maar ja, dat kan in mijn geval momenteel enkel de liefde zijn. Meer wil en kan ik er niet over kwijt, omdat ik er zuinig op ben, omdat ze te breekbaar nog is om aan lucht en licht bloot te stellen.
Daarom laat ik enkel de liedjesmakers en de dichters aan het woord. Zij weten beter dan ik, hoe de liefde moet omschreven worden.
En jij, hartendief, die mij dit allemaal laat horen en lezen, jij bent bedankt meer dan ik je ooit zal kunnen bedanken.

Ik vroeg je

je vroeg me of ik je mag
ik zei nee
je vroeg me of ik mooi was
ik zei nee.
je vroeg me of je in me hart was
je zei nee
je vroeg me of ik zou huilen als je wegliep ik zei nee.

dus liep je weg
ik pakte je arm en zei

ik mag je niet
ik hou van je

je bent niet mooi
maar prachtig

je bent niet in mijn hart
je bent mijn hart

ik zou niet huilen als je zou weggaan
ik zou doodgaan!

Anoniem

Bekentenis

Ik mag je.
Nee, ik mag je niet.
Ik moet je. Dat bedoel ik.
Ik heb je lief.
Nee, dat heb ik niet.
Ik word je lief. Dat voel ik.
Ik ga met jou.
Nee, ga ik niet.
Ik sta je bij. Beloof ik.
Ben stapel op je.
Hou je vast.
Ik. Hou. Van. Je.
Geloof ik.

Bart Moeyaert

De kogel is door het gemeentehuis! David en Audrey hebben huwelijksaangifte gedaan op het gemeentehuis in Overijse!De huwelijksdatum is 15 september, één dag na Audrey’s verjaardag. Het huwelijksfeest is in Den Tram in Overijse en ook de honeymoonkamers zijn al gereserveerd, maar waar dat verklap ik lekker niet.
Spannend allemaal, en voor een keer zal ik mij wat moeten optutten, toch tenminste voor de foto’s, daarna kunnen we weer normaal doen.
Audrey is al druk bezig met de voorbereidingen. Ze zal haar trouwjurk zelf maken en de versiering van de zaal wil ze ook zelf verzorgen. Modestudente geweest zijnde en creatieve duizendpoot, zal ze ons weer verrassen en verbazen, daar kan je op rekenen.
Op 15 september om 11 uur, de grote dag, en weer een mijlpaal in een mensenleven, zowel van de trouwers, als van de ouders. We kijken er naar uit!

Ik heb naar een wat bizarre film gekeken, “Split”, omdat alles wat met de menselijke psyché te maken heeft mij heel erg interesseert en intrigeert.
De film gaat over Kevin die lijdt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, hij heeft 23 persoonlijkheden, de ene al wat gezelliger of kwaaier dan de andere.

Ze bestaan mensen met dergelijke stoornis, en ik ben ze ook tegengekomen in Kortenberg, toen ik daar drie maanden in een psychiatrisch ziekenhuis zat.
Het zijn mensen zoals jij en ik, en net zomin als men destijds aan mij kon zien dat ik ziek was, kon men dat aan hen zien, en er was heel goed mee om te gaan, zolang ze niet in een crisis zaten.
In de film wordt trouwens gesuggereerd door de psychiater die Kevin behandelt, dat deze mensen eigenlijk niet ziek zouden zijn, maar gewoon anders, een soort bovennatuurlijke kracht, te vergelijken met een talent, om meerdere personen te kunnen zijn, een aangeboren vorm van zijn, maar dan anders als de meeste mensen.
Ik sta daar wel voor open, voor die mening, behalve dat het dan wel jammer is dat het voor de persoon zelf die hieraan lijdt zo moeilijk is om mee om te gaan.
Stel je voor dat je dag in dag uit, met 23 verschillende mensen te samen leeft! Ik mag er niet aan denken!!!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar die meervoudige persoonlijkheid, hebben we die niet allemaal een beetje? En dan bedoel ik niet, mensen met twee gezichten, want dat is enkel schijnheiligheid en een masker. Dan bedoel ik om veel mensen in één mens te zijn.
Vrouw, dochter, echtgenote, moeder, vriendin, collega… en telkens vraagt dat een aanpassing, een andere manier van omgaan met de andere. En blijven we daarbij dan nog onszelf?
Moeilijk, nietwaar, maar wie het kan, die is wel heel erg authentiek, écht en betrouwbaar.Je komt ze echter maar zelden tegen, de mensen die altijd en overal zichzelf zijn, al is het wel de enige houding die een ontmoeting waard is.
Al de rest sorteer je maar beter bij het plastiek, en ban je maar best voorgoed uit je leven, want ondertussen weten we wel hoe schadelijk en allesoverheersend plastiek kan zijn!

Walvis sterft in Thailand met acht kilo plastic zakken in maag (De Standaard Online)

Een gedicht kan ook een oproep zijn, en in deze tijden van terreur heel erg nodig.

Zwerversliefde

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind –
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie’ in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder den wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als blaren in den wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind –

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same’ in ’t oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in den wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom – voor we elkander weer vergeten –
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Adriaan Roland Holst

Op deze zonnige zondag heb ik hier niets meer aan toe te voegen, want hoge woorden zijn vaak enkel woorden in wind. Laat dus de liefde maar zwerven!

Mensen evolueren, ook in hun houding tegenover anderen, ook in hun houding tegenover zichzelf. Want wat voor jezelf vandaag onaanvaardbaar lijkt, kan dat in een veranderende situatie plots niet meer zijn.
Drieënveertig jaar gehuwd, en nu al meer dan zeven jaar weduwe, dat doet wat met een mens! Ik ben over een heleboel zaken heel anders gaan denken, of misschien dacht ik al zo, maar durfde en kon ik er niet aan toegeven.
Gisteren kreeg ik onderstaand artikel onder ogen, en daarin herkende ik wel een heleboel dingen van mezelf die vroeger wel eens mij opkwamen, maar waar ik van dacht dat ze niet realistisch waren.
Nu dus wel. Niets is meer evident als je de vrijheid hebt om over alles een eigen mening te hebben en je eigen houding er tegenover helemaal alleen kunt bepalen, want je bent niemand rekenschap verschuldigd.

Langzaamaan verdwijnt “de jeuk van de twijfel”, zoals de dichter het zo mooi beschreef, en krijgt je aarzelende kijk op de dingen een vaste stek in je brein.
Het enige grote verschil met de dame die het artikel schreef, en mezelf is, dat ik wél een goede man had, en wel een langdurige relatie heb volgehouden.
Maar nu ik alleenstaand ben, geloof ik wel dat ik haar begrijp, en zelfs dat ik de enige niet ben die dat doet.
En zoals ze schrijft de brandstapeltijd is voorbij! En inderdaad er is niets mis met haar, en ook niet met iedereen die haar of zijn eigen keuzes maakt in het leven en de liefde.

“Ik heb er bewust voor gekozen om zonder vaste man door het leven te gaan, omdat ze me in de praktijk – na de eerste roze-wolken-periode – vooral voor de voeten lopen en niet echt iets wezenlijks toevoegen. Ik ben zeer gelukkig in mijn eentje. Ik heb geen man nodig om geluk toe te voegen aan mijn leven.
Ik heb er bewust voor gekozen om kinderloos te blijven, omdat ik mijn vrijheid wil behouden en mijn graancirkelwerk wil kunnen blijven doen en de wereld wil kunnen blijven afreizen op zoek naar prachtige culturen en nieuwe avonturen! Hoe moet je dat in godsnaam doen in een maatschappij waarin de kinderen naar school MOETEN, waardoor je als moeder gedwongen wordt thuis te blijven?
Ik kies bewust voor Polyamorie. Ik kies bewust voor meerdere geliefden, relaties, tegelijkertijd. In openheid, respect, eerlijkheid en overvloed.
Ik kies bewust voor geliefden die mij niet aan banden willen leggen. Die van mij houden zoals ik ben en die me niet proberen te veranderen en in een keurslijf proberen te drukken.
Ik kies er bewust voor mijn hart, lichaam en liefde als een onuitputtelijke bron te delen met wie ik maar wil!
Ik kies er bewust voor om mij te omringen met gelijkgestemden, omdat ik daar blij van word. En als er lezers zijn die dit allemaal afkeuren, dan nodig ik hen van harte uit om mijn columns gewoon niet meer te lezen, om mij te ontvrienden op Facebook en om mij de rug toe te keren. De brandstapeltijd is voorbij!”

Het volledige artikel:
https://www.ninefornews.nl/janet-ossebaard-harem-of-huwelijk/

Wedden dat het vooral de mannen zullen zijn die het hier moeilijk mee zullen hebben?!

Uitstapje en verblijf aan en naar zee, valt in duiken, de eigenares van het appartement had dubbel gereserveerd, maar we gaan waarschijnlijk wel een dagje naar Damme. En misschien in juli of augustus voor wat langer naar Middelkerke.
Tegenwoordig moet een mens alles zelf doen, of het deugt niet. Draaien de mensen zot? Teveel aan hun hoofd door teveel te willen? Ik denk het soms.
In elk geval je kunt maar best alleen op jezelf rekenen, en bij de les blijven als het op  afspraken met anderen aankomt.
Voor jezelf geldt de boodschap: doseren! Stress is niet alleen een modewoord, maar ook een algemene plaag, die menig ziek maakt, doordat het zich van buiten naar binnen begeeft. Je hele lichaam wordt er door aangetast.
Maar blijkbaar willen de mensen het zo. Rustige weekends zijn uit den boze, rustige avonden ook, we willen actie, en daarvoor moeten we naar buiten, en ook nog eens in het drukke verkeer gaan zitten, tussen drukke mensen, die elkaar voorbij en omver lopen.
Donderdag ben ik met David van Hoeilaart naar Overijse gereden. Het was rond zes uur ’s avonds, volle spits dus, en ik had het gevoel dat ik in een grootstad zat, in plaats van in een dorp. Ik was blij dat ik na een halfuurtje terug thuis was, en aan mijn spoorweg vertoefde. En dat ondanks de werken!
Wat ben ik opgelucht dat ik destijds, toen David zijn appartement leeg stond, toch niet verhuisd ben naar de dorpskern, want ik denk dat ik daar nooit had kunnen aarden, net zomin als David dat gekund heeft. 
Wij zijn geen mensen om tussen de drukte te gaan zitten, was ook zo in Blankenberge destijds. De massa, de drukte, het onnatuurlijke van een omgeving, daar voelen we ons opgejaagd bij en ik word er zelfs depressief van.
Gek dat word je tegenwoordig niet door alleen te zijn, maar door een teveel aan gezelschap en door teveel prikkels. Ik toch, en de rest die denken dat ze niet gek zijn… Laat mij maar praten tegen  de bloemen!

Conversatie met mijn bloemen

Ik weet het bloemen,
gij die aan mijn venster staat
en luistert naar de houten stemmen in de straat,
langer dan mijn naam zult gij bestaan
en luisteren naar de straat,
die mij ’s morgens als een vogel
loslaat in de tuinen van de dag
en die me ’s avonds,
als de bloemen aan hun venster slapen,
vraagt of ik gelukkig was.

Gij weet het bloemen,
gij die aan de kleuren namen geeft
en luistert
naar mijn klein gebeuren in de straat,
dat ik een wezen ben
dat tussen mensen staat
en dat alleen is, meer alleen
dan aan mijn venster in zijn kleine kooi
de blinde vogel die zijn meester haat.

Wij weten bloemen
dat er in de droefheid
vreugde en wat kleur bestaat
en daarom bloemen
zijn wij soms gelukkig,
gij en ik.

Paul Snoek – dichter