Om wat was
En nooit heeft gekund
Om wat voorbij is
En nooit zal zijn
Om wat onherroepelijk is
En om elk woord
Dat is blijven steken
Om elk gebaar
Dat niet is gemaakt
Om het leven
En om de liefde
En om berouw
Dat na de zonde komt.

Micheline Baetens – 8 augustus 2011

Het lijkt alsof
ik een ingebouwd harnas draag
waar het verschrikkelijke
niet kan doordringen.

Dat een mens
er opeens niet meer is,
blijft het ergste
wat er bestaat.

Micheline Baetens – 30 juli 2011

Eigenwijze viooltjes
kijken mij uitdagend aan.

Vooral het eerste,
het tweede en derde
al wat minder,
het vierde gematigd,
terwijl het vijfde
nu pas de knop opendraait…

In harmonie
spelen zij een symfonie
in klankkleuren paars, geel en wit
voor beperkt gebied.

Micheline Baetens, 28 juli 2011

Met de tijd
Geraak ik je meer en meer kwijt.
Met de tijd
Word ik banger
Je te verliezen aan de jaren.

Wat schiet er nog over
Van jou
Met de tijd?
Hopelijk de pijn,
Zodat ik je kan blijven voelen.

Micheline Baetens, 24 juli 2011

Alle doden die ’s nachts
Door mijn dromen spoken
Zijn uitermate zichzelf gebleven,
Uitgesproken liefdevol of meedogenloos
Eisen zij een tweede leven
In mijn bed
En weerom heb ik geen verweer
Dat zij nu, onmachtig overdag,
Nacht na nacht
De plak zwaaien met geweld of tederheid.

Micheline Baetens, 3 juli 2011

Waar mijn gemoed wakker van ligt,
zal de wereld niet beroeren,
mijn verdriet geen beving,
en mijn lach geen verschuiving.

Morgen zal de dag
hetzelfde zijn als vandaag:
een dag in een leven
dat er niet toe doet.

En zo is het goed…
en zo is het goed.

Micheline Baetens, 15 juni 2011

Ik kan zo ineens stilvallen
En dan ben ik weer bij jou,
Tijdens die laatste uren,
Die paar uren
Dat ik er niet was.

Dan besluipt mij schuld,
En berouw.
Dan weet ik,
Dat zijn de uren
Die me levenslang
Als een steen
Op het hart zullen liggen.

Micheline Baetens, 28 februari 2011

Ik zou met een groot spandoek
je willen laten weten
dat ik van je hou,
dat ik je graag zie,
dat ik je mis
en niets nog gewoon is.

Micheline Baetens, 19 februari 2011

Ik voel mij zestien
en geen verjaardag
zal daar iets
aan veranderen.

Geen zesentwintig
of zesenvijftig,
en ook geen zes
of zesentachtig.

Maar zestien,
fanatiek zestien,
en alles
moet nog beginnen!

Micheline Baetens – 17 november 2010

Laat mij nu rustig slapen gaan,
de nacht heeft het nodig
dat ik mij terugtrek,
want de donkerte
voelt zich niet veilig in gezelschap,
en de rust verdraagt geen activiteit.

Morgen werk ik mij wel verder
naar het einde toe,
maar voor nu
is het genoeg geweest,
zet de molen nu maar stil
en de muziek uit.

Micheline Baetens – 27 oktober 2010