Soms denk ik,
ik heb het allemaal maar gedroomd,
niets van wat ik mij herinner
is ook waar gebeurd.
Ik heb het gefantaseerd,
vlug, vlug in elkaar gestoken
en gedacht,
dit was mijn leven,
zo was het gewild,
zo moest het zijn.
Herinneringen,
zijn ze wel echt,
of sublimeren we de mooie
om de lelijke te kunnen vergeten?
Misschien is niets
van wat ik mij herinner
ook zo geweest,
als ik dat niet wil…
Micheline Baetens – 27 september 2010
Als er ’s morgens
Een zwarte hond aan je bed zit,
Kijk hem dan recht in de ogen,
En praat er tegen.
Over je angsten,
Je twijfels,
Je woede en verdriet.
Negeer hem niet,
Want daar kan dat beest niet tegen,
Dan bespringt hij je
En heeft hij je binnen de kortste keren
Verslonden!
Micheline Baetens – 9 maart 2010
Als kind heb ik je vaak bewonderd.
Als volwassene zag ik ook je beperkingen.
En nu ik grijs en wijs begin te worden,
Hou ik van je zoals je bent.
Je was een selfmade man,
Een overlever, een doordrijver.
Je wist wat er te koop was in het leven
En je wou er zoveel mogelijk van.
Altijd vond je wel één of andere nieuwe passie
En daar deed je dan alles voor.
Met het karakter van het een volleerde plantrekker
Lukte alles je.
De laatste maanden konden we ook praten,
Had je meer tijd over om niets te doen,
En het was verrassend en deugddoend
Dat je ons kon laten voelen dat je ons nodig had.
Rust zacht vader
En de groetjes aan moeder.
(Voor mijn vader Leon Baetens, 1 januari 1922 – 26 januari 2009)
We denken
Dat de aarde van ons is.
Waarom behandelen we haar dan zo ruw?
We willen
Dat onze vrienden gelukkig zijn.
Waarom zijn we dan zo veeleisend voor elkaar?
We vinden
Dat een mooi leven een recht is.
Waarom verknoeien we het dan zo vaak?
Zorg goed voor de aarde, de mensheid, en jezelf.
Beste wensen.
Micheline Baetens – 16 december 2008