Vertrouwen! Veel moeilijker nog dan van iemand houden, is iemand vertrouwen.
De mensen die ik compleet vertrouw kan ik op de vingers van één hand tellen, maar echt wantrouwen doe ik niemand, enkel machthebbers zoals politici en predikers neem ik niet altijd au serieus.
Nochtans ik ben al heel mijn leven in het zak gezet geweest door manipulators en opportunisten, maar dat zal wel bij iedereen het geval zijn. Het uitzonderlijke is, dat sommige mensen dat vertrouwen nooit meer schijnen terug vinden.
Maar wat dan? Welk soort leven heb je dan? Want vertrouwen is de basis van elke relatie. Zonder vertrouwen is een gezonde relatie nooit mogelijk.
En wat word je dan? Een holbewoner zonder voeling met de omgeving? Iemand die verdrinkt in zelfmedelijden? Iemand die zich boven de anderen stelt? Iemand zonder mededogen? Iemand die zich nauwelijks kan inleven in de anderen? Iemand die niet meer kan liefhebben? Iemand die zo verbitterd is, dat hij anderen bewust gaat misbruiken en pijn doen?
Wat moeten we zeggen tegen iemand die zodanig gekwetst en ontgoocheld werd, dat hij of zij niemand nog vertrouwt? Ik weet het niet, en nochtans ik wou dat ik het wist.
Misschien moeten we gewoon zijn wie zijn en zo aantonen dat de wereld niet alleen verkeerde mensen telt. Meer kunnen we niet, denk ik.
Als je alle vertrouwen in de mensen kwijt bent, is er maar één manier om daar wat aan te doen, en dat is geleidelijk aan je angsten overwinnen, en het leven en jezelf pal in de ogen kijken en vooral eerlijk zijn met jezelf. Want daar schuilt het meeste en grootste wantrouwen: in jezelf!

Deze namiddag lekker relax zitten babbelen met mijn zoon, zo’n twee uurtjes over de toekomst en over onszelf en over wie ons lief is.
En we hebben ook weer eens goed gelachen, want het is toch zo een droge humorist mijn zoon!
Toen ik zei dat ik bij het afkicken van de antidepressiva de indruk had dat mijn voorhoofd van ene kant naar de andere schoof, verzekerde hij mij dat dat ook werkelijk te zien was.
En toen ik beweerde in al mijn hoogmoed dat de Vosdellestraat hier na mijn dood wel mijn naam zou krijgen, als befaamde plaatselijke dichteres, antwoordde hij, dat ze hier zelfs een straatje zullen bijmaken, en dat zullen ze dan het Knipoogsteegje  noemen, wegens mijn knipooggedichten.
Het is een zotteke, mijn zoon. Complimentjes geeft hij bijna nooit, maar soms zitten ze wel verpakt in zijn humor.
We hebben mekaar altijd goed verstaan en mijn man zei altijd dat we twee handen op één buik waren, niet tussen te komen, en altijd van hetzelfde gedacht.
Is waar, en is gelukkig nu meestal nog zo, al zijn de rollen wel af en toe omgekeerd, en luister en leer ik eerder van hem. En we hebben gelukkig ook nog altijd dezelfde humor en een onverbreekbaar vertrouwen in elkaar.
We zien elkander graag, onvoorwaardelijk!