Kennen jullie het? De meesten waarschijnlijk door Nancy van de soap Thuis: friends with benefits.

“Een relatie zonder verantwoording aan elkaar af te hoeven leggen maar elkaar wel kunnen ontdekken op seksueel gebied. Een friends with benefits-relatie klinkt dan ook veel mensen goed genoeg in de oren om de gok te wagen.”
Oké, als bij dat “ontdekken” ook nog een boeiend gesprek hoort en veel gevoel voor humor, zie ik dat wel zitten.
Toch wel één voorwaarde voor mij: niet met tien tegelijk, kwestie van het een beetje gezond te houden.
Soms denk ik, dat ik te vroeg geboren ben, of in elk geval toch niet met mijn volle bewustzijn geleefd heb.
Ik heb het al gezegd, een mens zou zijn of haar leven omgekeerd moeten kunnen beleven, dan wisten we tenminste van in het begin al, wat we niet moeten doen, en welke keuzes we niet moeten maken.
Maar helaas in 1949 lag mijn leven al uitgestippeld: school, werk, trouwen, kinderen, huisje met tuintje…
Wat niet uitgestippeld was, waren deze laatste beleefde en nog te beleven jaren, daar wist ik niets van, dat stond en staat nog nergens beschreven. Eindelijk volop avontuur en onzekerheid!
Deze laatste levensperiode daar doe nu ik eens lekker mijn zin mee, toch als mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid het volhouden. Laat de verrassingen maar komen, ik ben ondertussen wel sterk genoeg om er open voor te staan, en wil van deze “fin de carrière jaren” een apotheose maken, die de mensen een andere kijk zal geven op ouderdom en mogelijkheden op latere leeftijd. Geen bingo voor mij, maar het lot blijven uitdagen!

Mensen vragen zich wel eens af, of ik niet bipolair ben, en nu dus in een manische periode zit, want blijkbaar is vrolijk of gelukkig zijn, nu ook al een ziekte.
Wees gerust, ik ben in perfect geestelijk evenwicht, nu mijn lichaamsgewicht nog, maar dat is een ander paar mouwen.
Mensen hebben soms rare ideeën over jou, maar gelukkig zijn er ook de anderen, zij die blij zijn met jou, zoals je bent. En dat is dan wederzijds. Want ondanks het feit dat ze haast nooit wezenlijk aanwezig zijn, zijn er een paar mensen die ik heel graag zie.
Natuurlijk David en Audrey, maar ook nog mensen die mij ooit hun meest kwetsbare kant durfden tonen, en waarvan ik weet dat ze eerlijk en oprecht zijn, met de juiste bedoelingen en met de schoonste menselijke eigenschappen. Warme mensen, gevoelige mensen en tedere mensen. Bezorgd ook, altijd bezorgd om de anderen. Mensen met  goede humor, mensen die graag lachen.
Het zijn er een handvol, mannen en vrouwen, jong en oud. Ik noem ze geen vrienden, want het woord vriendschap schiet hierbij tekort en is te banaal. Het zijn mensen waarmee je een dag, een jaar, een half uur… van je leven doorbrengt, en de juiste mensen op het juiste moment, met de juiste woorden, de juiste gebaren, die je net dan nodig had, waaraan je net dan plezier kon beleven.
Waarschijnlijk trek je door je eigen gedrag zulke mensen aan, dus je krijgt wat je geeft, en je hebt het voor een groot deel aan jezelf te danken dat je dergelijke ontmoetingen heb.
Misschien krijgt een mens wel de vrienden die hij of zij verdient. In elk geval, indien jij oké bent, zal wie je aantrekt ook wel oké zijn., of je moest je al heel sterk vergissen, of bewust kiezen voor mensen waarvan je weet dat die niet deugen voor jou. En dat kan natuurlijk ook. Maar besef dan goed, dat het niet aan hen ligt, maar aan jezelf.
Ben ik weer aan het preken, in plaats van aan het spreken? Ja, ik weet het, ik ben een verschrikkelijke wijsneus. In onze familie, langs de kant van mijn moeder, hadden ze daar een bijnaam voor, maar die vertel ik nu wel lekker niet!