Mijn moeder vertelde mij altijd, dat ik, toen ik één jaar was, in “de gave” dreigde te vallen, omdat ik de kroep had, een virale infectieziekte van de bovenste luchtwegen waaraan destijds veel kleine kinderen stierven.

https://www.gezondheidenwetenschap.be/richtlijnen/kroep-difterie

De gewone huisdokter, de oude dokter Poot in Overijse, wou niet komen, en het is dokter D’Hollander, die pas in de gemeente woonde, die toen mijn leven heeft gered. De eerste was diep katholiek, de tweede ferm liberaal, want ik kreeg van hem op mijn zestiende ook de pil, erg ongewoon voor die tijd.
“Het is toch altijd wat geweest, met dat kind”, beweerde mijn moeder, en ja, moeder, het is er niet op verbeterd met en door de jaren.
Het is wel altijd ongewoon, zelfs kinderen kopen, kan ze niet langs de natuurlijke weg!
Misschien heeft die kroep, door de hoge koorts, ook wel de hersenen aangetast, want daar zit de grootste miserie, denk ik soms.
Doe toch eens normaal mens, en trek je alles niet zo aan. Pak uw grofste borstel en veeg die bovenkamer eens grondig schoon. En dat lukt wel, als maar beter, en de gevolgen zijn ook alsmaar milder, maar toch blijf ik mij af en toe eens vastrijden in al die menselijke uitwerpselen.
Het zal waarschijnlijk dan toch “de gave” zijn, waarin ik gevallen ben…

Vermoeidheid

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten met elkaar,
Als wij moe zijn van het slapen
Met elkaar, het wandelen
En handeldrijven met elkaar,
Het tafelen en oorlogvoeren

Met elkaar, als wij zo moe zijn
Van elkaar, van het elkaren
Van elkaar, dan zetten wij de kat
Op onze schouder, gaan de tuin in
En zoeken de kinderstemmen achter
De hoge hagen en in de boomhut.

En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
In het gras, en de jaren die zwaar
En donker sliepen in de zoom
Van onze jas ontbloten zich daarboven
In een jongenskeel en dansen op
En neer in een vochtige meisjesmond

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten,
Van het praten,
Van het praten met elkaar,
Gaan wij de tuin in en verzwijgen ons
In de kat, in het gras, in het kind.

Leonard Nolens

De spanningen van de laatste dagen hebben hun tol geëist, waardoor we aan rust toe zijn, voor het weer helemaal uit de hand loopt.
Dokter Vaes die mijn gemoedstoestand al een beetje kent, heeft mij een pilletje voorgeschreven om angst en paniekaanvallen te voorkomen, enkel te nemen indien nodig, maar mijn dokter kent mij en weet met zekerheid dat ik dat pas zal doen als het voor iedereen beter is.
Ook dit gedicht van onze grootste hedendaagse dichter is een prima voorschrift om weer in evenwicht te geraken.
En na Pasen verrijzen we dan opnieuw met verse energie en levenslust!

Tot slot van de dag, rijdt een domme chauffeur zich vast in de oprit van mijn garage. De jonge gast, die wel een dikke wagen had, maar blijkbaar geen 300 euro om een takeldienst te betalen, trommelde zijn vrienden op om de klus te klaren waarvan ik op voorhand wist dat die ging mislukken.
Ze hebben het twee uur vol gehouden, om hem met pure mankracht terug naar boven te krijgen.
Op den duur werd de stoere knaap ook nog agressief en begon tegen vuilbakken te schoppen, zodat ik naar de politie belde, en de vrienden uiteindelijk naar een takeldienst, die de auto binnen de vijf minuten naar boven getrokken had.
Ik was al die tijd bang dat ze tegen mijn huis gingen rijden, en woedend omdat ze voor geen reden vatbaar waren.
Het zijn dus drie bange uren geworden.