Een witte kerst

Vroeger voelde ik mij Assepoester,
tegenwoordig Doornroosje,
en misschien word ik ooit Sneeuwwitje,
maar zeker nooit Roodkapje
en nog minder
Repelsteeltje of Raponsje.

De Schone en het Beest
is te hoog gegrepen,
en Grietje van Hansje
wil ik ook niet zijn.

Het liefst was ik Vrouw Holle
de godin van leven en dood,
en van de aarde,
dan kregen we dit jaar
gegarandeerd een witte kerst!

Micheline Baetens – 11 november 2014

We zullen moeten afwachten, maar ik hoop het dat we een witte kerst krijgen, omdat het kerstgevoel dezer dagen ver zoek is, en hopelijk wordt dat door de natuur een beetje hersteld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoe het voor mij persoonlijk gaat worden, weet ik nog niet, en veel zal afhangen van wat ik nu donderdag te horen krijg in het Medisch Centrum.

Ik ben moe, en ik ben vooral het gesukkel beu, ik wil mijn bewegingsvrijheid terug en vooral ik wil opnieuw creatief kunnen zijn met mijn handen, want dat maakt het voor mij vooral gezellig.

Het feit van anders te zijn, maakt je ook uitzonderlijk en in vele gevallen ook sterker en mondiger. Je voortdurend moeten bewijzen en verdedigen geeft je de kracht om de tegenslagen van het leven als een uitdaging te zien, en de ervaring om ermee te kunnen omgaan.

Wie nooit wat tegengekomen is, ligt bij de eerste slag in het gezicht op zijn of haar gat, maar wie leren vechten heeft, en opkomen voor zichzelf, weet dat niets vanzelfsprekend is, en de problemen er zijn om overwonnen te worden.

En wat is er nu menswaardiger en mooier dan je problemen zelf te kunnen oplossen? Een grotere prestatie en voldoening zal je zelden beleven. Jezelf redden en daardoor het leven zoals het is aankunnen, en er plezier en verdriet aan beleven door het heft in eigen handen te houden.

Voor mij was 2018 een heftig jaar, en eigenlijk is dat niet eens uitzonderlijk. Ik heb gewankeld en getwijfeld, ben zelfs letterlijk gevallen, maar ook weer recht gekropen, en ik hoop weer eens de finish te halen zonder teveel kleerscheuren, samen met mijn dierbaren, en dan zal het weer goed geweest zijn.

Gisteren een appel kunnen schillen met mijn linkerhand.
Omdat ik als linkshandige geboren werd, kan ik nu nog altijd een paar dingen doen met mijn linkerhand.Toen ik als zesjarige in het eerste leerjaar zat, bij mevrouw Vanderzeypen, lapte Gilbertke, het zoontje van de melkboer, mij pootje op de speelplaats, en brak ik mijn linker pols. Dat gebeurde tijdens de eerste weken van het schooljaar. ik schakelde dus over op mijn rechterhand en leerde dus schrijven als rechtshandige. en dat lukte mij aardig, want ik heb later een paar wedstrijden schoonschrift gewonnen.
Maar als kind doe je niet alle handelingen die je later als je ouder bent ook doet, zoals aardappelen schillen bijvoorbeeld. Dat doe ik dus nog altijd links. Ik kan bijvoorbeeld ook tekenen met beide handen.
Mijn moeder, die nooit snel tevreden was over mijn prestaties – ik hield namelijk niet van huishoudelijke taken, want ik zat liever met mijn neus in een boek – zei altijd dat ik twee linker handen had. en misschien is dat inderdaad wel zo.
Bovenaan, in mijn hoofd, loopt het daardoor waarschijnlijk ook nog altijd een beetje door elkaar, want vraag nooit de weg aan mij, omdat ik mij nog altijd vergis in links of rechts.
In elk geval, het blijkt weeral eens, dat elk nadeel ook zijn voordeel heeft, en elk anders zijn voor unieke oplossingen kan zorgen.
Links of rechts, ik ben wellicht beiden, ideaal om in de politiek te gaan.

WikiHow: Omgaan met een gebroken pols

Vroeger was het in de kerk dat men ons blaaskes wijsmaakte en ons de hemel beloofd werd, nu is dat op televisie met o.a. DE WARMSTE WEEK en de slogan IEDEREEN ZORGT VOOR IEDEREEN.

Illustration shows the 2016 edition (the 11th edition) of the Music For Life campaign ‘De Warmste Week’, organized by Flemish VRT radio station Studio Brussels, Sunday 18 December 2016, in Boom. To support various charitable organization, three radio presenters will live outside in a tent at De Schorre in Boom from 18 to 24 December, playing only songs requested by listeners, who pay to hear their favorite songs on the radio.
BELGA PHOTO NICOLAS MAETERLINCK

Is niet waar, want ik hoor door mijn verpleegsters en de mensen rondom mij heel andere verhalen vertellen. Wat vroeger misschien normaal was, is dat al lang niet meer. Zorgbehoevend zijn is niet langer een normaal aspect van het leven, maar eerder het grote kwaad, het abnormale, het hoort er niet langer bij.
Iedereen heeft het ontzettend druk, en na al die drukte en stress wil men het vooral plezant houden, zelfs dokters geven hieraan toe.
De tijd voor de patiënt is beperkt, want ze zijn met teveel, en alles gebeurt tegenwoordig op afspraak. Ga als zieke ook maar zoveel mogelijk naar de praktijk, en plan vooral wanneer je ziek wilt worden, en maak twee weken op voorhand een afspraak zodat de dokter je kan ontvangen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die bevestigen dan wel de regel.

Vandaag is het de Internationale Dag van de Vrijwilliger.

Ik heb gedurende meer dan dertig jaar verschillende soorten vrijwilligerswerk gedaan, maar veel vrienden heb ik daar blijkbaar niet aan over gehouden, en dat gezegde “wat je geeft krijg je ooit terug”, is blijkbaar ook totaal verouderd.
Op die veertien dagen dat ik mij nu al thuis zit te vervelen door die gebroken arm, heb ik hooguit één telefoontje gehad, en dan was het nog wel om iets te vragen en de eigen miserie te vertellen.
Klinkt dit bitter en wrang? Wel ja, en dat is ook de bedoeling, want daarbij is dan ook meteen duidelijk dat vrijwilligerswerk niet loont, ook al willen ze er dan nu ook nog een vergoeding voor betalen. Door vrijwilligerswerk te doen, wil je vooral iets veranderen in de wereld, maar dat lijkt dus van langs om meer, niet te lukken.
Ongezond egoïsme roei je niet uit door goede daden te stellen. Door wat dan? Ik weet het niet, maar ik vrees dat je er je enkel kan tegen beschermen, door een gezond egoïsme, en door altijd en overal jezelf op de eerste plaats te stellen.

De vrijwilligers die mij ooit geholpen hebben, ben ik wel ontzettend dankbaar!

Aanvaardt onze maatschappij moedige mensen?

Mensen met een uitgesproken mening, mensen die tegen de stroom in varen? Personen die niet alleen opkomen voor zichzelf, maar ook voor anderen, voor de underdogs, ja zelfs voor de stouteriken?

Dapperen, die de wantoestanden die ze op hun weg tegenkomen, aanklagen? Klokkenluiders, die hun eigen welzijn in gevaar brengen om anderen te helpen? Mensen, die hun tanden stukbijten op onrechtvaardigheden? Individuen, die de waarheid en eerlijkheid hoog in het vaandel dragen, rechtdoor gaan, geen omweg nemen, en er geen doekjes om winden, als het over discriminatie gaat?

Misschien worden ze wel aanvaard nu Kerstmis weer nadert, en alle mensen van goede wil zijn? En daarna?