Rechtszaak rond Franse haan Maurice van start onder massale persbelangstelling

Het Laatste Nieuws – 04.07.2019

In de Franse stad Rochefort ten noorden van Bordeaux is vanmorgen de rechtszaak begonnen rond de haan Maurice. Het ‘proces van de eeuw’ zoals het schertsend wordt genoemd beroert in deze nieuwsluwe tijden heel Frankrijk. Maurice is ondertussen niet langer een gewone haan, maar het symbool van het Franse platteland dat opkomt voor zijn rechten tegen de stedelijke elites uit Parijs.

Maurice is een fiere inwoner van het dorpje Saint-Pierre-d’Oléron op het eiland Oléron voor de Franse westkust, en laat dat ook graag horen. Want Maurice doet wat wel meer hanen doen: kraaien. Maar misschien net dat tikkeltje vroeger en luider dan zijn soortgenoten. Of dat vinden althans de buren van eigenares Corinne Fesseau, een gepensioneerd koppel dat een vakantiehuis bezit naast de tuin van Corinne.

De twee liggen ondertussen al twee jaar in conflict met hun buurvrouw, omdat ze vinden dat Maurice te vroeg en te veel lawaai maakt. Ze willen liefst dat de haan ‘s nachts opgesloten zit, maar daar denkt Corinne in de verste verte niet aan. Volgens haar horen geluiden nu eenmaal bij het leven op het platteland en hoeven stedelingen haar niet te komen vertellen wat zij, die er al heel haar leven woont, mag en niet mag doen. “Mijn haan is hier geboren en hij zal hier blijven’, zei ze eerder. “Er is geen sprake van dat iemand me van hem zal scheiden. Ik ga niet buigen voor die mensen die hier voor twee weken met vakantie komen.”

Rechtszaak

De kwestie beroert ondertussen het hele land, nu in Rochefort een rechter zich vandaag over Maurice en de vraag of hij nu echt te luid is of niet heeft gebogen. Elke Fransman en Française heeft er wel een mening over, en vooral de inwoners van het platteland roeren zich. Want Maurice staat voor meer dan gewoon een haan, sowieso al het symbool van Frankrijk. Ondertussen is hij uitgegroeid tot de mascotte van het landelijke Frankrijk, dat veraf staat van de elites in de steden en van de ‘politici die alles boven de hoofden van de inwoners beslissen’ en nu ook nog eens zouden gaan bepalen hoe luid een haan mag kraaien.

Eigenares Corinne zag zich vanmorgen bij de rechtbank gesteund door een heus steuncomité van andere haneneigenaars en hun dieren. Aan de verzamelde pers verklaarde ze opnieuw de klacht van haar buren niet te begrijpen. “Op het platteland heb je geluid, minder dan in de steden, maar ze zijn er wel, dat is normaal. Die moet je verdragen. Als wij naar hen gaan, naar Parijs bijvoorbeeld, daar heb je de metro’s, de bussen, de treinen, het verkeer. Als we daar niet tegen kunnen, gaan we weg.”

De burgemeester van Saint-Pierre-d’Oléron steunt Corinne en heeft al een besluit genomen om “de manier van leven op het platteland te beschermen, met name rond de aanwezigheid van dieren op het erf”. Een andere politicus beloofde Corinne dan weer in Parijs te strijden om de geluiden van het platteland te laten klasseren als ‘nationaal patrionium’.

De zitting in de rechtbank ging vandaag specifiek over de vraag of het huis van Corinne in een stedelijk of een landelijk gebied ligt en hoe hard Maurice dan mag kraaien. De rechters zullen op 5 september een uitspraak doen.

Toen mijn man in 2011 overleed hebben de familie en de vrienden van weleer mij beloftes gedaan die ze niet hebben kunnen houden; je weet hoe dat gaat… Niks meer van gehoord en gezien en degene die af en toe nog een poging wagen om mij gelukkig te maken met een dode mus, hou daar mee op, want het is vernederend en pijnlijk. Ik red het wel zonder jullie, want er is Facebook nietwaar, en er zijn de vrienden van nu, nieuwe vrienden en zelfs betere. Op een dag overkomt iedereen hetzelfde, alleen-achter-blijven zoals dat heet.

Maar zo is het niet hoor, er zijn nog de anderen, de ontdekkingen, de kracht in jezelf, de nieuwe uitdagingen, kortom de wereld om je heen, en er is vooral de vriendschap voor jezelf, en de moed om de balans af en toe op te maken van al wat je overkomt en het leven te aanvaarden zoals het is, ook het verlies ervan.

Wie mij heden ten dage nog valse beloftes doet, die vliegt na een tijdje uit mijn leven. En er zijn er nog veel die zeggen dat ze “eens afkomen” en die je uiteindelijk nooit ziet opdagen.

Niemand hoeft mij per se gezelschap te houden, maar zwijg dan, en toon wat meer respect voor andermans gevoelens. Een mens is immers geen hond die af en toe moet uitgelaten worden!

In elk menselijk hart bevinden zich een tijger, een varken, een ezel en een nachtegaal. Het verschil in karakter is het gevolg van hun ongelijke activiteit.

Dixit: Ambrose Bierce

Niets

Je weet niet wat er is. Je bent gestruikeld
In je slaap, een zon heeft je geslagen
Om de hoek en je koopt blind een brood,
Verdwaalt. De straat gaat met je op de loop.

Een vreemde brengt je thuis, het is je vrouw
Die napraat over je begrafenis.
Je lag te roken in je kist, zegt zij,
En pakt een pan en bakt je dode hart.

Je weet niet wat er is. Je zit al dagen
Als een schaduw van je schaduw thuis.
De dokter komt, betokkelt je contouren
En vindt niets. Je bent het met hem eens.

Leonard Nolens

Herkenbaar. Zo begint het, de zinloosheid die weer toeslaat, de vraag “was dit het nu?” Iedereen herkent het misschien wel, ik in elk geval zeker, en het mag vooral niet te lang duren. Maar de laatste tijd zijn er dan ook nog eens de vele slechte herinneringen, die steeds vaker komen bovendrijven en de spijt dat er zoveel zinloze tijd is geweest. Het leven lijkt op een slecht examen waar geen herkansing voor mogelijk is.

De dokter vindt inderdaad niets en je bent het met hem eens.

Toen wij pas getrouwd waren, zijn mijn man en ik samen met mijn ouders, tantes en nonkels, met een autocar naar Lourdes geweest. Niet op bedevaart hoor, al had één van mijn tantes dat wel beloofd als bedankje voor een gunst van hierboven.

Op terugweg naar huis hadden we twee kisten meloenen mee. De ganse autocar rook ernaar!!!

Toen ik vanmorgen in de keuken kwam geurde het hier net zo. Eén rijpe meloen in huis, en je zit in de Provence!

Samen met de geur van lavendel en rozemarijn, vind ik dit de vakantiegeuren bij uitstek. En ik hoef er niet eens voor op reis te gaan, want beiden staan in mijn tuin, en waarom het ver gaan zoeken, als je de wereld binnen handbereik hebt?!

Cursisten opleiding ‘Word serrist’ krijgen diploma

3Wplus en de gemeente Overijse hebben onlangs de diploma’s uitgereikt aan de cursisten die de opleiding ‘Word serrist’ tot een goed einde brachten. Die opleiding wordt elk jaar georganiseerd om het stukje erfgoed door te geven aan nieuwe generaties serristen. Na de diploma-uitreiking mogen de cursisten zich namelijk gecertificeerd serrist noemen. Ze leerden de voorbije weken hoe ze een serre moeten onderhouden en hoe druivenranken geplant en gekweekt moeten worden. Voor de uitreiking van de diploma’s vond nog een herhalingsles bij lesgever Ronald Vanderkelen plaats. Nadien stond een bezoek aan druivenserre en wijnkelder Soniën op de agenda.

Het Laatste Nieuws – 02.07.2019

En één van die cursisten en gediplomeerde serristen is mijn zoon!

“Vraag je niet langer af wat de NMBS voor jullie kan doen, maar vraag je af wat jullie voor de NMBS kunnen doen”, zeggen de buurtbewoners van de spoorweg noodgedwongen in de Vosdellestraat.

En mijn buurvrouw die een creatieve heldin is, heeft dan maar de steile taluds beklommen van “den ijzerweg” om die buurtbewoners een gezelliger uitzicht te geven.

Haar werk is nog bijlange niet af en dit huzarenwerk wordt dus vervolgd. Goeie moed en veel verf gewenst, Monique!!!