Ik was amper zestien en hij amper zeventien, mijn eerste grote liefde en ook mijn eerste groot liefdesverdriet, want de liefde mocht niet blijven duren. Alhoewel voorgoed is die nooit gestorven, ook niet bij hem en dat weet ik zeker.
Meer wil ik hierover niet kwijt, enkel deze paar zinnen en een foto, gevonden op Facebook, bij zijn zus.
Het is de jongen met het witte hemd. Hij overleed een jaar na mijn man, en ook veel te jong. Maar we blijven aan hen denken.
Al meer dan een maand heb ik hem niet meer kunnen knuffelen, en al meer dan een maand mis ik dat enorm!
Gelukkig houden zijn ouders mij op de hoogte van elke verandering, gebeurtenis en toestand.
Reinaert heeft ondertussen leren fruit, groenten en vlees eten, en het smaakt hem, en hij heeft zijn eerste twee tandjes gekregen. Het is een held en mijn coolste schat!
Ik vind onhandig een heel vertederend woord, veel gevoeliger en veelzijdiger dan handig. De onhandige zal ons blijven verrassen terwijl we het van de handige na één keer wel gezien en geweten hebben.
Ik ben een onhandige schrijver, al gebruik ik beiden handen om dit te schrijven, dus helemaal onhandig kan wat ik schrijf niet zijn, noch letterlijk, noch figuurlijk. En imperfectie heeft tenslotte ook zijn, of is het haar (?), charme. Je stijl is en blijft tenslotte altijd persoonlijk en kan je door niemand opgelegd krijgen.
Mijn moeder zei altijd dat ik twee linker handen had, maar wat zou daar nu mis mee kunnen zijn? Uiteindelijk is wel gebleken dat ik zowel links als rechtshandig heel handig kan zijn, en dat komt door een gebroken linkse arm in het eerste leerjaar, want ja, ik was linkshandig.
Al vlug ben ik overgeschakeld op rechts en wat ik in die tijd rechts geleerd heb kan ik nu nog altijd, de rest doe ik links. Mijn hersenen hebben zich dus heel snel aangepast, of het zou misschien ook kunnen dat ze er eerder een warboel van gemaakt hebben, want ik kan heel moeilijk rechts en links uit elkaar houden. Vraag mij dus nooit de weg!
In elk geval mijn voeten zou ik misschien kunnen missen, maar mijn handen niet, want daarmee doe ik gouden zaken, al dan niet onhandig. Mijn hersenen die heb ik verder niet nodig, want ik ga toch nooit weg!
Om niet besmet te geraken met het coronavirus moeten we momenteel heel vaak onze handen wassen. In de zorgsector zijn er ook helpende handen tekort en worden er ook vrijwillige handen gevraagd om hier en daar bij te springen. Handen zijn dus een heel kostbaar bezit en handig of niet, er is altijd wel iets waarvoor ze nuttig zijn.
Ik moet nu plotseling denken aan een oud liedje vanuit mijn jeugd, dat nu zeker heel toepasselijk is!
Tijdens deze coronacrisis hebben mensen, als ze dat zelf willen inzien, nu meer tijd om te leven en hun goesting te doen, ondanks de beperkende maatregelen die er zijn.
Vrijheid zit in het hoofd, dat wist ook Nelson Mandela al, en in onze bewegingsvrijheid beperkt, kunnen we ons dezer dagen toch vrijer voelen om te doen wat we willen, en wat we al lang eens van plan waren te doen.
De zon schijnt, het is tweeëntwintig graden buiten, en de lente springt als het ware uit al haar knoppen. De natuur is op haar mooist nu met al dat jonge, bloeiende leven, in vrolijke en tedere kleuren.
De narcissen, de bonte tulpen, de fruitbomen met hun trouwjurken aan, de pissebloemen die de weiden innemen, de bomen die blaadjes krijgen, de eerste groenten die mogen geplant worden. De natuur ontploft!
Dat uitbundige gevoel wil een mens kunnen delen, en dat kan ook, ondanks dat we met zijn allen niet langer de wijde wereld mogen intrekken, want er is altijd iemand die bereikbaar is, en aan wie je dat blije, heerlijke gevoel kan doorgeven, al was het maar in een geschreven woord.
Bij mij stromen de woorden bij zo’n stralend weer los uit de pen, of moet ik zeggen uit het toetsenbord, en ik geloof als ik daar niet zou kunnen op tokkelen, het kot te klein zou zijn!
Ieder van ons heeft zo’n uitlaatklep, al was het maar eens heel hard gaan schreeuwen van op je balkon, of in je tuin. Of meezingen met Moustaki en het leven omarmen zoals het is. Ondanks corona, ja zelfs met corona…
We leven nu, en nu is het enige wat we hebben!
HOOP
Gooi
Jullie hoop
Op een hoop
Zodat we
Allemaal?
En mettertijd?
Een mooie
En hoge
Hoop krijgen.
Micheline Baetens – 05.04.2020
(Met dank aan corona voor de inspiratie)
https://www.facebook.com/ronny.frizmarshall.75/videos/307580736887742/UzpfSTEwMDA0MTAzMDgyNzUwNjoyMzM0MTYyOTEzNjkzOTc/
Dagelijks wordt de vraag gesteld wie zou moeten vergoed worden voor verlies bij deze crisis.
Wel ik vind IEDEREEN. Want op een of andere manier zijn we allemaal slachtoffer van het feit dat onze politici geen prioriteit gemaakt hebben van gezondheidszorg.
Denk maar aan het onderbetaald zorgpersoneel de diverse wachtlijsten, en het nepstatuut van sommige mensen, om nog maar te zwijgen van niet genoeg investeren in preventie en een vaccin voor dit virus.
Dus laat ons er dit jaar maar eens voor zorgen dat iedere burger vergoed wordt voor de opgelopen schade en wij wat meer krijgen en politici wat minder.
Want wie zijn gat verbrand moet immers op de blaren zitten!
Een mens mag dromen hé…
Reinaert heeft vandaag mijn favoriete biotoop in Overijse ontdekt: De IJsebroeken.
Samen met zijn papa genoot hij van het zonnetje in ons mooi natuurgebied waar nu alles weer stilaan tot leven komt.
Een plek (De IJsebroeken)
Ieder mens
heeft een plek nodig
waar je alleen kan zijn
in voor- en tegenspoed.
Een plek,
waar het water
zuiver is
en de rust
intenser.
Een plek,
waaruit de natuur
nieuw leven put
en waar schoonheid
magisch wordt.
Een plek,
waar het gras
hoger is
en de wortels
sterker en dieper.
Een plek,
waar dag en nacht,
fauna en flora
veilig is,
voor nu en later.
Een plek,
waar dat ongrijpbare gevoel
dat men ziel noemt,
naar antwoorden zoekt
en telkens opnieuw
een andere waarheid vindt.
Micheline Baetens – 12.10.2019
Door de coronacrisis weten we nu ook wie of wat we het ergste missen, en zo weten we ook meteen wie of wat het belangrijkste is in ons leven.
Voor mij is dat mijn familie, mijn zoon mijn schoondochter en met grote voorsprong mijn kleinzoon, Reinaert.
Pas zes maanden oud, verandert hij nu elke dag en ook elke dag zijn er nieuwe dingen die hij ontdekt en ons daarmee verrast en blij maakt.
Gelukkig zijn de foto’s, de videdo’s en ook het videochatten om dat enigszins nog van zo dichtbij mogelijk te mogen meemaken.
Ik mis dat ventje heel hard, de aanraking, de knuffels, de lichtjes in zijn ogen, zijn eeuwige lach… FOEI CORONA!!!
Laat ons hopen dat we onze geliefden weer vlug een dikke zoen en een warme knuffel mogen geven. Ik kijk er naar uit!
Mijn grootmoeder zal nog gelijk hebben: “Het moest terug oorlog zijn, dan zouden de mensen wel weer wat contenter worden.”
En inderdaad tijdens zo’n “oorlog” zoals we die nu beleven heb ik de indruk dat het goede en het lieve in de mens terug naar boven komt. Als ik zie wat er op die paar weken allemaal op poten is gezet, kan ik niet anders dan mijn grootmoeder gelijk geven.
Of is het misschien omdat we wat meer tijd hebben, minder opgejaagd zijn? Of minder afgeleid zijn en enkel met het essentiële bezig zijn: onze gezondheid en ons welzijn, in plaats met onze welvaart en steeds meer en beter willen hebben.
Genoeg eten en drinken in huis, veilig thuis zitten, minder hard werken en presteren, en oplossingen zoeken voor de nieuwe en hopelijk tijdelijke toestand. In elk geval ik vind dat we het met zijn allen niet slecht doen. Zelfs onze politici lijken creatief en behulpzaam.
We beseffen nu ook welke mensen we eigenlijk het meest nodig hebben in onze maatschappij, en dat het niet enkel de bollebozen en allesweters zijn die deze wereld recht houden, maar dat het vooral zij zijn die de handen uit de kunnen mouwen steken om voor ons te zorgen, zelfs in een crisissituatie.
Het zijn de gewone mensen, waartussen we dag in dag uit leven, “het zijn de mensen zoals wij, zoals hij zoals ik, zoals jij” zoals het in het liedje van Zjef Vanuytsel gaat.
Wie zijn ze
als ze jong zijn dan dromen ze van liefde in’t goud
van een wereld die mooi is die nooit werd gebouwd
ze hebben nog hopen idealen en illusies
want ze lezen nog geen krant en ze kennen nog geen ruzies
ze voelen nog geen pijn want de dood is nog ver
hun liefde is nog rein als de zon of een ster
de meisjes dromen van een mooie frisse knaap
zonder kromme benen en poëtische praat
de jongen zijn nog braafjes en ze kunnen nog behagen
want z’hebben nog geen haat en geen wapen leren dragen
wie zijn ze, wie zijn ze
je zult ze wel kennen
wie zijn ze, wie zijn ze
het zijn de mensen zoals wij, zoals hij
zoals ik, zoals jij
maar ze worden dan wat ouder en ze staren zich blind
op hun vrouw, hun atuo, hun enig kind
of z’hebben hun grootste idealen laten varen
want ze gaan nu kapitaal en prestige vergaren
ze voelen nog geen pijn want de drank is besteld
hun liefde is wel koud maar ja die koop je met geld
de vrouwen dromen van een ouder exemplaar
met een testamentje en mooie grijze haar
de mannetjes zijn kalmer maar ze kunnen nog behagen
want z’hebben nu hun centjes, hun naam of hun wagen
wie zijn ze, wie zijn ze
je zult ze wel kennen
wie zijn ze, wie zijn ze
het zijn de mensen zoals wij, zoals hij
zoals ik, zoals jij
en dan zijn ze oud en hun huid is versleten
want er waren zoveel dingen die ze toen zijn vergeten
er zijn nu middelen om hun pijn te verjagen
want z’hebben al veel te veel vrienden begraven
ze voelen zich nu rot want de dood is dichtbij
hun liefde is wel koud maar ja de pret is toch voorbij
de vrouwtjes zijn nu stil en bidden elke dag
en denken aan’t pensioentje en de steen op hun graf
de mannetjes zijn kalmer en denken aan die dagen
en aan hun oude liefjes en hun oude heldendaden
wie zijn ze, wie zijn ze
je zult ze wel kennen
wie zijn ze, wie zijn ze
het zijn de mensen zoals wij, zoals hij
zoals ik, zoals jij
Ik heb het gevoel dat er heel weinig nagedacht en gedacht wordt over en aan onze psychische gezondheid tijdens deze coronacrisis. Bijzaak?
Ik vind van niet, en dat zal zich ook wel na verloop van tijd uitwijzen. Deze toestand mag echt niet te lang duren, want niet iedereen kan even goed met zichzelf leven.
Deze toestand brengt immers naast isolement veel onzekerheid en confrontaties met zich mee.
Ook al is men niet lichamelijk ziek, het algemeen welzijn, en wat zich in het hoofdje afspeelt kan ook serieus verstoord zijn. Misschien moet daar toch ook wat meer bezorgdheid rond komen en zelfs opvang.
Ja, ik weet het, er zijn nu dringender prioriteiten, maar toch mag ook onze geestelijke gezondheid niet uit het oog verloren worden.
Misschien ook daarover eens met elkaar praten, of professionele hulp zoeken als de onzekerheid en de angst te groot wordt en je dagelijkse bezigheden dreigen te boycotten.
We zijn allemaal kwetsbaar zowel lichamelijk als geestelijk, en dat mag gerust getoond worden, want is eerder een teken van moed dan iets waarvoor we ons zouden moeten schamen.
Praten helpt, ook nu!
