Blijkbaar zijn noch de NMBS noch het gemeentebestuur genoeg betrokken partij om hun terreinen te komen maaien.

Dan maar een andere strategie uitproberen:

Er staan hier niet alleen distels, maar ook de fel begeerde en onuitroeibare Japanse duizendknoop, niet kapot te krijgen, en naar het schijnt zeer gegeerd door kasteelheren met parkvijvers. De zaaitjes verspreiden zich heel gemakkelijk…

Samen met de schitterende bloemen van de distels, waarvan wij er hier in de Vosdelle toch veel teveel hebben, mag het gemeentebestuur er gerust een stekje van komen halen.

En omdat we gul zijn, kan ik ook een boeketje Sint Jakobskruiskruid meegeven. Misschien eens een lekker kruidentheetje van zetten…

https://nl.wikipedia.org/wiki/Japanse_duizendknoop

https://nl.wikipedia.org/wiki/Jakobskruiskruid

Op het Sint Jakobskruiskruid vind je de rupsen  (pyjamarups) van de Jakobsvlinder.

De natuur is mooi, onkruid inbegrepen, behalve als het al het andere leven overwoekerd.

Ze staan in bloei! Neen het is geen lavendel maar het zijn distels een veld vol, naast mijn tuin. En straks staan die allemaal in zaad, en vliegt dat zelfs tot onder mijn bed, hangt de gevel vol en groeit dat tussen mijn patatten.

Wat hier aan de spoorweg gebeurt is tekenend voor hoe men in dit land de burger behandelt en in de kou laat staan.

Als burger ben ik van goede wil en correct, doe soms nog meer dan van mij verlangd wordt (vrijwilligerswerk), maar burgerzin wordt blijkbaar niet met hetzelfde respect en dezelfde empathie beantwoordt door de overheid en de politiek.

Wij worden aan ons lot en aan de spoorweg overgelaten, en dat een groot deel van ons leven. Nu al tien jaar!!!

Onlangs postte ik op onze Klaagmuur op Facebook onderstaande oproep, gericht aan Eva De Bleeker onze eerste schepen en vervangend burgemeester van Hoeilaart (omdat onze burgemeester het veel te druk heeft in het parlement en met zijn politieke carrière).

Beste mevrouw,
Kan u aub aan de spoorweg vragen om de distels die op hun taluds en gronden  groeien te komen afdoen?
Gezien mijn leeftijd kan ik nog met moeite mijn eigen tuin onderhouden en straks krijg ik er ook nog eens al het distelzaad van de omgeving bij.
De distels staan momenteel in bloem, dus ze wachten best niet te lang!
Mijn buren en ik zullen u eeuwig dankbaar zijn,
Micheline

Eerst negen maanden in de buik van de mama en nu al negen maanden onder ons, energiek, blij en gelukkig: Reinaert!

https://literairecanon.be/nl/werken/vanden-vos-reynaerde?fbclid=IwAR0ucCCy5LotSo7Ga25FqZ5efrICYOB9ZOmUcAJpQqQpXKcBfqIX2anzSTY

Onlangs heeft men David geïnterviewd voor een artikel in De Overijsenaar, het krantje van de gemeente Overijse, en dit is het resultaat.

Ondertussen heeft hij zijn druiventrossen gekrent, en laat de zon nu maar schijnen zodat ze kunnen rijpen!

In het huis achterin op de foto ben ik opgegroeid.

Morgen ga ik terug

Ik ga morgen
terug naar
mijn biotoop,
die aan
de IJse ligt,
en waar
al mijn schone
meisjesdromen
werkelijkheid
werden.

Waar de lelijkheid
van mij bestaan
zich verstopte
in het hoge riet
en de schoonheid
van de IJsebroeken
bij valavond
net niet verzonk
in het diepe,
donkere water.

Morgen
ga ik terug,
en dan wordt
het leven,
met zekerheid,
weer een sprookje.

Micheline Baetens – 22.06.2020

Op stap met David.

De IJse

Tegenwoordig passeert in de media een stoet van experten, en ze hebben allemaal het grote gelijk op zak!

Zelfs over onze gezondheid lijken ze meer te weten dan wijzelf, terwijl 90% van een diagnose door de patiënt zelf kan gesteld worden, tenminste als de dokter de zieke laat uitspreken en naar zijn patiënt luistert, want de juiste diagnose wordt meestal gesteld in samenspraak tussen die twee.

Een goede dokter kent en gelooft in dat mechanisme en de tijd van betutteling lijkt gelukkig voorbij, en zo niet, zoek dan maar best een andere dokter!

Gisteren zag ik een mooie film hier: Médecin de Campagne. Ze zullen nog wel bestaan die plattelandsdokters die door weer en wind kilometers rijden om hun patiënten te bezoeken, maar vermist er steeds minder en minder platteland is, zal dit soort dokters ook wel een uitstervend ras zijn, zeker in onze contreien.

Experten, ja die bestaan nog, omdat ze lang gestudeerd hebben en zich in iets gespecialiseerd hebben, maar of ze zich ook rekenschap geven dat hun expertise niet altijd de meest adequate oplossing is om de problemen van de mensen aan te pakken, dat betwijfel ik wel een beetje.

Dat hebben we immers gezien, en aan de lijve ondervonden tijdens deze coronacrisis. De wereld van de gewone man en vrouw staat niet beschreven in hun leerboeken en ligt ook ver van hun bed. Bovendien is ook niet elke expert empathisch en psycholoog genoeg om die alledaagse leefwereld te analyseren. En als dan ook nog de politiek zich met situatie moeit, is de aanpak al helemaal onrealistisch.

Experten

Iedereen
weet iets
van iets,
maar niet alles,
omdat niemand
alles weet
van iets.

Waarom zeggen ze tegen mensen die een depressie hebben: “Je moet er tegen vechten”, en waarom ook datzelfde niet tegen mensen met een maagzweer of een gebroken been?

Mensen met een depressie hebben net als iedereen medicatie en verzorging nodig, net zoals bij elke andere ziekte. Want depressie is dus een ziekte, en niet iets karakterieel! En wees gerust gevochten hebben ze al lang genoeg, vaak veel te lang.

Als je een papa hebt uit de duizend dan moest die vandaag op Vaderkensdag gevierd en verwend worden. En dat deed Reinaert met verve en voor de eerste keer!

De cadeautjes had hij in de crèche gemaakt en oma had er voor gezorgd dat hij zijn mama en papa kon trakteren op een glaasje cava.

Vaders van weleer

Je ziet ze niet,
maar ze zijn er nog,
de vaders van weleer.
Ze zijn aanwezig in het huis
en in elke struik van de tuin,
in je daden en gedachten,
en in elk plan voor de toekomst.

Het begon allemaal in Amerika, met de dood van een zwarte arrestant door politiegeweld en het waaide over naar o.a. Europa en zo ook naar België. Vandaag viel er in de Verenigde Staten een tweede dode, door een kogel uit een politiewapen.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20200614_04990325

En opeens is het Belgisch koloniaal verleden weer heel actueel en worden overal in ons land standbeelden beklad en afgebroken. Vooral koning Leopold II moet het ontgelden, de vorst die verantwoordelijk is voor de gruweldaden in toenmalig Belgisch-Kongo. Die geschiedenis kennen we ondertussen wel allemaal denk ik, of zouden we toch moeten kennen. Anders moet men maar eens het Afrika museum in Tervuren bezoeken.

Racisme, het heeft wel altijd bestaan, en zal ook wel altijd blijven bestaan. En in plaats van beelden te vernielen zou men beter de oude geschiedenisboeken verbranden en nieuwe schrijven, dit keer met de waarheid in. Maar dat zal zeker wel nooit lukken?!

Weet je wat het uiteindelijke resultaat zal zijn van die hele wit-zwarte heisa? Dat is dat ze mensen nog meer tegen elkaar gaan opzetten, want ze voeren een strijd waar niemand als winnaar gaat uitkomen, en solidariteit noch met de ene groep noch met de andere, gaat aan de situatie iets veranderen, omdat racisme vooral met domheid heeft te maken, en die is niet uit te roeien.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20200614_04990447

Onze cultuur zit vol racistische boodschappen. Maar heeft niet elke cultuur zijn zonden en vergissingen. Is het dat niet wat men democratie en beschaving noemt, wanneer men zijn fouten durft en kan toegeven.

Want zeg nu zelf wat doen we met Petoetje en Petatje, wat met Het lelijke (zwarte) eendje, wat met de mythische zwarte kat die ongeluk brengt, wat met de schrikwekkende Zwarte weduwe, en wat met mijn zwarte hond, zoals ik depressie noem?

Wit en zwart het zijn maar kleuren, nietwaar, met zoveel variatie als er mensen zijn. Het is maar één kenmerk van een persoonlijkheid, meer niet. Net zoals ze tegen mij vroeger sproetbakkes zeiden, en beweerden dat ik een steen in de WC had gesmeten (was niet waar, maar ik ben er wel eens ingevallen!), bepaalt je kleur zeker niet wie jij bent, ook al vinden anderen dan van wel.

Maar zoals ik al zei: domheid krijgen je met geen stokken de wereld uit!

Ooit heb ik van een dokter de diagnose gekregen dat ik een probleem had met gezag. Alhoewel, hij heeft dat niet tegen mij gezegd, maar tegen mijn man. Misschien durfde hij het niet aan mij vertellen, uit angst dat ik in opstand zou komen of de boel kort en klein zou slagen.

Als mensen er niet goed aan uit kunnen over wat te denken over je reacties en je doen en laten, verklaren ze je nogal eens voor gek, excentriek of abnormaal, maar dit keer was dan iemand tot de conclusie gekomen dat ik een probleem had met gezag, en wie ben ik om te twijfelen aan de diagnose van een dokter die uiteindelijk veel langer gestudeerd had dan ik en bovendien ook nog gespecialiseerd was in menselijk gedrag.

Ik was rond te veertig, toen niets bleek te helpen om mijn weerbarstige natuur te onderdrukken en ik blijkbaar niet de geschikte patiënt was om te behandelen met zalvende woorden en kalmeermiddelen, want ik bleef de wereld slecht en onrechtvaardig vinden.

Tot ik voor de eerste keer crashte en men voor een tijdje verlost was van mijn dwarsliggende aard. Want liggen deed ik wel, maar dan in bed, uitgeteld en schijndood. En dat heeft een tijdje geduurd, want ik had de agressie dit keer tegen mezelf gekeerd, en wel heel erg brutaal en vernielend.

De diagnose van die dokter zal wel juist geweest zijn, maar of een probleem hebben met gezag ook een ziekte is, daar geloof ik niet in, en genezen doe je er ook niet van, ook al word je honderd jaar!

Ik zal misschien wel een kleine dictator zijn, maar dan wel voor de goede zaak, denk ik, hoop ik, weet ik wel zeker, daar ben ik van overtuigd,… En pas op wie het tegenoverstelde durft te zeggen!