Maandelijks archief: september 2019

Wereldsheid

Geplaatst op door
Beantwoorden

Het leven is klote! Echt alles moet je afgeven, zelfs je eigen kinderen. “Loslaten”, noemen ze dat met een rijk woord. Waarom zou je sowieso nog de moeite doen om iets te verwerven en te verzorgen?!

Waarom zouden we nog ons best doen om te beantwoorden aan de eisen van de maatschappij, de wereld draait toch al vierkant, en niets is nog rechtvaardig?

Is het dat wat mensen een andere weg doet inslaan, afhaken, of ja, zelfs uit het leven stappen? Ik kan het me echt wel voorstellen, want wie aan al die “wereldsheid” niet kan toegeven, wordt een heel eenzaam mens.

Je moet potverdorie een straf ongevoelig en dom wezen zijn tegenwoordig om nog plezier te beleven aan de gang van zaken in de wereld en tussen de mensen onderling. Maar ja, nu zal wel iedereen beginnen sussen of denken dat zwartkijkers altijd overdrijven, perfectionisten en idealisten zijn, of gewoon depressief.

Wel dan denk ik dat depressief zijn de meest gepaste toestand is, en ik de normaalste mens van de wereld ben!

In de serre

Geplaatst op door
Beantwoorden

David bracht mij vandaag een deel van zijn oogst uit zijn serre op Solheide in Overijse: tomaten en komkommers.

Zijn druiven moeten nog twee weken rijpen en ondertussen heeft hij al de zomersnoei uitgevoerd, zodat er nog wat meer licht en zon aan de trossen kan. Zijn eerste jaar als serrist heeft hij in elk geval al met glans en grote onderscheiding doorlopen!


Mijn buitendruivenlaar draagt na een eerste jaar nog geen vruchten, dat is pas na drie jaar, maar hij is wel al flink gegroeid.

Vleermuizen

Geplaatst op door
Beantwoorden

Gisterenavond hadden er zich twee vleermuizen vastgehecht aan het vliegenraam in de woning van mijn zoon en schoondochter. David heeft ze gelukkig kunnen bevrijden. De eerste ging vlot, de tweede minder, en blijkbaar zijn die diertjes ook stressgevoelig, want die viel tweemaal flauw.

Opgepast want vleermuizen bijten en kunnen hondsdolheid veroorzaken!!!

https://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=24769&fbclid=IwAR0c-t5K41qOwyt3vD_DUSxElhLyh8oN_NUg8lvOAVf4WQM1YGo6Zk7TIbw

 

Narcisme

Geplaatst op door
Beantwoorden

Psychologen: ‘Trump lijdt aan kwaadaardig narcisme’
Maar wat betekent dat in een professionele omgeving?

Doorbraak – 3 september 2019 – Jan Van Peteghem

Narcisme is een middelzware psychische aandoening die minstens gedeeltelijk een erfelijke basis heeft, maar ook wordt beïnvloed door de opvoeding die de symptomen kan afzwakken doch ook in een belangrijke mate kan versterken.

Kenmerken van narcisten[1]

Mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis zijn charismatisch bij de eerste kennismaking. Ze stralen zelfvertrouwen en bekwaamheid uit, zijn charmant en geïnteresseerd. Ze geven je het gevoel dat je speciaal bent en hebben een vlotte babbel. Wel zijn ze niet goed in staat zijn tot binding en intimiteit, laat staan empathie; ze haken dan ook af wanneer iemand iets emotioneels meemaakt of een verhaal brengt dat om een zekere inleving vraagt. Dit laatste maakt mede dat ze zelf doorgaans erg gespannen in het leven staan, ook al merk je daar uitwendig meestal niets van.

Deze personen scoren goed bij de andere sekse: ze zijn op hun gemak, ongeremd, extravert en losjes. Ze zijn aantrekkelijk — mede doordat ze meer aandacht aan hun uiterlijk besteden dan gemiddeld. Ze worden vaak gezien als uitnodigend voor een relatie (minder voor een vriendschap, wegens een gebrek aan een oprechte belangstelling voor de andere). Ze hebben relatief veel seksuele partners gehad. Ook tijdens een relatie kijken ze vaak al om zich heen of ze een leuker iemand ontdekken en door die geringe betrokkenheid zijn ze ook vaker ontrouw. Ze zien liefde als een spel: ze spelen met de gevoelens van de ander, bijvoorbeeld door ze aan te trekken en af te stoten of door ze in het ongewisse te laten. Zien hun partner als ‘aanhang’ die hun eigen status en bijzonderheid onderstreept (denk aan de zogenaamde ‘trophy wife’).

Narcisten zijn overtuigd van hun eigen superioriteit, en geven dus anderen weinig waardering. En als de ander ergens goed in is, gaan ze de strijd aan, want ze willen altijd béter zijn en kunnen extreem boos worden als ze kritiek krijgen of onvoldoende erkenning. Dat mondt uit in narcistic rage: vijandig en boos gedrag waarbij je bijvoorbeeld wordt doodgezwegen of uit de groep wordt gestoten. Ook professioneel hebben narcisten op een dwangmatige manier behoefte aan aandacht, bewondering en erkenning.
Narcisten liegen, draaien en komen hun beloften niet na. Ze geven anderen de schuld en wijzen op hun gebreken terwijl ze zichzelf zien als een slachtoffer: het ligt altijd aan de ander, de narcist doet nóóit iets verkeerd. Ze hebben behoefte aan macht en controle en zijn mede daardoor snel jaloers. Door die narcistische krenking liggen ze ook vaak in conflict met anderen. Ze hebben geen berouw en doen niet aan reflectie over wat verkeerd liep, waardoor hun zelfinzicht ondermaats is. Dit laatste is één van de redenen waarom narcisme een moeilijk aan te pakken psychische aandoening is.

Zonder Donald Trump zelf ooit ontmoet te hebben: is die geen schoolvoorbeeld van het bovenstaande? Een narcist weggelopen uit het boekje…

En hoe ga je daarmee om? Als je in een relatie zit met een narcist (privé of op het werk), is de kans op verandering minimaal. Je kan het alleen maar uitzitten. Hoopgevend: een aantal mensen slagen daarin. Vuistregels zijn de volgende[2]:

Smeer ze stroop om de mond. Moet je iets van een narcist gedaan krijgen? Slijmen helpt. Bij het bedelven onder lof en bewondering kan je onmogelijk overdrijven: een narcist krijgt daar nooit genoeg van en doorziet niet dat je komedie speelt. Alleszins ga je bij elke confrontatie blijk moeten geven van een onderdanigheid en een aan- en afhankelijkheid. Maar maak je geen illusies: ooit loopt de relatie spaak.

Lever nooit openlijk kritiek. Ga nooit in gezelschap tegen een narcist in — dat zal hij/zij je nooit vergeven.

Blijf op je hoede. Overtroeven lukt niet, maar met een beetje handigheid kun je wel terugmanipuleren. Het is de enige lange-termijn-strategie voor een medewerker van een narcistische leidinggevende.

Let op je gevoelens. Vaak duurt het even voor je doorhebt dat je met een narcist te maken hebt, terwijl hij/zij ondertussen ongemerkt je zelfbeeld ondergraaft. Laat negatieve commentaren op je persoonlijkheid en gedrag vanwege een narcist van je aflopen, genre ‘water en eend’.

Neem ze zoals ze zijn. Wat je ook doet, geef de hoop op dat je een narcist kunt veranderen. Acceptatie is een betere strategie.

Hoe pak je dat aan in een werkkring?

Net zoals bij een psychopaat geldt de regel: probeer te vermijden dat je met dergelijke personen te maken krijgt in je leven — en dat geldt in de eerste plaats in je beroepsrelaties, waarin je toch een bepaalde keuzevrijheid hebt.

Indien je toch met een narcist opgescheept zit in een professionele omgeving, weet dat bovenstaande richtlijnen onverkort blijven gelden. Vooral wanneer je onmiddellijke chef een doorgewinterde narcist is, is het noodzakelijk om de vijf standaardgedragsregels minutieus in acht te nemen, op straffe van beknotte loopbaanmogelijkheden of een blijvende grafstilte tussen jou en je narcistische verantwoordelijke. In een dergelijk geval is er maar één vuistregel: beperk het contact met je leidinggevende zoveel mogelijk, blijf uit de buurt.

En als dit echt niet mogelijk is, bestaat de enige oplossing erin je werkkring te verlaten: verander van afdeling of neem ontslag en zoek een andere opportuniteit. Want narcisten zijn louter uit op hun eigen voordeel en denken ook recht te hebben op bepaalde privileges vanwege hun vermeende bijzondere kwaliteiten. Ondertussen laten ze anderen geloven in hun goede bedoelingen. Ze hebben een talent om overal een draai aan te geven waardoor de ánder onredelijk of dom lijkt, en als dat lukt via leugenachtig gedrag zullen ze daarvoor niet terugschrikken[3].

Maar sommige medewerkers kunnen zich kennelijk wel degelijk schikken in bovenstaande richtlijnen, zelfs gedurende een langere periode. Dat geldt doorgaans in werkrelaties waarbij een mannelijke narcist de plak zwaait over damespersoneel. Narcistische gedragingen zijn immers infantiele manieren van doen (Freud-adepten houden doorgaans voor dat elk kind kortstondig narcistisch gedrag vertoont, doch deze fase normaliter zelf wel te boven komt). Vrouwelijke werknemers hebben voor zo’n narcistische eindverantwoordelijke blijkbaar meer begrip, en hebben er allicht ook meer ervaring mee wanneer ze zelf kinderen hebben gehad (in de hypothese dat Freud op dit vlak gelijk heeft). En dus slagen zij er soms in om de infantiele gedragingen van hun superieur zonder al te veel problemen en gedurende lange tijd te doorstaan, doorgaans vanuit een onbestemd gevoel van medelijden.

Maar let toch maar op…

Zelfs dan nog is het voor hen belangrijk om steeds een slag om de arm te houden: narcistische verantwoordelijken houden zich zelden aan afspraken en beloften, en denken er geen twee keer over na je te ontslaan als ze bij jou niet aan hun trekken komen. En je moet ermee leren leven dat narcisten professioneel vooral imago-doelen koesteren (wat vindt de ander van mij?) in plaats van aandacht te schenken aan de medewerkers (hoe maak ik het aangenaam voor de ander?). Ze zetten immers hun medewerkers en collega’s in voor hun eigen plannen zonder zich daarbij af te vragen wat die ander eigenlijk wil.

Mannelijke werknemers accepteren een dergelijk gedragspatroon evenwel minder gemakkelijk van hun leidinggevende. Zij zijn, terecht overigens, van mening dat een manager een volwassen manier van communiceren moet hanteren en krijgen na verloop van tijd de buik vol van dergelijke aandacht- en energie-opslorpende gedragingen; bovendien zij ze vaak mondiger in een arbeidsrelatie en blijven het niet accepteren dat hun baas de enige is voor wie de zon mag schijnen. Vooral wanneer een vrouwelijke narciste de plak voert over mannen is de kans reëel dat de verhoudingen dan compleet spaak lopen[4]. Stuklopende professionele relaties leiden bij de narcistische hiërarchisch verantwoordelijke evenwel zelden tot zelfinzicht en een aanpassing van de leiderschapsstijl.

Onderneming draagt de tol

Maar de onderneming draagt wel de tol van een dergelijk narcistisch gedrag, en die vertaalt zich in werknemers die psychisch afhaken en snel ontslag nemen. En zelfs wanneer het niet zo’n vaart loopt zullen personeelsleden uit afdelingen waar een narcistische bedrijfscultuur heerst klagen over gebrek aan sociale steun, rolonduidelijkheid en algemeen onwelbevinden.

Een narcistisch persoon aanwerven, laat staan hem/haar benoemen in een leidinggevende functie, is daarom een ernstige vergissing: maar omdat het vaak een hele tijd vooraleer dit gedragspatroon wordt geduid door de omgeving, komen deze personen vaak terecht in een hogere functie ‘omdat ze zo vlot met iedereen om kunnen’. De oplossing bestaat er dan om, waar mogelijk, narcisten in te zetten in commerciële functies die veel kortdurende contacten inhouden met de buitenwereld en waarbij het gedrag weinig impact heeft op de eigen organisatie.

Kortom, het is verstandig om Donald Trump terug te sturen naar waar hij vandaan komt: als verkoper.

[1] Op basis van https://www.psychologiemagazine.nl/artikel/21-dingen-waaraan-je-een-narcist-herkent/
[2] Op basis van https://www.psychologiemagazine.nl/artikel/vijf-gouden-regels-voor-omgaan-met-narcisten/
[3] https://www.psychologiemagazine.nl/artikel/21-dingen-waaraan-je-een-narcist-herkent/
[4] Is een eerder zeldzame situatie omdat minder dames een lijnverantwoordelijkheid bekleden, en bovendien komt narcisme bij mannen veel meer voor dan bij vrouwen (zie http://narcismeinrelaties.nl/kunnen-vrouwen-narcisten/)

Jan Van Peteghem

Haken

Geplaatst op door
Beantwoorden

Hoeft iets altijd zin te hebben of nuttig te zijn? Ik vind van niet, als het je maar deugd doet en je gemoed tot rust brengt.

Ik haak momenteel de ene sjaal na de andere, sjaals die ik waarschijnlijk niet allemaal zal kunnen dragen. Het brengt mij tot rust, net zoals voor andere mensen een boswandeling of yoga hen ontspant. En een boswandeling of yoga zijn toch ook dingen die de meeste mensen maar nutteloos vinden.

Echter wie kan toegeven aan nutteloosheid heeft een grote stap gezet naar een vredevoller en gezonder leven.

Ambitie is oké, presteren ook, en zelfs winnen is positief, maar wie niet kan toegeven aan de zinloosheid van het leven zal nooit tevreden zijn en zeker ongelukkiger dan wie dat wel kan.

Geluk ligt niet in het willen en hebben, maar in het onderkennen van de relativiteit van alles wat is, en nog zal zijn.

Laat mij dus maar sjaals haken die hoogstwaarschijnlijk niemand ooit zal dragen, het is een luxe die ik mij kan permitteren!

Zomergasten met Ivo van Hove

Geplaatst op door
Beantwoorden

Gisterenavond was het de laatste Zomergasten van 2019, het Nederlandse VPRO programma dat voor mij de zomer altijd goed maakt. Dit keer was de Belg Ivo van Hove te gast.

Ik heb gisteren met een half oog gekeken en met maar één oor geluisterd omdat David en Audrey op bezoek waren, maar het programma is opgenomen en ik kan het nog eens bekijken, en dat ga ik zeker doen, want Ivo van Hove was een verrassing voor mij, en dat zeker in positieve zin. Hij heeft heel wijze dingen gezegd en is een zeer integere persoonlijkheid. Heel wat anders dan die andere “grote” kunstenaars zoals Fabre en Delvoye!

Voor Ivo van Hove begon het met Bambi

De Standaard –  Filip Tielens – 02.09.2019

Zelfs als Ivo van Hove, de gevierde theater- en operaregisseur uit Kwaadmechelen maar met de wereld aan zijn voeten, zich drie uur lang laat ondervragen in Zomergasten, houdt hij de regie van de avond strak in handen. Niet op dominante, arrogante manier, maar als wijze en innemende verteller die helder en meeslepend zijn gedachten verwoordt.

Presentatrice Janine Abbring was zichtbaar zenuwachtig voor haar laatste en meest bekende Zomergast. Het eerste uur leek ze beurtelings de kluts kwijt, struikelde ze over haar woorden of staarde ze van Hove verliefd aan. De start van een vreemde, maar memorabele tv-avond.

Het begon bij Bambi. ‘Dit is de macht van kunst’, oreerde van Hove, omdat Disney de dood van Bambis moeder buiten beeld hield. ‘Het niet tonen is vaak gruwelijker dan het tonen. Het achterhouden van informatie is het belangrijkste wapen dat je hebt.’
De show meanderde langs van Hoves visie op kunst, maar vooral langs vele voorbeelden van rouw, dood en afscheid. Van de vlucht uit zijn geboortedorp tot de dood van zijn moeder, via filmbeelden over de concentratiekampen in Dachau, de rouwstoet na rampvlucht MH17 en de zwanenzang van Bowie: een luchtige avond werd het niet.

Maar dood en liefde, eros en thanatos lagen dicht bij elkaar. Een van de meest ontroerende passages ging over de schoolvriend van van Hove die op zestienjarige leeftijd verongelukte. ‘Of die jongen wist dat jij verliefd was op hem?’, vroeg Abbring. ‘Weten doe ik het niet, maar ik voelde van wel’, reageert van Hove, die daarna een jaar lang eenzaam rouwde.

Van Hove verraste met zijn filmkeuzes – zo zagen we niets uit zijn succesproducties. Maar met een docu over Metallica (wie had gedacht dat van Hove fan was?!) vertelde hij over work-life-balance. Van Hove, die zelf monomaan van het ene naar het andere project hopt, heeft moeten leren dat mensen een leven hebben buiten zijn gezelschap ITA, gaf hij toe.

We leerden dat hij een fobie heeft voor alle dieren. Dat seksualiteit overschat wordt in een relatie. En dat geheimen nodig zijn voor goede kunst, maar ook in de liefde en het leven – Ivo van Hove mag dan een vlotte verteller zijn, hij is geen open boek. Dat ontlokte twee derde ver frustratie bij Abbring. ‘Je verschuilt je heel erg achter je masker!’, riep ze, tot tweemaal verwijzend naar zijn vroegere bijnaam ‘Iglo van Hove’.
Na die bizarre uitbarsting – Ivo van Hove was gereserveerd, maar zeker genereus – ontdooide Abbring eindelijk. Het einde was het hoogtepunt: een docu over de opnames van Bowies laatste videoclip ‘Lazarus’. Voor het eerst reageerde van Hove niet gevat. Er was alleen stilte en tranen. ‘Ik kan die videoclip niet bekijken. Bowie heeft echt mijn hart gebroken.’

Alle spanningen leken dan ver weg. Van Hove gaf drie uur een boeiende inkijk in zijn ziel. Ook Abbring was overtuigd. ‘Als ik ooit een groot geheim heb, zal ik het jou toevertrouwen’, sloot ze af, opnieuw verliefd.