Vroeger was het in de kerk dat men ons blaaskes wijsmaakte en ons de hemel beloofd werd, nu is dat op televisie met o.a. DE WARMSTE WEEK en de slogan IEDEREEN ZORGT VOOR IEDEREEN.

Illustration shows the 2016 edition (the 11th edition) of the Music For Life campaign ‘De Warmste Week’, organized by Flemish VRT radio station Studio Brussels, Sunday 18 December 2016, in Boom. To support various charitable organization, three radio presenters will live outside in a tent at De Schorre in Boom from 18 to 24 December, playing only songs requested by listeners, who pay to hear their favorite songs on the radio.
BELGA PHOTO NICOLAS MAETERLINCK

Is niet waar, want ik hoor door mijn verpleegsters en de mensen rondom mij heel andere verhalen vertellen. Wat vroeger misschien normaal was, is dat al lang niet meer. Zorgbehoevend zijn is niet langer een normaal aspect van het leven, maar eerder het grote kwaad, het abnormale, het hoort er niet langer bij.
Iedereen heeft het ontzettend druk, en na al die drukte en stress wil men het vooral plezant houden, zelfs dokters geven hieraan toe.
De tijd voor de patiënt is beperkt, want ze zijn met teveel, en alles gebeurt tegenwoordig op afspraak. Ga als zieke ook maar zoveel mogelijk naar de praktijk, en plan vooral wanneer je ziek wilt worden, en maak twee weken op voorhand een afspraak zodat de dokter je kan ontvangen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die bevestigen dan wel de regel.

Vandaag is het de Internationale Dag van de Vrijwilliger.

Ik heb gedurende meer dan dertig jaar verschillende soorten vrijwilligerswerk gedaan, maar veel vrienden heb ik daar blijkbaar niet aan over gehouden, en dat gezegde “wat je geeft krijg je ooit terug”, is blijkbaar ook totaal verouderd.
Op die veertien dagen dat ik mij nu al thuis zit te vervelen door die gebroken arm, heb ik hooguit één telefoontje gehad, en dan was het nog wel om iets te vragen en de eigen miserie te vertellen.
Klinkt dit bitter en wrang? Wel ja, en dat is ook de bedoeling, want daarbij is dan ook meteen duidelijk dat vrijwilligerswerk niet loont, ook al willen ze er dan nu ook nog een vergoeding voor betalen. Door vrijwilligerswerk te doen, wil je vooral iets veranderen in de wereld, maar dat lijkt dus van langs om meer, niet te lukken.
Ongezond egoïsme roei je niet uit door goede daden te stellen. Door wat dan? Ik weet het niet, maar ik vrees dat je er je enkel kan tegen beschermen, door een gezond egoïsme, en door altijd en overal jezelf op de eerste plaats te stellen.

De vrijwilligers die mij ooit geholpen hebben, ben ik wel ontzettend dankbaar!

Aanvaardt onze maatschappij moedige mensen?

Mensen met een uitgesproken mening, mensen die tegen de stroom in varen? Personen die niet alleen opkomen voor zichzelf, maar ook voor anderen, voor de underdogs, ja zelfs voor de stouteriken?

Dapperen, die de wantoestanden die ze op hun weg tegenkomen, aanklagen? Klokkenluiders, die hun eigen welzijn in gevaar brengen om anderen te helpen? Mensen, die hun tanden stukbijten op onrechtvaardigheden? Individuen, die de waarheid en eerlijkheid hoog in het vaandel dragen, rechtdoor gaan, geen omweg nemen, en er geen doekjes om winden, als het over discriminatie gaat?

Misschien worden ze wel aanvaard nu Kerstmis weer nadert, en alle mensen van goede wil zijn? En daarna?