Vandaag de dag

Ik heb op internet een oude liefde ontdekt:

http://www.binnendemuren.be/penvrienden/437-pennevrienden-of-vriendinnen-gezocht#addcomments

Ik heb in mijn jongere jaren gecorrespondeerd met gedetineerden, en dat kwam eigenlijk doordat ik persoonlijk geconfronteerd werd met de mogelijkheid dat ieder van ons een potentiële misdadiger is.
Op een dag had ik de krant genomen om mijn aardappelen op te schillen – ja, zo banaal kan toeval zijn – toen ik een foto zag van een jonge man waar ik als tienermeisje een tijdje mee opgetrokken was. We waren toen beiden zestien, en hadden beiden een eerste job, en beiden in een winkel in Overijse, hij bij Taymans en ik in de Over.
Eigenlijk heb ik maar drie serieuze liefdes gehad in mijn leven, al had ik dan wel de naam een jongenszot te zijn, omdat ik altijd tussen de jongen zat. Maar dat kwam omdat die ook zoveel meer mochten, En ja, ik viel nu eenmaal op jongens!
Maar nu terug naar de krant en de schillen. Ik kon niet geloven wat ik zag en las. Deze zachte, lieve jongen, die voor zijn gehandicapte ouders zorgde en gedroomd had van een ander leven dan alleen maar in een winkel te werken, zou zijn vrouw hebben vermoord?!
Ik kon dit niet geloven, maar een tijdje later kreeg ik twee rechercheurs over de vloer, die kwamen polsen naar het verleden, het karakter, en gedragingen , “of hij ooit gewelddadig was geweest”, van mijn toenmalig lief, en kon ik niet anders dan geloven dat het waar was, wat destijds in de krant stond.
Ik dacht toen onmiddellijk aan zijn ouders, die ik ook goed gekend had, en waar ik altijd welkom was geweest, en ik dacht vooral aan zijn moeder. Ik heb haar toen opgebeld en ze zijn ook thuis geweest, en ze hebben mijn ook meegenomen naar de gevangenis, bij hun zoon, die in de Begijnenstraat in Antwerpen in voorarrest zat.
Een middeleeuws gebouw die gevangenis. Zijn handen voelden ijskoud aan. We hebben niets gezegd tegen elkaar, alleen maar zo een tijdje gezeten met de handen en ogen in elkaar. Hij was nog altijd dezelfde.
Hij heeft levenslang gekregen, en dankzij het feit dat hij goed voor zijn ouders gezorgd had, niet de doodstraf. Ik ben hem blijven bezoeken in Leuven Centraal en we zijn blijven corresponderen tot hij vrijkwam.
En meer wil ik hierover niet kwijt, de rest is alleen voor mezelf. Ik hoop dat het hem goed gaat.

Vandaag de dag

Het is een zonnige zondag geweest, en toch had ik het gevoel dat ik met mijn hoofd in de mist liep, en alsof ik moest kiezen tussen hangen of wurgen.
Ken je dat? Blij zijn, en toch weer niet, rustig en toch rusteloos, zeker, en toch niet helemaal, willen wegkruipen en er toch er willen bijhoren?
Neen, de voorbije dag ging mij niet goed af, het was niet van harte. Niet het lachen, en ook niet het treuren, en misschien was ik beter in mijn bed gebleven, dan had ik die mooie droom die ik vannacht had, misschien verder kunnen beleven, al kwamen ook daarin al de eerste problemen en twijfels opdagen.
Ik ben nog maar eens mijn antidepressiva af aan het bouwen, en het lijkt nu toch dat de nachtmerries minder worden, vermits ik voorbije nacht heerlijk vond. Misschien is het ook het besef dat ik zoveel tijd ben kwijtgespeeld aan alle nare dingen die mij overkomen zijn, dat ik er de voorbije dag wat mistroostig bijliep. Volgende maand zal het wel weer beter gaan, want dan ben ik terug een jaartje ouder!

Het leven is inderdaad kort, en als je er dan ook nog de helft van tijd ongelukkig bijgelopen hebt, hakt dat af en toe in op je goede voornemens en je herwonnen levenslust.
Maar we gaan ons niet laten doen en een goed teken daarvan is dat ik mij al terug boos kan maken op de vanzelfsprekendheid  en  de manier waarop mensen naar sommige wantoestanden kijken, en nog altijd niet door hebben dat schijn bedriegt, en haast niets is, wat het is.
Mensen denken van mij trouwens ook ,dat ik altijd blij en sterk ben, en kunnen nauwelijks geloven dat ik aanleg heb – wat een uitdrukking trouwens, alsof het één van je talenten is – om depressief te worden. Een vriend bekende mij eens, dat ik de laatste persoon was, van wie hij ooit had kunnen denken dat die een depressie doorgemaakt had.
Wel vriend, ik ben ervaringsdeskundige! Zoals ik al zei: schijnt bedriegt…soms.

Vandaag de dag

Ik begin stilaan te denken dat we dit jaar Mei ’18 gaan kennen, net zoals in 1968. Er wordt in het nieuws over niets anders meer gepraat dan het overtreden van mensenrechten, beperkte vrijmeningsuiting, en foute seks. Vooral dat laatste loopt in de picture, met al dat aangeklaagd grensoverschrijdend gedrag, zowel in het gewone leven, als in de showbizz, filmwereld, sportwereld, modewereld, en ja zelfs in de politieke wereld.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20180112_03296612
Wetenschappers,  komen met het ene onderzoek na het andere, en journalisten, filosofen en al wie maar een pen kan vasthouden, wijden er ellenlange artikels aan. Tegenwoordig komt seks meer in het nieuws dan sport, of het zou moeten zijn dat één of andere sportman of sportvrouw ook die vervelende “vliegen” van zich af heeft moeten schudden.
Ergens is er wel iets aan het veranderen, vijftig jaar na Mei ’68, en ik hoop ten goede. Want meer vrijheid voor iedereen betekent meteen ook meer verantwoordelijkheid, en daar wringt het schoentje soms wel een beetje.
We willen soms meer, waar minder beter is, en er eerder voor wat meer zin en kwaliteit moet worden gekozen, dan overvloed. Er is voldoende wijsheid voor nodig om met meer vrijheid te kunnen omgaan, en als vrijheid alleen maar meer onzekerheid en een alles-kan-maar-niets-moet, mentaliteit met zich meebrengt, zijn we nog lang niet aan een nieuwe Mei ’68 toe.

https://visionairbelgie.wordpress.com/2017/08/20/mei-68-een-halve-eeuw-later-terugblik-en-balans/

Er zijn toen fouten begaan, en die zou ik nu toch liever niet terug zien begaan. We hebben geen idealisten, feministen, en socialisten nodig, zoals toen, maar realisten die weten dat alles en iedereen beperkingen heeft, en dat we nooit mogen vergeten dat een mentaliteitsverandering duurzaam moet zijn, in plaats van een eendaags vuurtje.

Vandaag de dag

Voorbije nacht gedroomd van school en van mijn allergrootste liefde, mijn Richard Leeuwenhart.
Ik beken, ik was er vroeg bij, maar ik was dan ook gepresseerd om van huis weg te zijn, en dat was destijds de enige mogelijkheid, een lief zoeken, en zo vlug mogelijk trouwen. Maar zestien was toch wel heel erg jong, en het heeft niet mogen zijn, want daar heeft zijn moeder een stokje voor gestoken. Hoe dat zo gekomen is, heb ik pas veel later vernomen, en weer via Facebook.
Ik vond er zijn zus terug en zij legde mij uit waarom hij het destijds uit gemaakt heeft, van de ene dag op de andere, want dat is voor mij altijd een groot vraagteken gebleven. Blijkbaar vond zijn moeder me wat te vrijgevochten en dus niet serieus genoeg voor haar zoon. Zijn zus vertelde me ook, dat hijzelf daar heel veel spijt van had, want dat hij zot was van mij. Na al die jaren, was ik blij te vernemen dat dat de reden was, en het dus niet echt aan mij lag.
Toen ik hem op een dag hand in hand zag wandelen met zijn niet lief, die later zijn vrouw werd, wist ik pas écht wat liefdesverdriet was. Ik had mijzelf iets kunnen aandoen, maar zo gemakkelijk gaat dat allemaal niet.
Eens getrouwd bleven we elkaar tegenkomen, want hij woonde in Huldenberg en dus maar tien kilometer van elkaar. Op elke kermis liepen we mekaar tegen het lijf, ik wat minder slank, en hij wat kaler en ook wat minder slank. Maar onze ogen waren dezelfde gebleven en spraken nog altijd boekdelen, samen met af en toe een schuwe glimlach.
Hij is een jaar na mijn man overleden, longkanker door in de asbest te werken. Hij was vooraan in de zestig.
Het was, even maar, mijn Richard Leeuwenhart, blond, knap, stoer en

Vandaag de dag

Ik ga het nog maar eens over Facebook hebben, omdat ik het ook over mijn zoon wil hebben.
Ik moet wel voorzichtig zijn met wat ik zeg, omdat ik niemand wil kwetsen of in vakjes duwen, want dat heb ik zelf ook niet graag. Maar dan wordt het wel wat moeilijk om iemand te beschrijven. Dus lezer neem elk etiketje met een grove korrel zout en vergeef me als ik totaal verkeerd ben, want de mensen, of liever gezegd de mannen, waarover ik het heb, ken ik niet persoonlijk, en enkel van op Facebook.
Ze zijn namelijk ook niet voor één gat te vangen, maar ze zijn eerlijk (denk ik toch!), open en toch ook weer niet, uitgesproken grappig, dat zeker, en ze houden van mooie en goede muziek in de meest uiteenlopende genres.

Maar waarom vertel ik dat nu? Wel die mannen doen mijn terugdenken aan het feit dat ik ook een zoon heb rondlopen, die in zijn apenjaren eveneens wel een wat een speciale muziek interesse had, en ik werd toen van alle kanten gewaarschuwd voor die zwarte kleren, die “metal dinges”, die vreemde, duivelse uitspraken en de foute vriendjes.
Maar als moeder wist ik wel welk vlees ik in de kuip had, en ik was zo sluw om dat duivels muziekgroepje hier in de garage onderdak te bieden, zodat ik meteen ook op de hoogte was van alles waar ze mee bezig waren. Het “geluid”, ondanks de eierdozen die ze aan het plafond geplakt hadden, nam ik er dan maar bij.

David en ik hebben er een familievriend aan overgehouden, en die zit nu keurig bij de politie in Antwerpen, en David die is ambtenaar en zorgt voor ons pensioen. Dit jaar gaan ze in april allemaal samen naar Afrika omdat Alwin daar met zijn Zuid-Afrikaanse Greet gaat trouwen. Greet en Alwin wonen in Burcht, en hebben twee kindjes, Runa en Sigr. In september volgt dan in Overijse het huwelijk van David en Audrey, en die worden dan hopelijk voorgoed, mijnheer en mevrouw Joly-Gillet.
Dus nooit vooroordelen hebben, zoals toen in mijn omgeving het geval was. Ik denk trouwens nog altijd dat hypocrisie veel schadelijker is dan een paar ‘vulgaire’ uitspraken en ‘duivelse’ muziek.

Vandaag de dag

Ik heb sinds 2009 een Facebook account, en vandaag liet Zuckerberg, de stichter van Facebook, ons via de kranten weten dat hij Facebook gaat aanpassen en nog socialer maken.
https://www.hln.be/ihln/internet/facebook-gaat-je-tijdlijn-helemaal-anders-opbouwen-dit-is-wat-er-precies-verandert~a321e246/
Na het lezen dit krantenartikel, maakte ik mij volgende bedenking: ik heb nu zo een 90-tal vrienden op Facebook. Stel ik zeg morgen mijn account stop, hoeveel vrienden zal ik dan nog voor mijn verdere leven overhouden, denk je??? 90? een handvol? geen?
Ik zelf kom niet heel vaak onder de mensen, zoals wie mij kent al weet, dat is zo gegroeid na de dood van mijn man, en nadat mijn zoon elders ging wonen. Gedeeltelijk, en vooral in het begin, is dat omdat ik geen vervoer heb, buiten het dorp woon, en zo weinig mogelijk mensen wil lastig vallen en zelf mijn plan wil kunnen trekken.
Ondertussen is dat wel een manier van leven geworden, en heb ik mij volledig aangepast. Ik organiseer hier o.a. zelf thuis dingen die ik anders in het verenigingsleven deed, en ben beginnen tuinieren.
Zonder Facebook en internet dreig je echter wel geïsoleerd te geraken, want er is buiten niemand die je mist, maar ik ben nogal redelijk creatief en nu ben ik blij met al die extra tijd voor mezelf.

Woorden (voor D.)

Onbaatzuchtig,
dat vind ik een mooi woord
met uitsterven bedreigd.

Of mededogen,
ontroering en tederheid,
nog zo een rariteit.

Eveneens authenticiteit,
eerlijkheid en trouw,
zijn moeilijk te vinden.

En waar vind je sereniteit,
intimiteit, loyaliteit
en hartelijkheid?

Maar vooral,
wie kent nog
onvoorwaardelijkheid?

Micheline Baetens – 12.01.2018

Vandaag de dag

Een mens zit toch veilig achter, of moet ik zeggen voor, zo’n computerscherm, helemaal alleen en zonder publiek, en wie je schrijfsels leest of niet leest daar merk je ook niets van. Je ziet onderaan wel zo’n cijfertje staan dat sommigen stukjes al zoveel maal bekeken zijn, maar er komt weinig commentaar op.
Zijn mensen bang om zich bekend te maken, of is het uit respect voor mijn persoontje dat ze niet reageren, ik weet het niet, en het kan me eigenlijk ook niet veel schelen. Misschien zie ik wel aan hun gezicht, als ik ooit nog eens buitenkom, dat ze met andere ogen naar mij kijken, maar ook dat interesseert mij niet echt.
Wat mij wel interesseert is dat ik misschien een paar taboes kan doorbreken en vooroordelen wegnemen. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat ieder mens wel een boek kan schrijven over zijn of haar leven, maar de meesten houden niet van openheid, of ze durven niet. En je moet ook heel eerlijk blijven, en de waarheid geen geweld aandoen, om een beter beeld te kunnen ophangen van jezelf en de omstandigheden.
Voor mij was mijn leven vaak een bron van ellende en ongewone situaties, gelukkig kan ik er op het bijna einde in alle vrijheid dan toch nog plezier en voldoening aan beleven, en hopelijk mijn nageslacht ook.
Het leven is heerlijk, maar niet altijd eerlijk, beste kinderen en kleinkinderen, het is vooral het enige wat je hebt, en je moet het doen met wat je krijgt. Maar altijd, heel zeker altijd, is er voor elk probleem een oplossing!

Remco

Zo vier kleine zwarte pootjes
Met telkens vier teentjes
en een kussentje.

Zo een piepklein nat neuzeke
onder twee fel groene oogjes
en een mondje om te zoenen.

Zo zacht als dons
zo speels als een katje,
en zo lief als een kater
met de look
van een Hells Angel.

Micheline Baetens – 11.01.2018

Vandaag de dag

Ik ben al sinds kerstmis mijn deur niet meer uit geweest, en toch heb ik de indruk dat ik meer spannende dingen meegemaakt heb dan mensen die elke dag in de file gaan staan.
In elk geval ik heb mij nog geen minuut verveeld, en ondertussen heb ik ook nog één en ander bijgeleerd, zoals een blog bijhouden.
Dit blog is eigenlijk mijn beste beslissing van 2017 geweest, ik hou bijna geen tijd meer over voor wat anders. Ik had er veel eerder moeten mee beginnen. Maar misschien rest er mij toch nog wat tijd, hopelijk zo’n vijftien jaar en als alles mee zit, dertig jaar om mij uit te leven, en al mijn herinneringen op te rakelen en er nieuwe aan toe te voegen. In elk geval, ik doe mijn best, blijven ademen dus.
Ik heb ook nog één wens, boven de wens van lang en gezond te leven, en dat is om nog één keer de grote liefde tegen te komen, al was het maar voor een paar jaar. Iemand die precies weet waar we samen over praten, wat we denken, en hoe we ons voelen. Ik weet het, het is een heel naïeve wens, en dat op je 68ste (eigenlijk een magisch getal!), je moet al heel veel geluk en toeval tegenkomen om dergelijke wens in vervulling te laten gaan. Bovendien ik kom niet eens buiten, of toch niet vaak. Maar zoals ik zelf zeg, niet het bezitten is belangrijk, maar het verlangen, en zolang dat er is, mag je zeker zijn dat je leeft en dat nog alles mogelijk is.
Het vervelendste en grootste misverstand aan ouder worden is, dat je je een meisje van zestien bent blijven voelen, maar iedereen denkt een oudere vrouw te zien.
Ik weet ook dat ik mij op dit blog kwetsbaar opstel, maar dat is dan maar zo; mij gaat niemand ooit van hypocrisie of valse schaamte kunnen beschuldigen. En ik kom toch niet veel buiten, dus…