En op een dag is je man weg,
En zijn de kinderen het huis uit,
En dan zit je daar
Met een vol gemoed
En lege handen.

En dan begin je met een hobby,
En met groenten te kweken
En bloemen te planten,
Met kippen te houden
En katten te strelen.

Een surrogaat huishouden,
Voor een surrogaat huisvrouw,
Met nog altijd een vol gemoed
En lege handen…

Micheline Baetens – 12 juni 2015

Alles kan je veranderen in je leven,
je relaties, je werk, je huis…,
ja zelfs je denken,
en dikwijls ook je gevoelens.
Maar je passie,
neen niet je passie.

Micheline Baetens – 11 juni 2015

Vandaag niemand gezien,
niemand gesproken,
en niemand gemist.

Micheline Baetens – 26 april 2015

Dezer dagen wou ik
dat ik door de muren kon kijken
om zo naar elk plekje in de tuin
te kunnen gluren
waar de natuur bestuift en barst,
en mij ongezien verschalkt.

Morgen, tot mijn spijt,
zal alles weer anders zijn,
en ik zal het niet beleefd hebben.

Micheline Baetens – 11 april 2015

Een klein slakje
heeft zich met haar huisje
vastgezogen aan mijn keukenraam.

“Nok, nok, nok,
mag ik met mijn huisje
binnen in jouw huis?
Het stormt hier buiten
en mijn zuignapjes
houden het niet!”

Is het dit nu
wat ze een latrelatie noemen,
te samen en toch apart?

Micheline Baetens – 29 maart 2015

Er is hier
iets onnatuurlijk,
iets vreemd,
iets ongewoon,
iets verboden,
iets verwerpelijk,
iets bizar,
iets gek,
iets boosaardig,
iets ongepast,
iets kwalijk,
aan de hand.

Ik kan het
op mijn tien
vingers tellen.

Micheline Baetens – 18 maart 2015

De dichter is alleenzaam
met de woorden
de uitroeptekens
de komma’s
en de vraagtekens
dat het hem
ten zeerste verwondert
ooit gelezen te worden

Micheline Baetens – 1 maart 2015

Het is zoals in het liedje,
“It’s a heartache,
Nothing but a heartache.”

Het zijn niet je botten
Die kraken,
Niet je spieren
Die verkrampen,
Niet je vlees dat bloedt.

“Nothing but a fool’s game”,
Want het is enkel hartzeer,
En wie geeft daar nu om?!

Micheline Baetens – 24 februari 2015

Ik heb heel lang,
en nog eens heel diep,
in de spiegel gekeken
en elk stukje
vergeten waarheid
teruggevonden.

Micheline Baetens – 3 februari 2015

Ik ben stapel,
zo stapel,
dat het huis davert,
de bomen rondjes dansen,
de tuin uitbundig bloeit,
de lucht parels zweet,
en mijn katten verkleuren
van al dat zotte geweld!

Micheline Baetens – 2 februari 2015