Ik heb toevallig een kaartje tegengekomen met het handschrift en de taalfouten van mijn moeder. Mijn moeder had een héél mooi handschrift, perfect haast, maar ze was er zich wel van bewust dat ze niet zonder fouten kon schrijven. Maar zo konden wij af en toe nog eens lachen met haar, en ook nu weer moest ik glimlachen.
Ze ging niet graag naar school en zat meer onder haar bank te poetsen, dan de les te volgen. “Mijn pupiter (zoals ze haar schoolbank noemde) was altijd proper en mijn inktpotje blonk als een spiegel.”( Toen zat de de inktpot nog in de bank ingebouwd.)
Kuisen was voor haar een manier om de controle te bewaren over haar leven, ook later nog. Ze was eraan verslaafd, en probeerde het door te geven aan ons, haar dochters. Het werd ziekelijk en ze is dan ook een paar maal opgenomen moeten worden, totaal overspannen.
De eerste keer was ik zestien jaar, en ging al werken. Vanaf dan bleef mijn zuster (die een jaar jonger was) thuis om het huishouden over te nemen. Onze jeugd was voorgoed voorbij.
Een mens kan aan vele dingen verslaafd geraken, wanneer hij of zij niet gelukkig is, want dat is uiteindelijk wat mijn moeder wilde, gelukkig zijn…
Vandaag de dag
Allerheiligen in de zon.
Het pannenkoekendeeg is al gemaakt! Het worden speltpannenkoeken, is eens iets anders, en nog gezond ook.
Tradities moeten er ons aan herinneren dat het leven ook leuk kan zijn en daar hoort zeker lekker eten bij, en dan houden we die traditie natuurlijk in eer, want alle liefde gaat door de maag ook die voor onze doden.
Een wandeling naar het kerkhof zit er niet in, ik heb daar niets verloren, want ze zitten namelijk allemaal straks hier rond de tafel…
Vandaag de dag
1 november
En zij overschouwde haar tuin en zag dat het goed was.
De aardbeien hebben uitlopers om te verplanten. De herfstframboos geeft nog altijd zoete vruchten, en de lampioentjes van de ananaskers hangen nog in de zon te rijpen.
De dalhias geraken stilaan uitgebloeid, en willen plaats maken voor de voorjaarsbollen.
We zullen deze winter diverse soorten kool, sla en spinazie kunnen eten, en wellicht ook witloof.
De natuur komt stilaan tot rust en de tuiniers sluiten langzaam de boeken…
Ik heb het gevoel
Zoals ik
Rem af
En dan zien we wel…
Probeer mij niet in een schuifje te steken,
Of ik haal de hele boel door elkaar.
Probeer mij niet te vangen onder één noemer,
Of ik maak er het grootste misverstand van.
Probeer mij geen etiketje op te plakken,
Of ik bederf de inhoud.
Ik wil overal,
Maar vooral,
Nergens bijhoren,
En dan zien we wel…
Micheline Baetens – 29 augustus 2017
Het leven is vaak
De troost van de verbeelding
Wanneer de wereld
Te schamper is om aan te kunnen,
Maak je dan terug een veilig nest
In het hoogste gras,
Tussen pinksterblauw en botergeel,
Bij het vluchtwegbruggetje
Van het verdronken riet.
En beeld je dan terug in,
Dat je nog onbestaand,
Nooit een voet
Op deze aarde hebt gezet.
En wees dan terug blij,
Dat je de troost van de verbeelding,
Nooit bent kwijt geraakt.
Micheline Baetens – 23 augustus 2017