Verleden week kregen we hier in de Vosdelle dit foldertje in de brievenbus.De NMBS, het gemeentebestuur, de pers, en zelfs onze premier Charles Michel, gaan hier dus op 28 maart een feestje bouwen, en dit staat er op het programma:

10.00 uur: onthaal pers.
10.30 uur: onthaal VIP’S met koffie (tent – privéterrein Charles Coppensstraat).
11.00 uur: verplaatsing VIP’s richting symbolische locatie (station Hoeilaart – in het verlengde van perron 1).
11.45 uur: terugkeer VIP’s en pers onthaaltent.
12.00 uur – 13.30 uur: walking lunch.

Wij, buurtbewoners zijn niet uitgenodigd. Wij werden tijdens de werken genegeerd, en nu dus ook.
Mijn man is in februari 2011 overleden, en in april 2011 zijn de werken hier begonnen tot en met 2015, dag en nacht, en wij werden gevangenen in onze eigen straat en huis.
Een mens zou van minder door de knieën gaan, en de handdoek in de ring gooien. Ik heb het gelukkig en met de nodige pillen overleefd, maar het is nu wel genoeg geweest!
En nu geven en krijgen die heren dus een feestje, door ons betaald! En fier dat ze zijn! Ik hoop dat het woensdag stront regent, of toch tenminste modder!
Dit spel hier, dit hele luxe project, het zogenaamde GEN moest klaar zijn in 2010!!!!!!!!!!!!!!!!!! Nu wordt echter voorspeld dat de eerste treinen pas in 2025 pas op die twee nieuwe sporen zullen kunnen rijden.
De bedoeling van de extra sporen is of was om de files rond Brussel op te lossen, door te zorgen voor een vlotter openbaar vervoer. Ik heb hier niet eens een bus! En als de mensen de trein zullen willen nemen, zullen ze ook eerst met hun auto tot hier moeten geraken.
Dus als alles pas klaar is in 2025, zullen er al lang geen files meer zijn, maar zal iedereen thuis zitten, omdat men met de auto toch nergens meer geraakt. http://www.standaard.be/cnt/dmf20171230_03274274
Maar dat is politiek: postjes scheppen, die bemannen met partijgenoten, al dan niet bekwaam, en die maken dan plannetjes waar niemand iets aan heeft en die enkel geld kosten, geld van de belastingbetaler, ons dus, die hier ondertussen ook nog eens met de miserie zitten, ’s nachts niet kunnen slapen, en ’s morgens met schrik opstaan en angstig de voordeur open trekken. En dan heb ik het nog niet over schade die aangericht werd aan de huizen en tuinen…

Ondertussen zijn de bermen en de geluidsmuren, de zogenaamde bloembakken, niet afgewerkt. Zowel muren als taluds zouden ongevormd worden tot een natuurlijke bloemenpracht, maar waarin tot nog toe enkel netels en distels welig woekeren, en waar regelmatig met gif gespoten wordt om de sporen onkruidvrij te houden. Je weet wel, voor het milieu…
En dan nog zoiets hartverwarmend, de reacties van wie hier niet woont, de reacties van het algemeen belang dus, waarvoor een beter openbaar vervoer tenslotte dient. Het enige wat onze medeburgers, in wiens achter- of voortuin men (nog) niet geweest is, als vorm van solidariteit kunnen zeggen is: “Dan moet je maar verhuizen, je wist toch dat je aan de spoorweg ging wonen, als je bouwde.”
http://www.timvandenput.be/
Een volk heeft inderdaad de politici die het verdient, dus daar moeten we ons alvast geen zorgen over maken.

http://bellot.belgium.be/nl/home
En onze politici hier in Hoeilaart, die hebben totaal niets in de pap te brokken, ook al zit onze burgemeester dan in het parlement, en ze hebben blijkbaar ook geen enkel gevoel van solidariteit, want anders zouden ze de buurtbewoners wel betrokken hebben bij dit evenement, en dat zou pas geloofwaardig en geruststellend geweest zijn. Ze kunnen uit protest nog altijd wegblijven, maar dat is enkel hardop dromen, vrees ik…

Je zou vandaag drieënzeventig geworden zijn, en je hebt al zoveel gemist, en wij jou al zolang.
Je moeder vertelde altijd dat de kerselaars bloeiden toen je geboren werd, het was volop lente, en misschien kwam het daardoor dat je zo’n optimistisch kind en positieve mens was. Moedig ook, heel moedig, en koppig, niet van zijn stuk te brengen.
Na acht maanden merkte men nochtans dat er iets scheelde, dat er iets niet helemaal in orde was. Het was diabetes, je metgezel voor de rest van je leven.
Maar je liet die valse vriend geen meester over je spelen, je was immers een ram die zich op elke rots, hoe ongemakkelijk ook, staande kon houden.
Je deed het veel beter dan de meesten van ons, ondanks het feit dat het steeds zwaarder werd, en die sluipmoordenaar je lichaam aantastte en verwoeste.
Maar eerst zou je leven, volop, net als ieder ander. Je zou gaan werken zonder ooit echt ziek te zijn, je zou trouwen en een zoon krijgen, die alles na-aapte wat zijn vader deed, en je zou de dokters verbazen, en je zou een tevreden mens blijven, ondanks het feit, dat je steeds meer en meer moest afgeven.
Toen je voor de zoveelste keer het ziekenhuis in moest, was het een longontsteking, die je dit keer liggen had. Zes jaar ervoor had je al een been moeten afgeven, en was je hart stevig onder handen genomen geweest, en dit keer sneed men ook nog eens je adem af.
Maar we hadden nooit gedacht voorgoed, toch was het zo, het was voorbij, dat leven van dat vrolijke kind, dat begon in één van de mooiste naoorlogse lentes.
Gelukkig heb je het niet beseft, en dat is een troost, want je zou het waarschijnlijk niet aanvaard hebben, en je met je hele lijf verzet hebben, zoals je dat je ganse leven gedaan had, tegen die ziekte waar je had mee moeten leren leven.
Maar je bent er nog hoor, nog elke dag, in onze gedachten en in ons hart, en we houden je in eren!

Zou het kunnen dat je gevoel voor humor samenhangt met je manier van leven, en je goede en slechte ervaringen?
Het meest leerde ik van mijn miserie, en humor is pas goed als hij doorleefd werd. Mensen zouden misschien hun miserie wat meer moeten koesteren, maar de wereld kan daar niet tegen, er mag niet eens over gepraat worden, laat staan om gelachen.
Als ik bijvoorbeeld zeg dat ik tijdens mijn depressie drie maanden in het zothuis gezeten heb, schrikken mensen, maar toch is dat de gezondste manier om met vooroordelen en pijnlijke situaties af te rekenen.
Natuurlijk kan je dat niet altijd en met alles. Eerst moeten de dingen verwerkt zijn, er moet tijd over heen gegaan zijn, en dan pas lukt het wel eens om de slappe lach te krijgen van iets wat vroeger uiterst pijnlijk was.
Gisteren was ik heel kwaad om iets, waar ik vandaag samen met mijn buurvrouw heel hartelijk om gelachen heb. Dus hoe vlugger je met iets klaar bent, hoe rapper je er de grappige kant van inziet.
Het is ook wel zo dat wie alleen maar grappig kan doen, zelden nog au serieus genomen wordt, en meestal is de humor dan ook navenant. Dus ook daar is kwaliteit en spontaniteit een vereiste.
Maar iemand de slappe lachen bezorgen, zoals een paar van mijn vrienden dat kunnen, is het leukste geschenk dat je kan krijgen, en je zou het elke dag moeten mogen ontvangen. Niet omdat het leven al triestig genoeg is, maar omdat alles relatief is, en humor daar de uiting van is. Het is een cliché, maar lachen is inderdaad gezond, en net als genieten van seks, compleet gratis! En die twee te samen en op hetzelfde ogenblik kunnen doen, zou dat niet de hemel kunnen zijn?!