De gestorvene

Zeven maal om de aarde gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zevenmaal om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde gaan.

Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan –
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.

Ida Gerhardt

Meer dan zeven jaar is het geleden dat ik weduwe werd, en nu dus blijkbaar terug op weg om een nieuwe relatie op te bouwen.
Doden worden niet terug levend, en het leven eist zijn rechten op. Gelukkig maar, want ik ben zeker dat geen enkele dode wilt dat zijn geliefden blijven treuren en het met minder moeten doen omdat zij er niet meer zijn.
Je kan natuurlijk niet in andermans naam spreken, ook niet in naam van zij die weg zijn, maar ik denk wel dat na zeven jaar alleenzaam, de lege plaats terug mag opgevuld worden.
De zege van onze zoon heb ik, en dat is voor mij het voornaamste. De rest zien we wel wat het wordt, en hoe het wordt. Ik heb tenslotte al meer dan één onbekend watertje doorzwommen en het in goede banen kunnen lijden, dus verdrinken zal ik wel niet, en overstromen dat doen enkel rivieren die te ondiep en te onbeheerst zijn.

Natuurlijk zullen de meeste mensen mij gek verklaren en wellicht ook dom, als ik zeg dat ik terug de grote liefde gevonden hebben, en ja, op Facebook, en ja zonder hem ooit “in het echt” ontmoet te hebben, en ja en dat op mijn leeftijd!https://www.youtube.com/watch?v=gHQc0W9Wn3M&feature=share
Dat is dan maar zo, maar als twee mensen, zoveel gemeen hebben, als twee mensen uren met elkaar kunnen chatten zonder zich verveeld of ongemakkelijk te voelen, als twee mensen dezelfde dromen en verlangens hebben… dan is al de rest toch maar bijzaak zeker.
Volgende maand ontmoeten we elkaar voor het eerst lijfelijk. Ons eerste afspraakje! Nog zolang wachten? Ja, we willen niets overhaasten, dit moet allemaal goed gebeuren, en als de tijd, en wij dus ook, er rijp voor is.
Hier had ik dus wel niet meer op gehoopt, ik had het opgegeven, want bij alles wat ik met mannen ondervond, kreeg ik het gevoel dat een relatie zoals ik die wou, onmogelijk was.
Niet dus, hij bestaat, de man met wie je over wat anders kan praten dan over seks, al zit dat er natuurlijk ook tussen, maar ook over al de rest wat ons bezig houdt en waar we mee bezig zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=6OrofA5U-lY&feature=youtu.be
Dit is zo onverwacht, en zo’n geschenk, dat je er energie van krijgt, en dat het lijkt of er hier toch iemand aan dat rad van de wereld zit te draaien, tot dergelijk geluk je in de schoot valt.
Ik ben ervan overtuigd, dat dit niet meer stuk kan, wat ook de rest van de mensheid denkt. Dit is voor nu, en voor de rest van ons leven!
https://www.youtube.com/watch?v=BG7suS4YJWk&feature=youtu.be

De liefde is een bron van inspiratie, en het is eens wat anders dan over verdriet en pijn schrijven. Ik moet het nog “leren” of moet ik zeggen “durven”, want ook al zijn het dan heel mooie gevoelens waar niks mis mee is, het is intiemer om over liefde en lust te schrijven dan over je ellende.

https://www.youtube.com/watch?v=Ag7vEErsD2Q&feature=share

Over wat het hart voelt daar hebben we meestal geen problemen mee, daar zijn genoeg zeemzoete gedichten en liedjes over geschreven, maar als het over het lichaam en erotiek gaat, wordt het delicater en moeilijker, zeker voor zo’n simpel en braaf (ahum!) meisje als ik.

https://www.youtube.com/watch?v=TjoTruBSIPQ&feature=share

De dichter Paul van Ostaijen kon het wel.

Duizend duizelkussen tuimelen
omarmen sluit knelgespand
perst lenden
blikken trillen
wimpers sluitstenen hangen brand verlangen
geluiden fluiten huid suist
cellen wereldvreemde werelden
zoengloed hong goed dood
over lijven 

En dit gedicht is van een andere Paul, een mij onbekende dichter. Mooi ook, en wat minder abstract dan van Ostaijen.

Zin

Ik heb zin om je rug te strelen
en je met mijn vingertoppen de ziel van mijn leven mee te delen.

Ik heb zin om je op mijn huid je dromen te voelen schrijven
ik twijfel geen ogenblik aan de leesbaarheid van je handen.

Ik heb zin om je witte nachtjurk van je schouders te zien glijden,
en naar je te kijken. Je naaktheid treft mij precies midden in het hart.

Ik heb zin om met mijn vingers die zachter worden dan penselen
je borsten en je tepels te strelen.

Ik heb zin om je als een landkaart van genot helemaal open te vouwen.
Ik heb zin om in jou mijn smeltpunt te bereiken, vloeibaar te worden

en helemaal door je heen te glijden.

Paul  Johanson

Oké, ik ga beginnen oefenen, mijn inspiratiebron heb ik in elk geval al!

Een wereldreis lang (knipooggedicht)

Als jij mij de wereld wilt laten zien,
mag jij mij de wereld laten zien.

Maar liefst wil ik dat jij
mij de vier hoeken van de kamer laat zien,
niet zomaar eventjes,
maar een wereldreis lang!

Micheline Baetens – 07.06.2018

Een mooi gedicht over ouder wordende liefde, is dit gedicht van Herman de Coninck, een meester in het schrijven van liefdesgedichten.

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in ’t cafè om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

Herman de Coninck (1944-1997)

Ik heb vandaag nog eens gekeken naar Cloud 9, een film over een vrouw van midden in de zestig die terug verliefd wordt, en een relatie aangaat met een oudere man.
Ze was er niet op uit. Het gebeurde gewoon, zoals er zoveel gewoon gebeurt in het leven.
https://www.youtube.com/watch?v=DGCloieWCkY
In onze maatschappij zijn dergelijke relaties nog altijd taboe, of op zijn minst ongewoon. En toch, waarom ook hier weer, zou leeftijd bepalend moeten zijn voor wat je denkt en voelt? Waar is iedereen toch zo bang voor als het over ouderen gaat, die hun grenzen verleggen, of beter de grenzen verleggen, die anderen hen voorhouden?
Het lijkt wel alsof men vanaf een zekere leeftijd als een seksloos wezen wordt beschouwd, dat alleen nog mag “sportelen” en de buikspieren oefenen om de plas op te kunnen houden.
Gelukkig zijn er altijd mensen geweest die zich niet storen aan vooroordelen, zoals de maker van deze film, Andreas Dresen, die een prachtfilm heeft afgeleverd, realistisch en eerlijk.
https://de.wikipedia.org/wiki/Andreas_DresenBedankt, Andreas!