Ik hoor zopas op tv een schrijver zeggen dat men voor Gedichtendag “belangrijke dichters” gaat uitnodigen, en dus stel ik mij de vraag wat maakt dat een dichter al dan niet belangrijk is, en bestaat dat wel, een belangrijke dichter?

Zie je hem of haar al staan, die belangrijke dichter, tussen al die andere belangrijke mensen, in strak kostuum en met een uitgestreken gezicht? Of tussen alle beroemde  BV’s om samen show te verkopen met veel glitter en glans en felle make-up. Of tussen witte jassen, zwarte toga’s, gewijde gewaden en heldhaftige uniformen allerhande? Zie je de dichter daar al tussen staan?

Misschien is een belangrijke dichter iemand die haast onvindbaar is, zoals zuivere lucht en helder water, of rust en stilte, en ja, dan is hij of zij inderdaad belangrijk.

Vermoeidheid

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten met elkaar,
Als wij moe zijn van het slapen
Met elkaar, het wandelen
En handeldrijven met elkaar,
Het tafelen en oorlogvoeren

Met elkaar, als wij zo moe zijn
Van elkaar, van het elkaren
Van elkaar, dan zetten wij de kat
Op onze schouder, gaan de tuin in
En zoeken de kinderstemmen achter
De hoge hagen en in de boomhut.

En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
In het gras, en de jaren die zwaar
En donker sliepen in de zoom
Van onze jas ontbloten zich daarboven
In een jongenskeel en dansen op
En neer in een vochtige meisjesmond

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten,
Van het praten,
Van het praten met elkaar,
Gaan wij de tuin in en verzwijgen ons
In de kat, in het gras, in het kind.

Leonard Nolens

“Behandel anderen zoals je zelf het liefst behandeld wordt.”

Ik zeg dingen waar ik rotsvast in geloof, maar die mensen vaak niet graag horen, waardoor ik heel weinig “vrienden” heb.

Ik ben mij daarvan bewust, maar het leven heeft mij ook geleerd dat eerlijkheid het langst duurt, en dàt aanvaarden heeft mij zelf ook het gelukkigst gemaakt.

En hoe ik daar achter gekomen ben? Wel, door ziek te worden. Niemand is gebaat met schone schijn. En niemand is perfect. Ik heb veel “kwaad” gedaan in de veronderstelling dat ik dat dus wél moest zijn. Een groot deel van mijn leven heb ik daardoor verknoeid, en waarschijnlijk ook voor een stuk dat van de mensen die mij het dierbaarst waren en zijn.

Het is dan ook verwonderlijk dat ik al bij al vandaag content ben met het bijna eindresultaat. Ziek worden van jezelf kan helend werken, voor jezelf en voor de anderen.

Ik wens dan ook iedereen die de moed heeft dat helend proces te doorworstelen, alle succes toe, en geloof me, het is echt de moeite waard!

LIEDJE 

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over liefde
iets dat je voelt of iets dat je
zou willen voelen. Liever word ik
bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst
en wat ik gewaar word is waar
of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

Judith Herzberg

Het is een gewoonte geworden, eind januari, begin februari krijgen we meestal wat sneeuw. Elk jaar zo rond Gedichtendag, die altijd op de laatste donderdag van januari valt, ziet de wereld er eventjes maagdelijk uit.

En altijd is er dan dat gezaag en geklaag omdat het wat moeilijk wordt voor koning auto om zich te verplaatsen. Elders in de wereld ligt er twee meter sneeuw, hier hooguit enkele centimeters, en we vinden dat een ramp. In België lijkt de sneeuw wel opblaasbaar, zeker in de hoofden van de mensen.

We waren gewaarschuwd, en dus hebben mijn kippen gisteren eten gehad voor twee dagen, en morgen is, als de voorspellingen juist zijn, dat goedje weg, en kunnen we weer eventjes naar buiten.

De tuin ziet er in elk geval zo minder dood en triestig uit.

https://www.velt.nu/nieuws/sneeuw-de-tuin?utm_source=Ledenbestand+Velt&utm_campaign=f542d85988-EMAIL_CAMPAIGN_2019_01_22_09_48&utm_medium=email&utm_term=0_625a152ba2-f542d85988-344225393

Oh, the weather outside is frightful
But the fire is so delightful
And since we’ve no place to go
Let it snow, let it snow, let it snow

Man it doesn’t show signs of stoppin’
And I brought me some corn for poppin’
The lights are turned way down low
Let it snow, let it snow, let it snow

When we finally kiss good-night
How I’ll hate going out in the storm
But if you really hold me tight
All the way home I’ll be warm

And the fire is slowly dying
And, my dear, we’re still good-bye-ing
But as long as you love me so
Let it snow, let it snow, and snow

When we finally kiss good-night
How I’ll hate going out in the storm
But if you really grab me tight
All the way home I’ll be warm

Oh the fire is slowly dying
And, my dear, we’re still good-bye-ing
But as long as you love me so
Let it snow, let it snow, let it snow

Breien lukt nog niet, na een gebroken pols, maar haken, borduren en naaien al wel, vooral haken lijkt een goede revalidatietherapie.

Wat een luxe om in een tijd dat haast alles geautomatiseerd is, met je handen te kunnen werken. Wat heb ik dat gemist!De meeste dingen die ik maak, kan je zo kopen en zelfs nog veel goedkoper dan wanneer je ze zelf maakt. Dus eigenlijk ben je bezig met nutteloos en nodeloos werk. En precies dat is zo waardevol. Bovendien werkt dat ook therapeutisch, zeker handwerk zoals breien en haken waarbij het verstand op nul kan gezet worden, en je steeds dezelfde handeling herhaalt.Toen ik jaren geleden kantkloste prezen mensen mij om mij geduld. Je werkt maanden aan een lapje kant dat je wanneer het klaar is haast niet ziet liggen. Er is in mijn ogen echt niets nuttelozer dan kant klossen. Het dient tot niets. Een gebreide sjaal kan je nog warm houden, of een gehaakt kledingstuk kunnen je dragen, maar een kanten doekje, durf je niet eens ergens leggen uit angst dat het vuil of beschadigd wordt, want wassen is uit den boze. De meeste van mijn werken zijn dan ook ingekaderd. Eerstdaags zal ik er eens enkele fotograferen, van zodra ik terug alleen de keldertrap af durf.