Vandaag het huwelijk van Alwin en Greet in Zuid-Afrika.
https://www.facebook.com/kuthababushlodge/

Trouwen op een trouwlocatie in de bush, samen met je kinderen, familie en vrienden dat moet wel onvergetelijk zijn!David moet straks tijdens den plechtigheid een tekst voorlezen voor zijn beste vriend, en ik weet dat hij plankenkoorts zal hebben en nerveus zijn. Maar hij gaat dat goed doen!

Wat ben ik gelukkig dat ze dat allemaal samen kunnen beleven, en het zal zeker een verdere band voor het leven scheppen. Het is prachtig, en ik ben nu al benieuwd om de foto’s te zien!
Voor mij staat de tuin te wachten, want De Nieuwe Serre, het tuincentrum in Huldenberg, heeft tien zakken mulch gebracht om uit te storten, en viooltjes om uit de planten zodat er wat kleur en muziek komt in de tuin.
Viooltjes, waren de lievelingsbloemen van mijn vader, hij plantte ze elk jaar in overvloed rond hun huis, en vermits zich dat zelf ook een beetje uitzaait, kwamen ze op den duur overal te voorschijn.Ziet ze zien!

Viooltjes

Eigenwijze viooltjes
kijken mij uitdagend aan.

Vooral het eerste,
het tweede en derde
al wat minder,
het vierde gematigd,
terwijl het vijfde
nu pas de knop opendraait…

In harmonie
spelen zij een symfonie
in klankkleuren paars, geel en wit
voor beperkt gebied.

Micheline Baetens, 28 juli 2011

Mensen hebben tegenwoordig een streefdoel. Zoveel stappen doen, zoveel kilometers in zoveel minuten, zoveel landen bezocht hebben, zoveel vermageren, zoveel vrienden maken op Facebook, en binnenkort ook nog zoveel voorkeurstemmen halen bij de verkiezingen…en daarbij waarschijnlijk uit het oog verliezend dat meer maar een getal is dat nergens op slaat, en geen garantie is voor kwaliteit.
Ik ben gelukkig dat ik er vandaag weer een dag bijgekregen heb en dat bovendien, als kers op de taart, de zon schijnt!Lisbon Falles in Mpumalanga – Zuid-Afrika

Gisteren kreeg ik vanuit Zuid-Afrika van David deze foto te zien op zijn Facebook. Streef jullie maar kapot mensen, elk doel gaat aan de natuur voorbij, hier kan niets of niemand tegenop!Ik trek vandaag de tuin in met als enig streefdoel “zijn” en daarvan genieten.

Ik was het enige kleinkind dat met mijn grootvader, in de kruiwagen mee mocht naar zijn tuin in de Grotstraat. Aan hun huisje in de Dreef was geen tuin, enkel een klein binnenkoertje, heel zonnig en beschut.
Het was grotendeels een groentetuin, maar ook bessenstruiken met o.a. stekelbezen, en mijn grootvader kweekte ook de mooiste dahlia’s.
De andere kleinkinderen waren allemaal veel te lastig, zei hij, en die nam hij dus nooit mee. En ik mocht ook altijd mee naar de donderdagmarkt op het Justus Lipsius plein in Overijse, en kreeg dan telkens een puntzakje met muisjes van het snoepkraam, en bij de bakker een puntzakje rozijntjes.
Nochtans, mijn grootvader langs moeders kant, Tiske Caron, was de dooppeter van mijn zus, maar geen overreden aan, ik alleen nam hij mee. Het is ook de man die mijn voornaam koos, maar dat verhaal heb ik al verteld.
Die kruiwagen diende ook voor alles. Onder andere om de kermistaarten, pruimentaarten en kaastaarten, die mijn grootmoeder maakte, te laten afbakken bij de bakker Danhieux, ook om de zinken emmers te gaan vullen met drinkbaar water van De Kelle, een bron op de Waversesteenweg, en ja, ook om de beerput in een vat naar den hof te rijden. Toen kon dat nog allemaal!
Op een dag zat hij dood in zijn rieten zetel, mijn grootvader, iets met het hoofd heeft mijn moeder altijd gezegd, en van dan af was het gedaan met de pret voor het vrolijke kind, want van dan af werd er aan mij getrokken en gesleurd om bij mijn ouders te gaan wonen, en was het gedaan met de privileges die ik van mijn grootouders kreeg. Dat kind moest daar weg, het hoorde daar niet, en de familie ging er zich eens mee bemoeien.
En van toen af, ik was ongeveer zes jaar, is de natuur mijn vriend geworden, de natuur langs de Huldenbergse dreef. Elke dag, en altijd alleen, want mijn zus die mocht achterop de fiets bij mijn moeder. Twee kilometer te voet heen en terug van thuis naar school. Ja, ook dat kon toen nog, door het weinige verkeer.
Dat waren dan ook de uren dat ik terug vrij was en weer een vrolijk kind kon zijn…

Hebben jullie ook al gemerkt dat momenteel in haast alle tuinen de gele vlam van de forsythia brandt? Dat is de vlam van de lente!!!

Geel is trouwens de kleur die primeert in de lente. Denk maar aan de pissebloemen, de boterbloemen, de dotterbloemen, de sleutelbloemen, de paasbloemen, …

De gele vlam

De gele vlam
Van de forsythia
Staat in bloei!

“Vaarwel winter,
Ik heb je nodig gehad
Om te ontbranden,
Maar nu mag je gaan.”

Micheline Baetens – 20 maart 2017

En binnenkort komen dan de frêle pinksterbloemen, de veelzeggende vergeet-me-nietjes, de piepkleine bosviooltjes, en de zalige meiklokjes.
Meiklokjes, de bloemen van de arbeider, want die vond je destijds in alle bossen, die geurden lekker en kostten niets, ideaal om aan je vrouw of aan je lief te schenken.
Heerlijk was dat vroeger, al dat moois in de vrije natuur te kunnen vinden en te kunnen plukken.
Mensen kochten vroeger ook haast nooit bloemen, en er waren geen bloemenwinkels in de buurt, de tuilen kwamen ofwel uit de eigen tuin, of uit de bermen, velden en bossen.
Eigenlijk, het meeste wat ik mis aan vroeger, buiten een paar mensen en de school, is de natuur die toen aanwezig was, daar word ik echt nostalgisch van, en dat ik het enige waar ik terug naar verlang, en wat vroeger beter was.

Zuid-Afrika.
Beelden vanuit het Krugerpark, waar ze gisteren de ganse dag beestjes hebben gespot.En slapen doen ze blijkbaar in een boomhut.Oei, even een boompje omgevallen, maar gelukkig naar de goede kant.

Die gaan wat te vertellen hebben als ze terug thuis zijn!