Ik wou dat ik iemand had
Om lief te hebben
Om te betuttelen en te verzorgen
Om te vervloeken en te koesteren
Om te verdrieten en te troosten
Uit gewoonte elke dag
Tot vervelens toe
En levenslang.

Micheline Baetens – 15 juni 2013

Ja Dokter, ik weet het
Er zit een tijdbom in mijn lijf,
Mijn borsten worden oud
En kunnen kanker krijgen,
En mijn bloed jaagt te fel
Voor mijn arme hart…

Maar mijn hoofd, Dokter
U kijkt nooit naar mijn hoofd?

Want soms denk ik
Dat ik zestien ben
En heb ik zin in kwajongensstreken,
Of om te schelden
Op alles wat misgaat
In deze maatschappij…

Hoe zit het met mijn hoofd, Dokter
Moet dat niet eens onderzocht worden
Of is dat minder gewichtig
Dan mijn overgewicht, enzo…?

Micheline Baetens – 23 mei 2013

Pal naast de frambozenstruik
wiens bloemetjes een wankele belofte inhouden,
hebben de varens zich vrijelijk ontplooid,
en aan de voet van de witte seringen
pikken twee uitgehongerde koolmeesjes
in een rijkelijk gevulde zadentaart
spelend genietend
van een vierkante meter simpel geluk.

Micheline Baetens – 20 mei 2013

Soms zie je mensen
pratend tegen zichzelf
over straat gaan.

Misschien zijn dat mensen
die te lang alleen zaten,
of mensen die graag gelijk krijgen,
of een speech voorbereiden,
een toneelstuk van buiten leren,
of bang zijn dat ze het spreken gaan verleren…

Micheline Baetens, 3 mei 2013

Er zit een spin aan de deur,
En ze draagt een kruis op de rug.
Ik vraag haar:
“Wil je mijn kruis ook dragen?”
Maar ze schudt het hoofd
En antwoordt:
“Een spin met twee kruisen is belachelijk.
Geef het aan de lieveheersbeestjes,
Die zijn er gek op!”

Micheline Baetens, 12.03.2012

Een statige patrijs
waadt statig door het gras.

En ziet die rosse kater
sluipen als een vos
en op meters afstand blijvend
de ogen uit het zijn kop staren.

“Durf ik, of durf ik niet?
Zo’n grote vogel vergt kracht en moed,
en die vos
dat ben ik niet.”

Micheline Baetens – 8 maart 2013

Bedenk dat als je wilt,
Je op wolkjes kan lopen,
In dit doodlopend straatje,
Vol valkuilen en hindernissen.

Pronkend met je kwetsbaarheid,
Kan je als je wilt
Zonder blikken of blozen,
Genieten van de onzekerheid
Van dit enige bestaan
Dat je is gegeven.

Laat je angst
Je vooral niet tegenhouden,
Want ook al zou je dat willen,
Je kans komt nooit meer terug!

Micheline Baetens – 1 maart 2013

Mijn katten ondersteunen mij
Van de tafel naar het bed,
Van de zetel naar de tuin
Maken zij elke arbeid lichter,
Elk plezier vierdubbel
En dat voor enkel een bordje eten,
Een streling om het uur
En een plekje in de zon.

Micheline Baetens – 26 februari 2013

Er vallen kleine diamantjes uit de lucht,
een steentje hier, een steentje daar
voor de zwarte merel, en de grijze mus
voor de kater zonder lief
en voor jou, gemene hartendief,
een prul van niks.

Micheline Baetens – 14 februari 2013

De fazant schrijdt
als een majesteit door de tuin
terwijl zijn lange staartveren
het tapijt van sneeuw lichtjes beroeren
en zijn koninklijke kleurenpracht
de zon uit haar schuilplaats heeft gelokt.

Micheline Baetens – 10 februari 2013