Soms koop ik een plant om de naam alleen al, zoals vandaag, de elfenbloem. Zo een naam doet je toch dromen! Dat is pure poëzie. En op de foto’s zal je zien dat de plant haar naam niet gestolen heeft.

Je hebt ze in verschillende kleuren, maar ik heb deze gevonden. Vier stuks heb ik er besteld. Het moeten immers niet altijd tuinkabouters zijn, die de tuin bemannen, nu ook eens wat vrouwelijk schoon en elfjes!

De plant bloeit in mei, dus het is nog afwachten of er dit jaar ook nu bloemen zullen op komen. Maar ook het blad is heel mooi, dus kunnen we daar al van genieten.

Rare dromen dat een mens soms heeft, en ik ken er iets van.

Vannacht heb ik o.a. gedroomd dat ik een klein meisje van vijf jaar een aantal keren van boven op een gracht naar beneden gegooid heb, en dat omdat ze geen rekening hield met mij. Ze had dan ook nog eens in haar broek gekakt omdat ze haar goesting niet kreeg.

En ik heb ook mijn ganse familie teruggezien in een restaurant in Maleizen. Zelfs mijn grootmoeder was erbij!

Geef daar maar eens allemaal een betekenis aan. Zelf noem ik dergelijke dromen mijn nachtelijke psychoses, en neen, ik neem geen drugs.

Die eerste droom kan ik nog enigszins plaatsen. Ik denk dat ik dat kleine meisje zelf ben, en het feit dat ze zich bevuild had, komt omdat ik vroeger niet goed voor mezelf gezorgd heb. Een uitleg als een andere, natuurlijk…

En mijn familie terugzien komt waarschijnlijk, omdat ik daar nog inderdaad veel mee bezig ben, en zeker met mijn grootmoeder.

We blijven maar al te vaak al te lang in het verkeerde leven zitten, en ’s nachts moeten we die fout waarschijnlijk verder verwerken en krijgen we nare dromen, die ons overdag maar weer eens doen nadenken, en ons met de neus op de feiten drukken.

Nu heb ik wel altijd gedroomd, ook als kind, en vaak geschreeuwd in mijn dromen, zo hard dat ik er zelf wakker van werd. Mijn moeder was het op den duur gewoon en waarschuwde mijn man toen we gingen trouwen dat hij zich ’s nachts niet moest verschieten van mijn getier. Tijdens de wittebrooddagen was het al prijs!

Huilen doe ik ook in mijn slaap, en dan maakt Iris, één van mijn katten, mij wakker. Een mens moet op één of andere manier de frustraties van overdag kwijt, en bij mij lukt dat dus blijkbaar ’s nachts heel goed.

Een mens is een spons, die af en toe eens grondig moet uitgeknepen worden, zodat de moeilijke emoties kunnen wegvloeien, denk ik. En vermits de ene persoon al wat meer spons is dan de andere…

Een spons is trouwens een natuurlijk product, dus zo abnormaal zijn we dan ook weer niet. En vinden jullie ook niet dat onze hersenpan op een spons lijkt?

Goede Vrijdag vandaag, en het is een goeie, want de zon schijnt volop en we krijgen meer dan twintig graden. Daarom ga ik niet langer wachten op de IJsheiligen om mijn dahlia’s in de grond te steken, want volgens mij zijn die al gepasseerd, en houden zij zich, net als iedereen, niet aan hun afspraak.

Zondag vertrekken Audrey en David voor een paar dagen naar de kust, en ben ik “plantsitter” voor de zaailingen van groenteplantjes van David. Misschien moet ik eens een crèche openen voor tuinders, die in het voorjaar met vakantie gaan…

In elk geval in mijn tuin doet de sla het heel goed, en ik heb ook al boterboontjes gezaaid, ondanks dat dat afgeraden wordt om dat nu al te doen, maar ik heb er vertrouwen in. Straks ga ik ook nog wat veldsla onder glas zetten en ik heb hier ook nog wat bloemenzaad liggen voor tussen de rotsplantjes. Morgen brengen ze nog een drietal hortensia’s en dan zal alles wel vol staan om de zomer kleur te geven.

De rest van het paasweekend ga ik genieten van de rust en de zon, met de voordeur wijd open.

Een actieve en creatieve geest wil van alles, heeft duizend en één goede ideeën maar soms echter teveel voor één mens, en als je dan niet schift, dreig je te crashen en uiteindelijk niets goeds te verrichten. Dit is wat mij regelmatig overkomt.

Het is ook zo dat als je veel alleen zit en niet zoveel mensen hebt om mee te praten, zowel over luchtige dingen als over dingen die dikwijls blijven malen, je weinig relativerende feedback krijgt en dan worden in je hoofd de dingen dikwijls uitvergroot.

Dankzij een goed gesprek ben ik er vandaag achter gekomen wat er de laatste dagen scheef liep in mijn koppeke, en ik voel mij terug stukken beter. Het is lente: bijtjes, bloesems, en ja ook onkruid en slakken, maar dat is het leven, nietwaar.

“Je bent een hevige”, is wat mijn psychiater zei bij de eerste consultatie, en dat was er boenk op. “Een bezige bij”, zei men op school, dus het zal wel de aard van het beestje zijn.

Onlangs stuurde David mij een mooi Frans gezegde door, en dat vat het wel ongeveer allemaal samen:  Chassez le naturel, il revient au galop.( Philippe Néricault dit Destouches, 1680-1754.) Of zoals ze in het Nederlands zeggen: Een vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken.

‘De eis bemind te worden, is de grootste aller arroganties.’ (Nietzsche)

Wij kunnen makkelijk aanvaarden dat niet iedereen even verstandig is, maar hebben het veel moeilijker met accepteren dat niet iedereen even empathisch is.

Nochtans zijn beiden een aangeboren gegeven en dus niet veel aan te veranderen. Wel bij te sturen en te polijsten, maar empathie, of emotionele intelligentie, krijg je mee van bij de geboorte, zoals praktisch alles waarmee je persoonlijkheid in de loop van je levensjaren vorm krijgt.

Ik denk dat ik in mijn leven maar één persoon echt en onvoorwaardelijk bemind heb, en dat is mijn zoon, al de rest waren gemengde gevoelens. En mensen die mij onvoorwaardelijk bemind hebben? Wellicht mijn grootmoeder.

Van iemand houden zoals hij of zij is, heeft als eerste voorwaarde dat je die persoon door en door zou kennen, en dat is onmogelijk. Ik ben al blij als iemand mijn dagelijkse doen en laten weet te appreciëren, en degene die dat doen, zijn er ook maar mondjesmaat, zowel nu als in het verleden.

Om begrepen en aanvaard te worden moet je naar een psychiater gaan, want die is volledig onpartijdig, en zorgt er in de eerste plaats voor dat jij jezelf aanvaardt en apprecieert zoals je in alle eerlijkheid bent.

Empathische personen die mij begrijpen en aanvaarden, dat zijn er maar een paar, en op zich is dat al een groot cadeau. Het zouden er misschien meer moeten en kunnen zijn, zoals je ouders en je naaste familie, maar bloed is maar bloed en soms is een volslagen vreemde eerder geneigd om te beseffen wat je voelt en denkt dan degene met wie je verwant, gehuwd of bevriend bent.

Nietzsche heeft gelijk, we moeten vooral niet te arrogant zijn. Een beetje genegenheid en begrip doet soms wonderen, zolang we het maar niet vanzelfsprekend en verslavend vinden.

Alles wat aan mijn aard beantwoordt, in de natuur en geschiedenis, spreekt tot mij, prijst mij, stuwt mij voorwaarts, troost mij: de rest hoor ik niet en vergeet ik meteen. Wij zijn voortdurend uitsluitend in ons eigen gezelschap. (Nietzsche)