Roger Scruton (1944-2020)

Interview Alicja Gescinska over Roger Scruton (1944-2020)

Ze was het vaak oneens met de Britse conservatieve denker Roger Scruton, die zondag is overleden. Maar Alicja Gescinska noemt hem ook haar beste vriend.
‘Politici die zich op Scruton beroepen, hebben hem zelden goed gelezen’

De Standaard – Wouter Woussen – 14.01.2020

Wat is het belangrijkste dat u zich van ­Roger Scruton zult herinneren?

Alicja Gescinska: ‘We waren tien jaar intens bevriend. Hij was een goed mens, bezorgd om de wereld, de natuur, de dieren. Hij gaf om zijn medemensen, mensen hielden van hem. Zijn levensingesteldheid werd gekenmerkt door een grote zin voor verantwoordelijkheid. Ik deelde zijn bezorgdheden, al kon ik mij niet vinden in al zijn oplossingen. Politiek zaten we regelmatig op een andere lijn (Gescinska stond bij de jongste verkiezingen op een lijst van Open VLD, red.). Hij was voor de Brexit, ik was ertegen. We verschilden van mening over grote en kleine zaken. We zagen dat niet als een reden om het gesprek te staken, maar juist om een fles open te trekken en de dialoog aan te vatten. Ik was een van de enigen die zijn manuscripten mochten lezen voor ze gepubliceerd werden. Hij liet mij dat doen, precies omdat ik anders was.’

Zal hij de komende decennia invloedrijk blijven?

‘Zijn naam hoort thuis naast die van Edmund Burke en Michael Oakeshott. Niemand zou zich de komende vijftig jaar “conservatief” mogen noemen zonder zich door zijn werk heen te worstelen.’

Hoe groot is zijn politieke invloed?

‘Zijn politieke invloed is helemaal niet groot. Als de conservatieve politici zijn werk écht zouden lezen, zou de wereld er veel beter uitzien. Dan zouden conservatieven bijvoorbeeld de grootste pleit­bezorgers zijn voor de bescherming van de natuur. Het conserveren van de aarde was voor hem bij uitstek een conservatieve bezorgdheid. Je hoort ook nooit een linkse politicus zeggen: “Dat heeft hij goed verwoord.” Hij was een misbegrepen denker. De meeste van zijn critici struikelen al over het feit dat hij conservatief was, nog voor ze een woord van hem hebben gelezen. De politici die graag zijn naam laten vallen, zijn net zo vooringenomen in hun selectiviteit. Ze geven niet om zijn inzichten, maar zijn er alleen in geïnteresseerd hem voor hun kar te spannen. Zeldzaam zijn de politici die zich op Roger Scruton beroepen en hem ook echt goed gelezen hebben.’

Heeft Thierry Baudet hem goed gelezen?

‘Het is niet het moment om over de politieke nalatenschap van Roger te praten, of aan politieke recuperatie te doen. Sowieso was Roger de laatste jaren erg ontgoocheld in de discrepantie tussen het filosofische conservatisme en het conservatisme in de politiek. Hij had niet het gevoel dat zijn filosofie echte politieke vertegenwoordiging kreeg, niet in Engeland, niet elders. Voor de conservatieve regeringen van Theresa May en later ­Boris Johnson had hij een onbezoldigde adviseursfunctie. Als een soort Britse bouwmeester moest hij nadenken over mooie sociale woningen, tot hij van racisme werd beschuldigd na een interview in de New Statesman. Ze hebben hem toen snel ontslagen. Pas toen bleek dat hij verkeerd was geciteerd, kreeg hij zijn baan terug. Die aanpak zegt meer over de Britse Conservatieve Partij dan over hem. Hij werd gebruikt en in de kou gezet.’

In dat interview toonde hij onder meer ­begrip voor islamofobie. Was hij zelf islamofoob?

‘Hij uitte conceptuele bezwaren tegen de term “islamofobie”. Dat is niet hetzelfde als ontkennen dat haat, racisme en vooroordelen echt zijn. Het is de taak van een filosoof om na te denken over concepten en termen. Hij heeft meer voor individuele moslims gedaan dan veel van zijn critici. Het verwijt islamofoob te zijn, dankt hij aan het feit dat hij een boek schreef over problemen die nu iedereen onderkent, bijvoorbeeld dat sommige moslims hun religie en de ­religieuze wet boven de seculiere wet plaatsen.’

U zegt dat hij gebruikt werd. Tegelijk prijst u zijn intelligentie. Was hij dan ­naïef?

‘Hij was niet naïef. Hij wist dat zijn naam misbruikt wordt door politici die zich interessanter willen maken. Wie blindelings in het verhaal van die politici trapt, zou ik naïef noemen. Toen ik hem leerde kennen, zei hij: “Ik hoop dat je mij leert kennen door wie ik ben en niet door wat je over mij leest.” Hij was een milde ziel, te zachtaardig om in de clinch te gaan. En toch was hij moedig. Tijdens de Koude Oorlog hielp hij boeken en ­medicijnen naar Tsjechië en Polen te smokkelen. Hij hield clandestiene lezingen achter het IJzeren Gordijn, toen zijn linkse critici de communistische dictatuur nog vergoelijkten.’

Hij schreef onder meer een verdediging van de vossenjacht. Dat is een verhit ­debat in het Verenigd Koninkrijk. Schuilde er ook een provocateur in hem?

‘Dat boek was geen provocatie, maar een oprechte verdediging van een traditie waar hij erg van hield. Vossen die sterven bij de vossenjacht, hebben een beter leven dan de meeste dieren in onze voedselindustrie. Hij wilde mensen doen nadenken, ook over dingen waar ze het niet mee eens zijn. Hij kon dat heel goed. Hoe vaak we het ook oneens waren, we hebben nooit ruzie gehad.’

Welke van zijn boeken zou u aaanraden?

‘Dat hangt af van de interesse en kundigheid van de lezer. Zijn oeuvre is breed en diep. Het beschrijft een heel wereldbeeld. Hij heeft meer boeken geschreven dan de meeste mensen in hun leven ­lezen. Wie een greep wil krijgen op zijn conservatieve filosofie, zou ik Groene filosofie aanraden. Hij schreef niet alleen over de maatschappij en politiek, maar ook over de geschiedenis van de filosofie hoogstaande, toegankelijke boeken. En hij was ook romancier en schreef kort­verhalen, libretti, gedichten. Dus doe zijn laatste verhalenbundel er ook maar bij: Souls in the twilight. Maar esthetica was echt zijn levenswerk: de filosofie van schoonheid, vooral in muziek en architectuur. Dus ik zou ook The aesthetics of music aanraden. Dat zag hij als zijn belangrijkste bijdrage aan de filosofie. Of misschien toch het meer toegankelijke Schoonheid. Schoonheid was het epi­centrum van zijn leven en denken.’

Wat was zijn definitie van schoonheid?

‘Schoonheid valt, zoals alle waarde­volle dingen, niet in een definitie te gieten. Hij probeerde vooral de ervaring van schoonheid die wij als mensen hebben, te begrijpen. De esthetische ervaring is een zingevende, eerder dan een zintuiglijke ervaring. Ze maakt dat we ons thuis­voelen in de wereld, en biedt troost. Al weet ik niet welke schoonheid troost biedt bij het verlies van een vriend.’

Scruton had kanker en wist dat hij niet lang meer zou leven. Hoe stond hij daar­tegenover?

‘Hij was niet bang voor de dood, wel voor het lijden. Hij klaagde niet, want hij wist dat hij een mooi leven had gehad. Met de dood voor ogen, begreep hij waar het leven grotendeels om draait, en dat is dankbaarheid.’

BOEK

Schoonheid
Roger Scruton

Samenvatting

Van landschappen tot lichamen en van symfonieën tot de sterrenhemel, schoonheid heeft de mens altijd aangetrokken en in verwarring gebracht. Volgens Plato is schoonheid de stimulans voor het verlangen naar een hogere wereld. Schoonheid kan echter ook gevaarlijk zijn, zoals de schoonheid van Carmen, verontrustend zoals de schoonheid van Michelangelo’s David of zelfs immoreel wanneer Salomé in het gelijknamige muziekdrama van Richard Strauss de levenloze mond van Johannes de Doper kust.

Maar wat verstaan we precies onder ‘schoonheid’, en welke plaats zou ze in ons leven moeten innemen? In dit levendige en prikkelende boek betoogt Roger Scruton dat schoonheid in alle opzichten net zo belangrijk is als Plato dacht, en in geen geval mag worden afgedaan als slechts een subjectief gevoel. Integendeel, schoonheid is fundamenteel voor een goed leven en zonder een gemeenschappelijke waardering van schoonheid zal onze wereld ophouden een thuis te zijn voor de menselijke soort.

Beste wensen voor 2020

Eindejaarsdagen

De eindejaarsdagen
dat is bladgoud aan de bomen,
de geur van mandarijntjes
en bloeiende hyacinten,
verse wafels met koffie,
een druppel uit een goei fles,
en een nieuw kleed op tafel.

De eindejaarsdagen
is de ster die bleef stille staan,
de gezelligheid van een thuis
met een dak boven je hoofd,
en het afsluiten van de wintertuin.

De eindejaarsdagen
dat is een vrolijk feest
voor alle blije zielen,
die van goede wille zijn.

Micheline Baetens

FILM: Les plus belles années d’une vie

“De mooiste jaren van een leven zijn de jaren die we nog niet beleefden.”

Victor Hugo

“De dood is de prijs die je betaald voor het leven…”

“Niemand stierf ooit van een overdosis dromen…”

“De liefde is veel sterker dan wij…”

“Muziek zegt ons wat niemand durft uitspreken…”

“Het is makkelijker 1000 vrouwen te verleiden, dan 1 vrouw 1000 keer…”

Einde: “Als we geluk hebben zien we een mooie zonsondergang…”

 

Het universum van Panamarenko

Zopas bekeken op televisie. Vitamientjes voor de ziel!

Waarachtig, en zo herkenbaar, ondanks dat ik de man nooit ontmoet heb. Het woord kunst en kunstenaar dat zo vaak misbruikt wordt, wil ik hem wel gunnen.

Zijn filosofie spreekt me heel erg aan, en voor mij is hij geen raadselachtige man, zoals beweerd wordt. Ik durf te zeggen dat ik hem begrijp…

De man die niet vergeleken wil worden met Leonardo da Vinci, “want die had geen poëzie”, en de man die Marilyn Monroe mooier vond dan de Mona Lisa, “waar die stomme toeristen in het Louvre gaan naar kijken”.

De kunstenaar die de meeste van zijn tijdgenoten “carrièristen” noemt in plaats van kunstenaars, en waar ik alleen maar mee kan instemmen. En die “niets doen”, net als Oscar Wilde, het toppunt van intelligentie vond.

Niet alleen een kunstenaar, maar tevens en vooral een levenskunstenaar! Bedankt, Panamarenko, dat ik je heb mogen ontdekken.

https://www.panamarenko.be/

Panamarenko

Je hebt
van die meneren
die alles weten
maar niets kunnen

En dan heb je
van die meneren
die alles kunnen
en niets weten

En dan heb je
Panamarenko

Micheline Baetens – 23.12.2019

BOEK: Over normaliteit en andere afwijkingen

Hadden ze de pas overleden kunstenaar Panamarenko destijds als kind een pilletje gegeven, was hij wellicht nooit de kunstenaar geworden die hij nu was.

https://www.hln.be/showbizz/kunst-literatuur/laatste-foto-van-panamarenko-hij-maakte-er-zelf-een-feestje-van-en-haalde-z-n-beste-whisky-uit-de-kast~a3368033/

Zodra er een “verwarde man’ in het nieuws opduikt staat er een leger aan journalisten en deskundigen klaar om hem psychologisch te duiden. Maar gaat het de tv-psychologen en -psychiaters eigenlijk om de verwarde, of om de “gewone man’? Ik ben toch niet gek?! Waar komt de angst voor het abnormale en irrationele vandaan? Vrezen we de ander, of worden we onzeker over hoe normaal we zelf eigenlijk zijn?In Geschiedenis van de waanzin (1961) wijst de Franse filosoof Michel Foucault de zeventiende en achttiende eeuw aan als het begin van de systematische bestudering van de waanzin. Het denken over de mens wordt een denken in termen van aandoeningen. Steeds meer gedrag krijgt een pathologisch etiket. Want zodra gekte een naam heeft, is het weer gewoon.

Paul Verhaeghe meent dat we ons niet gek moeten laten maken door deze pathologiserende trend en herschrijft onze geschiedenis van de waanzin.

Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus. Hij is hoogleraar aan de Universiteit Gent. Met Tussen hysterie en vrouw (1996) en Over normaliteit en andere afwijkingen (2002) won hij internationale erkenning als Freud- en Lacankenner. Met Liefde in tijden van eenzaamheid (1998), een kritische analyse van de hedendaagse verhoudingen tussen man en vrouw, brak hij door naar een algemeen publiek. Het werd een internationale bestseller; het boek werd in acht talen vertaald. Van Het einde van de psychotherapie zijn meer dan 12.000 exemplaren verkocht. Paul Verhaeghe is ook bekend van zijn boek Identiteit uit 2012, over de vorming van de hedendaagse identiteit.

BOEK: Het geheime boek van Sinterklaas

‘Het geheime boek van Sinterklaas’ vertelt de geschiedenis achter de sint
De ware toedracht van Sinterklaas en Piet

De Standaard – Inge Schelstraete – 02.12.2019

Kent u het geheim van Sinterklaas? Dan bent u oud genoeg om ‘Het geheime boek van Sinterklaas’ te lezen, met nog meer geheimen over leven en werk van de kindervriend. ‘Hij wordt er alleen magischer door’, vindt illustratrice Sassafras De Bruyn.

Het geheime boek van Sinterklaas is een boek voor kinderen, maar wel voor kinderen die groot genoeg zijn om hét geheim van Sinterklaas te kennen en het niet aan jongere broers en zussen te verklappen. En voor hun ouders, want de Nederlandse schrijfster Floortje Zwigtman en de Belgische illustratrice Sassafras De Bruyn verzamelden een schat aan verhalen over de man die ooit als bisschop aan zijn carrière begon, zijn uitgebreide netwerk van helpers (niet allemaal menselijk, laat staan Afrikaans) en zijn verre neven en nichten.

Het boek schrijft zo de geschiedenis van een traditie die al eeuwen oud is, maar in die tijd ook een paar reboots en spin-offs heeft gekend, om het in blockbusterterminologie te zeggen. ‘Floortje heeft behoorlijk veel historische research gedaan’, zegt De Bruyn, bekend van de portretten-met-een-verhaal die ze in Iedereen beroemd tekende. ‘Ik had de dankbare taak om de grappige en verrassende teksten die ze me toestuurde te illustreren.’

Zelf was ze het meest verrast dat er niet één, maar veertien heilige Nicolazen bestonden. ‘De Turkse heilige Nicolaas van Myra is wel een beetje bekend, denk ik. Maar veel legenden die aan hem worden toegeschreven, gaan eigenlijk over Nicolaas van Sion. Van de veertien heilige Nicolazen hebben er drie bijgedragen tot de figuur van Sinterklaas: Nicolaas de Pelgrim, Nicolaas van Myra en Nicolaas van Sion.’

Kerstkameel

Daarmee beantwoord je nog maar de vraag waar de Sint vandaan komt. Tegenwoordig heeft hij een uitgebreid netwerk neven en nichten, die ook in het boek aan bod komen. Santa Claus, de kerstman, is de bekendste. Maar Italiaanse kinderen krijgen hun cadeautjes van de heks Befana, Spaanse van de Drie Koningen, en christelijke Syrische kinderen van een kerstkameel.

‘Al die verhalen hebben toch dezelfde wortels’, zegt De Bruyn. ‘Zo komt Befana langs op 6 januari, Driekoningendag. Volgens de legende was zij een oude vrouw die op een winteravond het bezoek kreeg van drie mannen op kamelen. Ze ontving hen zo gastvrij dat zij haar de volgende ochtend uitnodigden om mee cadeautjes te brengen aan Jezus. De overdreven propere Befana weigerde omdat ze haar huis wou poetsen, kreeg daar spijt van en reisde hen achterna met een mand vol cadeautjes. Zij arriveerde te laat, maar deelde haar cadeautjes toch uit.’

‘Er zijn veel overeenkomsten in hoe de cadeautjes worden gebracht: zowel Italiaanse als Amerikaanse kinderen hangen bijvoorbeeld een sok aan de schouw. Het zijn ook altijd winterfeesten. Dat gaat natuurlijk terug op volkstradities: mensen vreesden dat de winter zou blijven duren en brachten een offer aan goede en kwade geesten opdat de lente vlug zou terugkeren.’

De helpers van de sint verschillen behoorlijk, maar begonnen vaak als boeman aan hun carrière. ‘In Oostenrijk en omstreken heb je de Krampus, een gemaskerde in vodden geklede figuur met een ketting. In Tsjechië word de heilige Mikulas bijgestaan door Cert en Andel, een duivel en een engel. Ook in Duitsland komt Sinterklaas nog vaak langs met duivels die stoute kinderen straffen.’

Het kinderfeest heeft in de geschiedenis ook onder vuur gelegen van protestanten die niet tuk waren op katholieke heiligen, of van pedagogen die vonden dat kinderen morele lessen moesten krijgen voor ze mochten snoepen. Dat brengt ons bij de huidige heisa over Zwarte Piet. Niemand wil vandaag de rol van boeman op zich nemen. En de Zwarte Piet die nu ter discussie staat, een Afrikaan in een pagepakje, werd pas in 1850 door de onderwijzer Jan Schenkman bedacht.

‘Ik denk dat het een troef is van dit boek, dat we de discussie over Zwarte Piet niet uit de weg gaan, maar ze historisch kaderen’, zegt De Bruyn. ‘Als je ziet hoeveel Sinterklaas en Piet veranderd zijn in de loop van de eeuwen, zul je het niet zo gek of bizar vinden dat hij alweer evolueert.’

Sint in een raket

‘Schenkman liet de sint ook in een stoomboot reizen, toen een hypermodern transportmiddel. Ik kan me voorstellen dat sommigen hun bedenkingen hadden bij die nieuwlichterij. Het is alsof je nu een verhaal zou maken waarin Sinterklaas in een raket reist.’

‘Ik denk dat de discussie gerelativeerd zou worden als meer mensen deze verhalen kenden. Je begrijpt de figuur van Sinterklaas veel beter’, zegt ze, alsof hij bij ons staat. ‘Maar ik geloof nog altijd in de sint! Het is niet omdat je meer over hem weet, dat zijn legende kleiner wordt. Hij is nu magischer dan ooit, voor mij.’

Inge Schelstraete

Brief aan Sinterklaas

Alleenstaande dame zoekt een lief,
Liefst eentje met het hart op de tong
En het verstand op de juiste plaats.

Lieve Sint, het hoeft geen nieuwe man te zijn,
Maar wel een open geest
En met veel gevoel voor humor.

Soms moet hij wel tegen een stootje kunnen,
Én hij moet zeker van katten houden,
En natuurlijk heel veel van mij!

Dank u Sinterklaas,
De groetjes,
Ook aan Zwarte Piet.

Micheline Baetens – 17 november 2014

 

Over katten

Op algemeen verzoek nog eens een grondige analyse van de impact van katten op onze vogels, Geachte Lezers, Beste Vrienden. Dit naar aanleiding van het nieuws dat het buitenlaten van katten onwettig zou kunnen zijn. Ik kreeg de vraag van Radio 1 om daar als vogelliefhebber mijn licht over te laten schijnen. Veel plezier met de lectuur van dit traktaat.

Met een juridische handigheid en extreem biologisch buigwerk zijn twee Nederlandse advocaten tot de conclusie gekomen dat het illegaal is om huiskatten buiten rond te laten lopen. Ze baseren zich daarvoor op artikels uit de Europese Vogel- en Habitatrichtlijnen die zeggen dat alle handelingen die het voortbestaan van bedreigde soorten in het gedrang kunnen brengen, onwettelijk zijn. Omdat ze ervan uitgaan dat huiskatten door het eten van vogeltjes bedreigde soorten in het gedrang kunnen brengen, bestempelen ze het buiten laten van katten door hun eigenaars als een illegale praktijk.

https://www.demorgen.be/nieuws/komt-uw-kat-buiten-dan-overtreedt-hij-europese-regels~b735b8e2/?fbclid=IwAR3q0kbwcnBDhrPU0sUYM6CX2CSO3Skf8cRIenIXWF3HpAe7dMzGiNiz6Uw&utm_campaign=shared_earned&utm_medium=social&utm_source=facebook

Juridische haarkloverij zou je kunnen zeggen, maar daar zijn juristen nu eenmaal goed in. Ze testen de limieten van wat er uit de kokers van de wettenmakers is gekomen. Dat is hun goed recht. Het naar hun hand zetten van elementaire biologische regels is dat minder.

Een aantal jaren geleden heb ik op vraag van de Vlaamse administratie voor Dierenwelzijn een analyse gemaakt van de impact van de Vlaamse huiskatten op Vlaamse vogelpopulaties. Omdat er geen binnenlandse studies beschikbaar waren, verdiepte ik me in de buitenlandse vakliteratuur (vooral uit Groot-Brittannië en de Verenigde Staten). Ik extrapoleerde de gegevens daaruit naar de ongeveer 2 miljoen huiskatten in Vlaanderen. Mijn analyse klokte af op 55 miljoen vogels die elk jaar door Vlaamse huiskatten gevangen worden.

Dat lijkt een gigantisch aantal, maar het probleem is dat niemand zelfs maar bij benadering weet hoeveel vogels er op elk moment in Vlaanderen vertoeven. Vormt die 55 miljoen 0,00001 procent van het totale bestand of 0,1 procent? Het impliceert een wereld van verschil in impact op vogelpopulaties. Maar gezien de stroom van trekvogels die er sommige dagen over ons land trekt – vele miljoenen op één dag – lijkt 55 miljoen stuks op jaarbasis geen bedreiging voor onze vogels te betekenen.

Die stelling wordt gesteund door het gegeven dat de top-drie van in Engeland door katten gevangen vogels gevormd wordt door de huismus, de pimpelmees en de merel. Alvast de laatste twee lijken het de jongste tijd goed te doen, mede door het feit dat veel mensen hun tuinen almaar vogelvriendelijker laten worden. Wat huiskatten wegvangen is dan verwaarloosbaar. De impact van de mens op onze vogels is zonder twijfel véél groter: habitatverlies, gebruik van pesticiden (waardoor insectenpopulaties crashen) en chronische vogelliquidaties tijdens de trek eisen een enorme tol.

Vangen huiskatten zeldzame vogels? Dat zal heel af en toe wel eens gebeuren. De kat van een verre buurt bracht vorig jaar een blauwborst mee naar huis, een vrij zeldzaam vogeltje dat het hier in de Waaslandpolders goed doet en duidelijk een populatietoename kent. Dat de kat een blauwborst ving, zegt meer over de blauwborstpopulatie dan over het effect van katten op zeldzame vogels.

Daarenboven hebben alle katten, zoals zo goed als alle dieren, pissebedden en wormen inbegrepen, een individuele persoonlijkheid. Er zijn katten die perfect binnen kunnen blijven en andere die naar buiten moeten. Er zijn designerkatten die gemaakt lijken om de hele tijd in een zetel te liggen, maar die ’s nachts muteren tot gepatenteerde zwervers die kilometers ver van huis gaan. Er zijn katten die nooit jagen en andere die jagen uit gewoonte, zelfs als ze geen honger hebben. Er zijn goede jagers en slechte jagers. Een eventuele verplichting om huiskatten permanent binnen te houden zal veel kattenleed veroorzaken. De asielen kunnen de toestroom nu al niet meer aan – de campagnes tot verplichte sterilisatie van katten moeten hun effect nog hebben.

Zwerfkatten zijn een ander verhaal. Ik zou durven pleiten voor maatregelen om problematische zwerfkatten op zijn minst lokaal te elimineren. Zwerfkatten kunnen een probleem vormen voor zeldzame vogels, zoals weidevogels die op de grond broeden. Zwerfkatten moeten goed kunnen jagen om te overleven. Ze kunnen niet overal profiteren van goed menende, maar fout geïnspireerde bijvoederacties. Die kunnen trouwens onverwachte neveneffecten hebben. Ik hoorde gisteren een verhaal over vadsige vossen in een Vlaams stadspark die zoveel katteneten vinden dat ze niet meer moeten jagen.

Het veelgehoorde verhaal dat Australië drastisch tegen katten gaat optreden, heeft veel meer te maken met verwilderde katten dan met huiskatten. Australië is vergeven van de zwerfkatten die zelfs geen enkele link naar menselijke activiteit meer hebben. Ze zijn pas enkele honderden jaren geleden met blanke kolonisten op het continent toegekomen. In Australië wemelt het van de al dan niet zeldzame diersoorten die nooit iets als een katachtige predator hebben gekend. Veel zeldzame vogels, vooral op eilanden, kunnen zelfs niet of amper vliegen. Als daar katten terechtgekomen, en het gebeurt, is de ravage niet te overzien. Het is begrijpelijk dat de Australische autoriteiten een grote verdelgingsactie van verwilderde katten plannen. Anders dreigen ze veel zeldzame inheemse dieren kwijt te spelen.

Mogen wij onze huiskatten dan hun gang laten gaan? Voor mij mag de populatie beduidend verminderen. Twee miljoen beesten van katkaliber op een kleine oppervlakte als Vlaanderen is van het goede te veel. De sterilisatiecampagnes zullen hier hopelijk hun werk doen. Maar mensen gaan bestraffen omdat ze hun huiskat buiten laten lopen, is meer dan een brug te ver. In de biologische logica vormen huiskatten bij ons geen bedreiging voor zeldzame dieren, waardoor hun buitenactiviteit niet onder de regelgeving van de Europese Vogel- en Habitatrichtlijnen valt. Geen enkele jurist gaat dat hard kunnen maken in een rechtbank. Ondertussen is er veel paniek en onrust gezaaid in de wereld van kattenliefhebbers. Als dat de bedoeling was, is de missie geslaagd.

Dirk Draulans – 29.11.2019 – Facebook

Een kommetje vol

Dat melkmuiltje
zit hier,
met zijn zwart smoeltje
en fluoriderende oogjes,
te smeken om melk,
en als ik
nu ook nog
een kusje mag,
krijgt hij
een kommetje vol.

Micheline Baetens – 30.10.2018


 

Billy Joel

Verliefden

Verliefden
lijken altijd een beetje
op buitenaardse wezens,
enkel per toeval
op aarde gedropt
waar zij
niet thuis horen,
en ook niet
wezenlijk echt
aanwezig zijn.

Micheline Baetens – 26.09.2018

Liefde

Liefde
Maakt niet gelukkig
Daarvoor
Is liefde niet bedoeld
Maar om van elkaar
Te houden
Ook als we
Ongelukkig zijn.

Micheline Baetens ~ 06.10.2018

Wat is er erger

Soms zijn mensen bang
om alles te verliezen
door zichzelf te zijn.

Maar zeg nu zelf,
wat is er erger
dan jezelf te verliezen?

Micheline Baetens – 31.10.218