Mijn biotoop

Mijn biotoop! Ik speelde er vroeger als kind, en had er mijn eerste liefjes. Nu gaat mijn zoon er wandelen om tot rust te komen en te genieten van een natuur die gelukkig nog niet veel ingeboet heeft aan kalmte en schoonheid.

Een wandeling in Terlanenveld en langs de vijvers in de Dreef van Overijse.

 

Het kabbelende beekje

Wat wil het zeggen,
Wat wil het ons uitleggen?
Wil het ons vertellen van zijn kracht
En avonturen langs de gracht?

Van verliefde paartjes die beminnen,
Of van harten die elkander winnen,
Van de ijdele bloemen,
Die zich om hun schoonheid roemen?

Speel lustig golfjes, speel…
Laat je blijheid zien in haar geheel.
Speel met de ruisende wind,
Speel blij als een zorgeloos kind.

Micheline Baetens – 1967

Gezond verstand

Is optimisme een nuttige attitude om het leven aan te kunnen? Of straffer nog, is het een morele plicht zoals de filosoof Karl Popper beweert?

Of is het meer een sociaal aanvaarde vorm van zelfbedrog, een werkelijkheidsvlucht, ons aangepraat door allerlei “mental coaches” en zielenknijpers?

Dat is alvast de stelling van de feministische biologe Barbara Ehrenreich. Ze kreeg zelf met die “feel-good”-therapieën te maken, toen ze borstkanker kreeg en iedereen haar wilde laten geloven dat ze vooral steeds opgewekt moest zijn, want positief denken was het begin van de genezing. Ziekte, armoede, eenzaamheid,… je moet het allemaal maar weglachen: “crisissen zijn uitdagingen”, zo wordt er her en der getoeterd.

Het werd haar zo gortig dat ze er een essay over schreef, “Smile or Die: How Positive Thinking Fooled America And The World” (2010), waarin ze heel dat macho-vocabularium van het teugelloze optimisme doorprikt als een moderne hysterie, eigen aan onze prestatiemaatschappij.

Met ziekte, verdriet of lijden omgaan, is niet het ontkennen ervan. Je zwakte tonen is niet zwak. Het schept ruimte voor realisme en een echte overlevingsstrategie, ook wel “gezond verstand” genoemd.

Johan Sanctorum – Facebook – 16 januari 2014

https://visionairbelgie.wordpress.com/

Zelfs geen bloemen

Zelfs geen bloemen

Ik hoef geen zekerheid,
geen eeuwige trouw,
geen groot gelijk,
en geen standvastigheid.

Ik hoef geen geplukte sterren,
geen unieke schoonheid,
geen onversaagde moed,
zelfs geen bloemen,
maar een paar mooie woorden
en ik ben verkocht!

Micheline Baetens – 29.12.2017

Soms kom ik zo een gedicht van mezelf tegen en dan vraag ik mij af of ik daar nu nog altijd achter sta. En dit is er zo eentje.

Inderdaad, ik ben nochtans dol op bloemen, maar ga nog platter op mijn buik voor een paar mooie woorden, een prachtige volzin, of een volmaakte tekst. Dan ben ik altijd een beetje jaloers, maar ook toch wild enthousiast, of diep onder de indruk en ontroerd.

Toen één van mijn tantes overleden was, en ik in de kerk merkte dat mijn neef één van mijn gedichten overgenomen had om op het bidprentje te zetten, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik vond dat zo een grote eer, en wist mij geen raad met mijn gevoelens van blijdschap, en dat op een begrafenis. Voor het eerst had iemand van mijn familie laten blijken, dat wat ik schreef gewaardeerd werd en goed was. Ik ben hem er nog altijd dankbaar voor, want hij is de enige in mijn familie die ooit laten merken heeft, dat wat ik deed de moeite waard was. Mijn neef is kunstenaar Jonas Wille.

Ik draag het bidprentje nog altijd bij me.

 

NIEUWSJAARSBRIEF

Nieuwjaarsbrief

Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.
Mijn jaren duren lang en die van ons zijn kort.
Je kerstboom staat zijn groen nog in het rond te neuriën
Van de bossen ginder, allemaal zijn zij gekomen
Naar de Daenenstraat om ons hier toe te geuren.
Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.

Die dag in maart dat jij mij langzaam overkwam
Is ook vandaag mijn zon. Het sneeuwt de kamer onder
Met herinneringen die wij worden, warm en koud
Zijn wij voortaan elkaars geheugen en vergetelheid.
Ook straks gaan wij gearmd en stil dit wit in daar.
Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.

Leonard Nolens

Voor al wie in 2018 mijn hartje veroverde… en brak.

FILM: Astrid Lindgren

‘Becoming Astrid’ is een feministisch statement. 
Pernille Fischer Christensen maakte een film over de jonge jaren van Astrid Lindgren
Het tragische geheim van Astrid Lindgren

DE STANDAARD – 18.12.2018 – Jeroen Struys

’s Werelds beroemdste kinderboekenschrijfster torste een beladen geheim. De Zweeds-Deense film ‘Becoming Astrid’ vertelt hoe Astrid Lindgren haar zoon moest afstaan aan een pleeggezin.

Op 21 november 1926 zat een Zweeds meisje van 19 jaar op een ferry van Stockholm naar Kopenhagen. Ze was zwanger van een veel oudere man, die verwikkeld zat in een vechtscheiding. Het Deense Rigshospitalet was het enige ziekenhuis waar ze kon bevallen in het geheim. Haar pasgeboren zoon stond ze af aan een pleeggezin; pas drie jaar later zou ze Lars mee naar huis kunnen nemen. Het eenzame meisje heette toen nog Astrid Ericsson, maar zou later als Astrid Lindgren een van ’s werelds meest geliefde auteurs worden.

De Deense regisseuse Pernille Fischer Christensen maakte er een film over: Becoming Astrid (Unga Astrid). Zij groeide net als Astrid Lindgren op in het bucolische Smaland in Zweden. ‘Astrid Lindgren was als een goeroe bij ons thuis. Het waren meer dan verhaaltjes voor het slapengaan: ik herinner me nog levendige discussies over haar boeken, die gaan over ernstige dingen, zoals leven na de dood.’

Maar zelfs voor haar kwam ­deze biografische periode als een complete verrassing. ‘Op een dag zie ik een foto in een Deense krant van de jonge Astrid met kleine Lasse op de arm. Het onderschrift vermeldde dat ze op een boulevard in Kopenhagen stond, niet ver van waar mijn grootvader ooit een zaak had. Ik geraakte gefascineerd. Wat is het verhaal van deze jongen? Vijf jaar lang heb ik me in research verdiept.’

Te intiem

Niet iedereen is even gelukkig met de film. Lars Lindgren overleed al op 60-jarige leeftijd, zestien jaar voor zijn moeder. Maar er kwam kritiek van Astrid Lindgrens dochter, voor wie ze ooit Pippi Langkous had bedacht. De 84-jarige Karin Nyman stelde dat haar moeder nooit zou hebben goedgekeurd dat er een film werd gemaakt over wat ze altijd privé heeft gehouden. Ze heeft bovendien een punt als ze stelt dat biopics over mannen als Winston Churchill of Björn Borg gaan over hun verwezenlijkingen in plaats van hun intieme leven.

Voor de regisseuse ligt echter in die persoonlijke gebeurtenis de motor van Lindgrens oeuvre besloten. ‘Ze werd geboren als een artiest, maar het is in die tragische periode dat ze schrijfster werd. Zelf zei ze ooit dat ze hoe dan ook schrijfster zou zijn geworden, maar dat ze nooit zo’n beroemde schrijfster zou zijn geworden zonder het voorval met Lasse.’

‘Als je haar boeken leest, herken je een leitmotiv: al die kinderen die gescheiden leven van hun ouders, of het nu gaat om Pippi of de gebroeders Leeuwenhart. Ze had ook een terugkerende nachtmerrie over een kind dat op haar deur aanklopte en uitriep: “Ik heb niemand om mij te helpen”. Het was een heel traumatische ervaring om haar kind achter te laten.’

‘Dat in die periode veel Zweedse vrouwen stiekem kwamen bevallen in Denemarken, is amper bekend in Denemarken. Dat is omdat de geschiedenis van vrouwen te weinig bekend is. Dus ik dacht: laten we daar wat aan doen. Maar de business werkt ­tegen. Er was een financierder die me vlakaf zei dat de film zou floppen omdat hij gaat over moederschap. Wat? Dat is toch net supercommercieel? Ik denk dat er ­weinig onderwerpen universeler en grootser zijn dan moederschap. Er liggen nog zoveel ver­halen voor het rapen.’

Twee maal drie is vier

Een nieuw talent aan de Scandinavische ­horizon: Alba August, dochter van regisseur Bille August (Pelle de veroveraar) en Pernilla August, een van Ingmar Bergmans favoriete actrices. Met ontwapenende eerlijkheid speelt zij de jonge Astrid Lindgren, en hoe die afscheid nam van een idyllische kindertijd toen ze zwanger bleek van haar eerste werkgever. De uitgever van het lokale krantje was verwikkeld in een echtscheiding, en dus ontvluchtte Lindgren het Zweedse platteland richting Stockholm. In haar eentje ging ze stiekem bevallen in Kopen­hagen, om er haar kind af te staan.
Het breekt je hart, en dat is te danken aan regisseuse Pernille Fischer Christensen. De film is een feministisch statement op zich: de schrijfster van Pippi Langkous moest in haar eigen ­leven strijden voor haar ­vrijheid als meisje en vrouw – en betaalde daar een dure prijs voor. Maar in plaats van boodschappen erin te rammen, laat ze het verhaal voor zich spreken. Becoming Astrid is een must voor iedereen die van Pippi Langkous houdt en vooral voor al de rest.

FILM: Becoming Astrid Van: Pernille Fischer Christensen Met: Alba August, Trine Dyrholm

 

The Paradox of our Times

By the Dalai Lama

THE PARADOX OF OUR TIMES

Is that we have taller buildings, but shorter tempers
Wider freeways, but narrower viewpoints
We spend more, but we have less.
We have bigger houses but smaller families;
more conveniences, but less time.
We have more degrees, but less sense;
more knowledge, but less judgement;
more experts, but more problems;
more medicines, but less healthiness.
We’ve been all the way to the moon and back,
but have trouble crossing the street to meet the new neighbour.
We build more computers
to hold more information,
to produce more copies then ever,
but have less communication.
We have become long on quantity,
but short on quality.
These are times of fast foods,
but slow digestion;
Tall men but short character;
Steep profits but shallow relationships.
It’s a time when there is much in the window,
but nothing in the room.

Gedicht voor het mensdom

Gedicht voor het mensdom

Men wordt geboren en krijgt daardoor een naam.
Men doet wat in het leven: spelen eerst met liefde
en bespelen later tot men oud wordt, schuw en eenzaam.

Dan met dikke longen vol stenen, men stikt op de peluw
of ergens in een werelddeel ver van de moedertaal,
Men verdwijnt achter de kiezen van de kannibalen.

Vrienden, mag ik het vertellen? Luister,
wij zullen niet meer sneuvelen als helden.
Wij zullen doodgaan bij gebrek aan vrijheid.

Want zie, hoe vette spinnen slapen in het hart
van rechters en profeten. Zij zuigen bloed en
beroven ons van onze goede vingers en vleugels.

Er komt een tijd dat er geen tijd meer komt.
Vrienden, mocht ik het vertellen? Word niet boos,
want wie gedichten schrijft is stapelgek.
De dichters leven onder water van de liefde.
Ze gokken op de zuurstof van de eeuwigheid.

Paul Snoek

Is mij het eeuwig leven gegund? Zullen mijn gedichten mij overleven? Stilletjes, heel stilletjes, hoop ik dat, tenminste toch een paar, want overdaad schaadt.

Dit is een prachtig gedicht van Paul Snoek, die veel te jong gestorven is, maar zijn gedicht heeft het gehaald!

Dit is realistische poëzie en daar hou ik het meest van. Dichters moeten de realiteit niet mooier of lelijker maken dan ze is, want de realiteit is geen drug, die ons mag verdwazen, maar ons alert moet houden voor alles wat een mens dreigt dom te maken.


Ik ben gelukkig zonder jou

Beste Johan Tijskens, dit is voor jou!

De tekst is van Hanny S. Meijler. De muziek is van Peter Koelewijn.

Het is nu eindelijk een feit
Ik ben je kwijt (2x)
Je knoeit de as van je sigaar
Nu voortaan verder maar bij haar
We gaan ook niet meer samen eten
Ik kan van nu af aan vergeten
Hoe je mij vroeger hebt gekust
Ik heb nu eind´lijk mijn rust

Refr.:
Ik ben gelukkig zonder jou
Nu ik niet meer van je hou
Mijn leven krijgt een nieuwe kans
Ik ontsprong nog net op tijd de dans
Ik ben gelukkig zonder jou
Ik ben gelukkig zonder jou

Geen bon vivant die ´s avonds laat
Naar leugens zoekend voor mij staat
Je lachen en te harde stap
Hoor ik nu niet meer op de trap
Je hoeft niet stiekem meer te fluisteren
En ik niet heel de nacht te luisteren
Het bed is wel wat groot voor mij
Maar zelfs daar ben ik nu vrij

Refr.

Het geeft niet wat jij van mij denkt
Ik zie wel wat de toekomst brengt
Ik kan vergeten wie jij bent
En dat ik jou goed heb gekend
Je kunt je medelijden sparen
Ik heb als voor we samen waren
Het voeteneinde van het bed
Bij de verwarming neergezet

Refr.

 

Nooit meer oorlog? 1918 – 2018…

“Unknown Soldier”

Oh oh oh

Joey is out of school, didn’t fucking ask for much
couldn’t get a job, the marines his last hope
down at the frontline, with a gun not a toy
kill many men, not asking what for

oh oh oh

Joey’s family, the comrades next to him
die one by one, his luck is running out
Joey wrote back home, his parents unemployed
the rich is fucking laughing, profits from the war

oh oh oh

Joey is off to die, for another senseless war
no arms, no legs – his mother cries at home
Joey wears the flag, so proud to fight for us
and for the government, that doesn’t give a fuck

oh oh oh
oh oh oh

Joey is off to die, for another senseless war
no arms, no legs – his mother cries at home
Joey wears the flag, so proud to fight for us
and for the government, that doesn’t give a fuck

Marching to the left, marching to the right
marching on the frontline, what a fucking sight
Marching to the left, marching to the right
marching on the frontline, what a way to die

Joey, Joey, Joey tell me what you see now
Joey, Joey, Joey Please come back home now

Marching to the left, marching to the right
marching on the frontline, what a fucking sight
Marching to the left, marching to the right
marching on the frontline, what a way to die

Wat een verkwisting van levens! En een mens heeft er maar één. Eén kans om lief te hebben en gelukkig te zijn.