Huiskamervoorleessessie

“Huiskamervoorleessessie…” Misschien moet ik dat hier thuis ook eens organiseren?
Uit eigen werk natuurlijk. Maar ik vrees dat ik hiervoor niet genoeg stoelen en pretentie heb.

Ik ben wel gedurende jaren gaan voorlezen in het rusthuis, maar dan niet uit eigen werk. En als vijftiger volgde ik een jaar dictie in de muziekschool in Hoeilaart.

In mijn jeugd won ik trouwens een paar voordrachtwedstrijden van het Willemsfonds, en dat wel met eigen werk. Als tiener heb ik ook mijn gedichten mogen gaan voordragen in de Isca kelders in Overijse en in de turnzaal van ’t Kasteeltje.

Uit die tijd:

Het kabbelende beekje

Wat wil het zeggen,
Wat wil het ons uitleggen?
Wil het ons vertellen van zijn kracht
En avonturen langs de gracht?

Van verliefde paartjes die beminnen,
Of van harten die elkander winnen,
Van de ijdele bloemen,
Die zich om hun schoonheid roemen?

Speel lustig golfjes, speel…
Laat je blijheid zien in haar geheel.
Speel met de ruisende wind,
Speel blij als een zorgeloos kind.

Micheline Baetens – 1967

Ik heb dat dus wel graag gedaan – ik heb er trouwens vannacht van gedroomd, moet dus wel blijven hangen zijn – maar als je jong bent heb je daarvoor nog de nodige hoogmoed op zak.

Boekhandel De Standaard organiseert deze maand een wedstrijd waarbij je een huiskamervoorleessessie kan winnen:

Win een huiskamer­voorlees­sessie met Bart Moeyaert

Nee, dit is geen droom. T.e.m. 26 februari ontvang je, bij aankoop van een boek uit onderstaande lijst, een voucher met een unieke code*. Geef de unieke code hieronder in, vul het wedstrijdformulier verder aan en wie weet staat Bart Moeyaert binnenkort in jouw huiskamer voor een voorleessessie!
Let op! Deze actie is niet geldig bij thuislevering. Wil je de voucher met unieke code ontvangen? Kies dan voor afhaling in een van onze winkels.

Een boom van een boom!

De Vlaming en zijn bomen

We vereren bomen als getuigen van een ver verleden en als bewakers van een duurzame toekomst. Maar Bert De Somviele stelt vast dat we soms veel minder tolerant zijn voor de oude reuzen dan we zelf denken.

Door Bert De Somviele Directeur Bos+.

De Standaard – 15.02.2020
De knotlinde in Massemen, tussen 378 en 440 jaar oud, overlever van de storm Ciara.

Met honderden zijn ze het voorbije weekend tegen de grond gegaan, de bomen voor wie het geweld van storm Ciara te veel werd. Zo ook de monumentale Vollanderpopulier in Zottegem. Die reus van bijna 2 meter dik, 20 ton zwaar en naar schatting 150 jaar oud donderde omlaag met een klap die tot in de omringende dorpskernen gehoord werd. Veel omwonenden maakten de voorbije dagen nog even de tocht naar de gevallen kolos om afscheid te nemen en herinneringen op te halen (DS 13 februari). Op deze plek, waar vroeger de vierschaar van de regio zich bevond en recht gesproken werd, komt er, zoals de traditie het al eeuwenlang vereist, gelukkig een nieuwe boom.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20200212_04846202?articlehash=5EC766FEE1415A13D0B3BA4D631E5519D770A119FF0726E7AC24EC7E938E87FD4DFBFD23EADAB553573B7509B474B734EB4095666DBCA937DA552A820F6AD4F3

De voorbije dagen zag ik veel vrienden en kennissen het verlies betreuren van een boom waarmee ze wat hadden. De populier uit Zottegem, een oude appelaar waar een collega natuurbeheerder vanuit zijn kantoor zicht op had, de favoriete kerselaar van een kennis … Een boswachter liet weten dat hij zijn dierbare eik zal missen, maar meldde ook dat de gesneuvelde boom blijft liggen en de komende decennia de woonplaats wordt van een uitgebreid gamma aan fascinerende organismen.

Lapjesbomen en spijkerbomen

Het blijft opvallend hoe we ons verbonden weten met bomen. Niet zelden zie ik mensen bomen knuffelen, of toch minstens even stilstaan bij een grote dikke boom om zijn stam aan te raken. (Voor wie nu meewarig zucht: onderzoek heeft aangetoond dat bomen aanraken gezond is, omdat het ons immuunsysteem versterkt.) In de overtreffende trap van dat tree­huggen heb ik zelfs al mensen in tranen zien uitbarsten wanneer ze voor een grote boom stonden. Ik ken er die hun voor­ouders groeten wanneer ze een specifieke boom voorbijlopen. En hier en daar tref je in Vlaanderen nog bomen aan waar oer­oude gebruiken in stand gehouden worden, zoals lapjesbomen (om genezing af te smeken) en spijkerbomen (om van tandpijn af te raken).

Ook de fantasie van kinderen gaat aan de haal onder de bomen: ze zoeken kabouters (of Pokémons) tussen de wortels en zien elfjes tussen de bladeren van de kruin.

Wandelaars laten er de stress van zich afglijden, jongeren vinden er de liefde of scherpen er toch minstens hun versiertrucs aan. Boeddha kwam na 49 dagen meditatie onder een vijgenboom tot verlichting, en in eigen land liet ook Wim Helsen onlangs in zijn prachtprogramma Winteruur weten dat hij zich diep verbonden voelt met bepaalde bomen en er zelfs mee praat. Grappig detail: Helsens bomen praten Engels.
Het is weinig verrassend dat we zoveel betekenis vinden in een organisme dat diep wortelt, maar ook hoog boven ons uittorent, dat monumentaal groot en eeuwenoud kan worden, dat rust uitstraalt maar ook altijd in beweging en verandering is. We vereren ze als getuigen van een ver verleden en als bewakers van een duurzame toekomst. Op belangrijke levensmomenten zoeken we ze op. Met Bos+ planten we elk jaar met jonge ouders geboorte­bossen aan als feestelijke begroeting van dat nieuwe leven, maar ook gedachtenisbossen en -bomen waar mensen troost vinden voor het verlies van een geliefde.

Kettingzaag en vergif

De liefde van de Vlaming voor de boom is groot. Maar er is een paradox in onze relatie tot die bomen. Gemeentelijke milieu­ambtenaren en vrederechters kunnen je ook talloze verhalen vertellen over de dossiers waarin hen gevraagd wordt om bomen te laten vellen. De argumenten variëren van ‘overlast door bladeren in de dakgoot’ en ‘mos op het terras’ tot ‘een lager rendement voor de nieuwe zonnepanelen’. Soms is een inhoudelijk argument niet eens nodig en wordt de boom het instrument om – aan de hand van verouderde wetgeving – een burenruzie te beslechten. Sommigen gaan zelfs bij nacht en ontij met kettingzaag of vergif bomen te lijf.

Wij Vlamingen zijn vaak zijn minder tolerant tegenover die stille reuzen dan we zelf denken. We doen het opvallend slechter dan landen als Duitsland of het Verenigd Koninkrijk, waar bomen meer respect krijgen en ook in een sterk verstedelijkt straatbeeld tijd en ruimte krijgen om ten volle uit te groeien. Nochtans is elke monumentale boom die wij vandaag in ons landschap zien, of dat nu die prachtige knotlinde op het dorpsplein van Massemen is, die machtig schone eik in het Zoniën­woud of die betreurde populier op een landbouwkouter in Zottegem, er niet zomaar gekomen. Dat ze er staan, is het gevolg van eeuwen van bewuste keuzes van onze voorouders om die bomen níét te kappen, ze níét te beschadigen, en ze steeds met respect en vakkennis te beheren.

Zoniënwoud

Dit is geen pleidooi tegen houtkap. Duurzame houtkap heeft zijn plek in het Vlaamse bos-, natuur- en groenbeheer. Maar het is zeker niet ‘de functie van elke boom om gekapt te worden’, zoals een vorige minister bevoegd voor onze bomen nog durfde te beweren. Laten we met een open en tolerante blik naar die zwijgende kanjers kijken. Laten we niet alleen de vermeende overlast en risico’s zien, maar ook de vele voordelen. En laten we maken dat ook de generaties na ons kunnen genieten van die monumenten die bomen zijn.

Van Gogh

De gedachtenboom

Plant zoals de oude filosoof,
in je tuin een gedachtenboom.

Een boom met mooie gedachten,
lelijke gedachten,
wijze gedachten,
en domme gedachten.

Een boom die als hij bloeit,
in alle kleuren van de regenboog,
bloesems en blad verspreidt,
over aarde en firmament.
Plant in je tuin een gedachtenboom,
en laat het maar waaien…

Micheline Baetens – 23 april 2014

De les

Het leven
heeft mij
veel geleerd.

Het leerde mij
genieten
van kleine dingen
en treuren
om grote dromen.

Het leerde mij
inzien
wat verkeerd was
en strijden
voor rechtvaardigheid.

Het leerde mij
mededogen
en nederigheid,
vergeven
en vergeten.

Maar de les
die ik maar niet
geleerd krijg,
is zorgeloosheid
en zekerheid.

Micheline Baetens – 14.02.2020

Als je eens wist

Pijnlijk om naar te kijken, maar toch blij omdat het eindelijk getoond wordt, en kindermishandeling niet alleen seksueel misbruik en klop krijgen is, maar dat je als  kind ook emotioneel verwaarloosd kan worden, misbruikt en misleid,  belogen en bedrogen, gemanipuleerd en vernederd, tot je zodanig je best gaat doen, dat je jezelf verliest, en alle agressie die je voelt zich tegen jezelf gaat keren.

Symbolisch bijna dat dit uitgezonden wordt op mijn 71ste verjaardag…

Mijn geluk stopte toen ik 6 jaar oud was en bij mijn grootmoeder weggehaald werd, en definitief bij mijn ouders moest gaan wonen.

Gelukkig waren er die eerste zes jaar, zodat ik na verloop van tijd (veel tijd) de schade kon herstellen en beperken, en vooral niet doorgegeven heb.

“Je ouders zitten dieper in jou, dan om het even welke partner.” zei één van de slachtoffers.

Misschien is zelf kinderen krijgen, de enige manier en ervaring om daarvan enigszins verlost te geraken…

‘Als je eens wist’ is een stomp in je maag én een slag in je gezicht
De Standaard – Valerie Droeven – 11.02.2020

Spelen in het bos. Zo hoog mogelijk in de bomen klimmen. Schaatsen op de bevroren vijver. Kampen bouwen, er ’s middags stiekem je boterhammen opeten. Door het veld hollen. Paardenbloemen plukken en de pluisjes wegblazen. Op je zij over gras rollen, helemaal tot achterin de tuin. De geur van dat gras. Zaterdagmiddagen op de jeugdbeweging met je laarzen in de modder ploeteren. De geur van die modder. En de zon, veel zon. Die leek altijd te schijnen. Als ze langzaam onderging, en de hemel oranje-rood-paars kleurde, was het tijd om te gaan slapen. Het zijn maar enkele associaties die mensen zoals ik maken als ze terugdenken aan hun kindertijd.

Dirk (50) herinnert zich de dag dat zijn geluk stopte. ‘Daarna is er niets meer bergop gegaan’, vertelt hij in de eerste aflevering van de driedelige documentairereeks Als je eens wist. Na die dag lag hij elke zondagochtend in zijn bed te luisteren naar hoe zijn stiefvader opstond, naar de woonkamer liep en een koffie maakte. Hij herinnert zich nog het geklingel van het lepeltje in de tas zodra de koffie opgedronken was. En het klikken van de deur – het was een klikdeur. ‘En dan komt hij binnen, dan is hij er.’

Dirk is jarenlang door zijn stiefvader misbruikt, geïsoleerd en gemanipuleerd. Hij was als kind alleen op de wereld. De rest van zijn gezin gedroeg zich alsof hij er niet was. Als hij in het weekend opstond, was de tafel gedekt voor drie: voor zijn moeder, zijn vader en zijn broer.

Actrice Hilde Van Mieghem is zelf mishandeld als kind. In de interviews om deze docureeks te promoten, vertelt ze daar (een beetje) over. Maar in de reeks laat ze enkel de kinderen aan het woord, die volwassen geworden zijn. Als kind werden ze door hun ouders misbruikt (sommigen seksueel), mishandeld, gepest, onderuitgehaald. Hun kindertijd was er geen van oranje-rode-paarse zonsondergangen.

Als je eens wist is geen stomp in je maag. Het is een stomp in je maag én een slag in je gezicht. Een slag die je helemaal knock-out slaat. Hoewel het ergste geweld nooit beschreven wordt, is het bikkelharde televisie. Zo hard dat het moeilijk is om een hele aflevering in één ruk uit te kijken.

Maar het is ook echt, het veegt niets onder de mat. Het doet al dat andere drama op tv in het niets verdwijnen – waarom kijken we in godsnaam nog naar BV’s die huilend hun angsten overwinnen?

Misschien heeft Als je eens wist ook iets hoopvols. Het zegt veel over veerkracht. En over liefde vinden na gruwel. Maar ach, wat weet ik ervan? Ik heb niet zo’n dag dat het geluk gestopt is.

Als je een wist. Gezien op dinsdagavond om 21.20 uur op Canvas. Alle afleveringen zijn via VRT NU te bekijken.

https://www.facebook.com/canvastv/videos/604103960150705/UzpfSTEwMDA0MTAzMDgyNzUwNjoxOTczNjYxNDQ5NzQ0MTI/

 

Eenenzeventig

Zondag heb ik het gevierd, samen met David en Audrey, die voor een etentje hadden gezorgd, en natuurlijk met Reinaert.

Vandaag ben ik het dan geworden: eenenzeventig. Vanaf een zekere leeftijd vier je je verjaardag met gemengde gevoelens, maar uiteindelijk blijft een jaartje ouder worden wel iets om te vieren.

Als verjaardagontbijt had Audrey voor lekkere pannenkoeken gezorgd, en mijn vriendinnen voor extra cadeautjes. Bedankt, Magda en Monique.

En dan nu maar blijven ademen en gezond zijn, om zolang mogelijk van mijn familie en vrienden te kunnen genieten!

Ook een dikke merci aan mijn Facebook vrienden voor de lieve wensen!!!