Ode aan mijn geboortedorp

Overal elders
Onbekend en onbemind,
voel ik mij enkel thuis
in Overijse,
waar mijn eerste kreet
weerklonk
en ik het eerste gedicht
op papier kreeg.

Ik hoef geen verre reizen,
enkel naar mijn
geboortedorp,
waar de mensen wonen
die ik al
mijn hele leven ken,
en waar mijn
herinneringen liggen.

Waar ik kind was
en school liep,
waar het kermis was,
ik danste
en verliefd werd,
waar mijn biotoop ligt
en de natuur
waarvan ik hou,
Overijse
aan de IJse,
voor altijd
in mijn hart.

Micheline Baetens – 11.07.2020

De IJse

Wat ik als kind graag deed was van in de Leegheid in de IJse naar de brug van de Kouterstraat stappen.
Destijds mochten de kruideniers nog hun afval van fruit en groenten in de IJse gooien en af en toe kwam je dan een appelsien of een bloemkool tegen. Later wist ik dat daar ook sommige toiletten in uitmondden…
Ik zou het nog wel eens graag doen. Zou dat nog mogen?

Reinaert en oma

Reinaert van amper een weekje oud tot vandaag, en oma al heel lang heel oud!

Een boterhammeke eten met oma. En het was lekker!

Laat ons hopen (voor Reinaert)

Laat ons hopen
dat er altijd
iemand is
om je op te vangen
als je struikelt,
en op te rapen
als je toch valt,
en als je blijft liggen
iemand om je weer
rechtop te helpen.

Maar vooral
laat ons hopen
dat als er
niemand is
je het toch
alleen aankan.

Micheline Baetens – 30.06.2020

 

Maskerade

Winkels bereiden zich voor op verplichting mondmaskers: “We vragen het één keer beleefd, dan bellen we de politie”(Het Nieuwsblad)

https://www.standaard.be/cnt/dmf20200710_93926974

https://www.msn.com/nl-be/nieuws/nationaal/delhaizepersoneel-zal-geen-politieagent-spelen/ar-BB16zy00?ocid=msedgdhp

Amai, die gaan hun werk hebben!!! Mij zien ze dan niet, want ik weiger ook maar ergens een masker te dragen, en wel omdat ik geloof dat het geen zin heeft, en de situatie niet veiliger maakt.

Waarom het dan nu opeens verplicht is, zal wel heel andere redenen hebben, welke weet ik niet precies, maar ik denk dat het vooral om het grote gelijk draait en de grote ego’s van sommigen. Angst ook, om te falen door het onbekende, en dan maar op zeker spelen.

Of nieuwe verkiezingen, vermits we na haast vijftien maanden nog altijd geen regering hebben, en misschien wil België daarom het omgekeerde doen van Servië, die de maatregelen afzwakte omdat de verkiezingen eraan kwamen, en daardoor in de problemen kwam. Het kan natuurlijk ook zijn, zoals mijn zoon denkt, om de verkiezingen uit te stellen…

Iedere dag wordt er wel één of andere expert wakker met een nieuwe ‘ontdekking’ die alle andere in de grond boort, en dus manifesteert men zich in groep als onwetenden die denken te weten.

Dus neen, ik ga geen masker dragen, nu niet en nooit niet, en om het met die andere soap te zeggen “nergens beter dan thuis”, voor ik dus op mijn gezicht krijg of in een gevangeniscel beland.

Ik weiger dus om dagdagelijks, de laatste jaren van mijn leven, in angst te leven. Ik pas mij aan de situatie aan, maar voor mij is een mondmasker een symbool van de angst voor de dood, en daar wil ik dus niet  onnodig mee geconfronteerd worden. Ik wil leven!

BOEK: Houd afstand raak mij aan

Samenvatting

De wereld staat op z’n kop. De coronacrisis raakt iedereen en we moeten ons allemaal aanpassen aan een samenleving die we nog niet kenden. Dit brengt een onvermijdelijk besef met zich mee: de ongebreidelde groei waar we eeuwenlang naar streefden is niet langer verdedigbaar.

Paul Verhaeghe betoogt dat we deze crisis moeten aangrijpen om ingrijpend andere keuzes te gaan maken. Welke kant willen we op met onze economie? Hoe moeten we ons verhouden tot elkaar, en tot het milieu? Tegelijkertijd analyseert hij de impact van deze crisis op individueel niveau. Welk effect heeft dit “nieuwe normaal’ op ons welbevinden? Hoe kunnen we omgaan met eenzaamheid en onzekerheid, en is het vol te houden
om niet te worden aangeraakt?

Als geen ander is Paul Verhaeghe in staat om de maatschappij en het individu met elkaar in verband te brengen. Hij toont wat we weten, wat we moeten vrezen, waarop we kunnen hopen en wat we kunnen doen – om sterker uit dit tijdperk te komen dan we erin gingen.

https://www.kerknet.be/kerknet-redactie/artikel/paul-verhaeghe-%E2%80%98straks-weer-business-usual-ik-denk-het-niet%E2%80%99

Afstand houden

Niet te dicht komen,
afstand houden
en je plaats kennen,
we gaan hier niet
zitten intiem doen
terwijl de dood
afwachtend toekijkt.

Afstand houden
en vertrek al maar,
alleen.

Micheline Baetens – 07.07.2020
(Met dank aan corona voor de inspiratie)

Spoorwegonkruid

Blijkbaar zijn noch de NMBS noch het gemeentebestuur genoeg betrokken partij om hun terreinen te komen maaien.

Dan maar een andere strategie uitproberen:

Er staan hier niet alleen distels, maar ook de fel begeerde en onuitroeibare Japanse duizendknoop, niet kapot te krijgen, en naar het schijnt zeer gegeerd door kasteelheren met parkvijvers. De zaaitjes verspreiden zich heel gemakkelijk…

Samen met de schitterende bloemen van de distels, waarvan wij er hier in de Vosdelle toch veel teveel hebben, mag het gemeentebestuur er gerust een stekje van komen halen.

En omdat we gul zijn, kan ik ook een boeketje Sint Jakobskruiskruid meegeven. Misschien eens een lekker kruidentheetje van zetten…

https://nl.wikipedia.org/wiki/Japanse_duizendknoop

https://nl.wikipedia.org/wiki/Jakobskruiskruid

Op het Sint Jakobskruiskruid vind je de rupsen  (pyjamarups) van de Jakobsvlinder.

De natuur is mooi, onkruid inbegrepen, behalve als het al het andere leven overwoekerd.